អំណោយនៃការនឹកចាំ
ដោយAlistair Begg
November 11, 2026
«រួចទ្រង់ក៏យកនំប៉័ងមកអរព្រះគុណ ហើយកាច់ប្រទានទៅគេ ដោយបន្ទូលថា នេះហើយជារូបកាយខ្ញុំ ដែលបានប្រទានមកសំរាប់អ្នករាល់គ្នា ចូរធ្វើបុណ្យនេះ ដើម្បីរំឭកពីខ្ញុំចុះ»។ លូកា ២២:១៩
មនុស្សភាគច្រើនយល់ឃើញថា ពួកគេងាយនឹងភ្លេចជាងចងចាំ ។ ហេតុនេះហើយ ប្រជាជាតិជាច្រើនបានយល់ឃើញថា ពួកគេចាំបាច់ត្រូវសង់វិមានរំឭកអំពីសង្គ្រាម និងសារៈមន្ទីរ ដើម្បីឲ្យមនុស្សជំនាន់ក្រោយ នៅតែនឹកចាំព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្ត ។ យើងច្រើនតែឮពាក្យមួយឃ្លា ដែលគេតែងតែនិយាយថា «យើងនឹងចងចាំជានិច្ច»។
ជាញឹកញាប់ ក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីបទាំងមូល រាស្រ្តរបស់ព្រះបានទទួលការត្រាស់ហៅ ឲ្យនឹកចាំព្រឹត្តិការណ៍ ហើយសាងសង់ទីកន្លែងរំឭក ជាជំនួយកុំឲ្យពួកគេភ្លេច ។ កាលពួកអ៊ីស្រាអែលឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ ចូលទឹកដីសន្យា លោក យ៉ូស្វេបានធ្វើការបង្គាប់ពួកគេ ឲ្យតម្រៀបថ្មនៅកណ្តាលទន្លេ ។ ការនេះហាក់ដូចជាចម្លែក តែលោក យ៉ូស្វេបានប្រាប់ពួកបណ្តាជនថា ការនេះនឹងបានធ្វើជាទីសំគាល់ថា «នៅក្នុងពួកឯងរាល់គ្នា ប្រយោជន៍ដល់ថ្ងៃក្រោយ កាលណាកូនចៅឯងសួរថា ថ្មទាំងនេះមានន័យដូចម្ដេច នោះឯងរាល់គ្នានឹងប្រាប់ថា នេះដោយព្រោះទឹកទន្លេយ័រដាន់បានត្រូវកាត់ផ្ដាច់ នៅខាងមុខហឹបនៃសេចក្ដីសញ្ញាផងព្រះយេហូវ៉ា គឺកាលហឹបនោះបានឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ នោះទឹកទន្លេបានត្រូវកាត់ផ្ដាច់ចេញ ដូច្នេះថ្មទាំងនេះនឹងបានសំរាប់ជាសេចក្ដីរំឭក ដល់ពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែលតរៀងទៅ» (យ៉ូស្វេ ៤:៦-៧)។ ការមើលទៅថ្មនោះ អាចជួយរាស្រ្តព្រះឲ្យនឹកចាំអំពីសេចក្តីស្មោះត្រង់ និងការផ្គត់ផ្គង់របស់ព្រះអង្គ ខណៈពេលដែលព្រះអង្គនាំពួកគេចូលទៅក្នុងទឹកដ៏សន្យា ដែលព្រះអង្គបានសន្យា និងត្រៀមទុកសម្រាប់ពួកគេ ។
ប៉ុន្មានសតវត្សរ៍ក្រោយមក កណ្ឌគម្ពីរនាងអេសធើរបានពន្យល់ថា លោក ម៉ាដេកាយបានបង្កើតពិធីបុណ្យពូរីម ដើម្បីរំឭកអំពី «ថ្ងៃដែលពួកសាសន៍យូដាបានសេចក្ដីសាន្តត្រាណ ពីពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់គេនឹងជាខែ ដែលសេចក្ដីទុក្ខព្រួយរបស់គេបានត្រឡប់ទៅជាសេចក្ដីរីករាយសាទរ ហើយសេចក្ដីសោកសៅបានទៅជាថ្ងៃសប្បាយ» (នាងអេសធើរ ៩:២២)។ ពួកសាសន៍យូដាត្រូវអរសប្បាយ ក្នុងការរំដោះរបស់ពួកគេ ដោយចែកអាហារដល់គ្នាទៅវិញទៅមក ជាការបង្ហាញអំពីសេចក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះ និងជាការបង្ហាញសេចក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះ ដល់អ្នកដែលត្រូវការសេចក្តីអាណិតរបស់ព្រះ ។ យើងក៏មានពិធីដែលត្រូវធ្វើ ជាការរំឭកផងដែរ ។ ព្រះយេស៊ូវមិនគ្រាន់តែបានទទួលទោសដែលយើងសមនឹងទទួល និងបើកផ្លូវឲ្យយើងបានអរសប្បាយនឹងជីវិតអស់កល្បប៉ុណ្ណោះទេ តែព្រះអង្គក៏បានប្រទានអាហារដ៏សាមញ្ញមួយដល់ពួកសាវ័ក ដើម្បីជួយយើងឲ្យនឹកចាំ អំពីអ្វីដែលព្រះអង្គបានធ្វើ ។ រៀងរាល់ពេលយើងប្រារព្ធពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់ យើងនឹកចាំអំពីព្រះយេស៊ូវ ដែលបានប្រទានសេចក្តីសង្គ្រោះដល់យើង និងបានកែប្រែការសោកសង្រេងទៅជាក្តីអំណរ ។ បើយើងមិនប្រារព្ធពិធីហើយឲ្យការនឹកចាំក្នុងពិធីនេះ ធ្វើជាផ្នែកមួយនៃប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់យើងទេ យើងនឹងបាត់បង់ឱកាសរំពឹងគិតដល់ការពិតដ៏អស់កល្ប ។ ជាការពិតណាស់ ទាល់តែយើងបានរួមចំណែកក្នុងពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់ ហើយនឹកចាំអំពីការសុគតរបស់ព្រះអង្គ និងពិធីជប់លៀងកូនចៀមដែលព្រះអង្គអញ្ជើញយើងចូលរួម ក្នុងសិរីល្អ ទើបព្រះវិញ្ញាណធ្វើឲ្យចិត្តយើងស្កប់ស្កល់ ដោយពង្រឹងជំនឿរបស់យើង ។
យើងមិនត្រូវធ្វើឲ្យពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់ ក្លាយជាពិធីសោះកក្រោះ ជាអ្វីដែលយើងបង្គ្រប់កិច្ចនោះទេ ។ ពិធីនេះត្រូវតែចង្អុលបង្ហាញយើងឲ្យងាកចេញពីការប្រារព្ធធ្វើពិធី ងាកចេញពីខ្លួនយើង ហើយងាកទៅរកការសង្គ្រោះដ៏ធំ នៅឈើឆ្កាង ។ ហើយមុនពេលយើងប្រារព្ធពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់ នៅលើកក្រោយទៀត ព្រះទ្រង់បានត្រាស់ហៅយើងឲ្យនឹកចាំ ដ្បិតពេលណាយើងនឹកចាំកាន់តែច្រើន អំពីការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវដែលបានជួយសង្គ្រោះ យើងក៏នឹកចាំកាន់តែច្រើនថា យើងជានរណា និងជាកម្មសិទ្ធិរបស់នរណា ហើយយើងក៏មានអំណរ និងការថ្វាយបង្គំកាន់តែច្រើនផងដែរ ។ ដូចនេះ យើងអ្នកនឹងនឹកចាំដូចម្តេចខ្លះ អំពីព្រះអម្ចាស់ដែលព្រះកាយទ្រង់បានរងទ្រាំទុក្ខវេទនា ដើម្បីអ្នក ?
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ១កូរិនថូស ១១:២៣-២៦
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ១របាក្សត្រ ១-៣ និង យូដាស