ព្រឹក
សេចក្តីសប្បុរសមានជ័យជម្នះ
ដោយArthur Jackson
April 1, 2025
១ពេត្រុស ៣:៨-១២
កាលសេចក្តីសប្បុរស របស់ព្រះដ៏ជាព្រះអង្គសង្គ្រោះនៃយើង និងសេចក្តីស្រឡាញ់ របស់ទ្រង់ដល់មនុស្ស បានលេចមកឲ្យឃើញ នោះទ្រង់បានជួយសង្គ្រោះយើង។ ទីតុស ៣:៤-៥
លោកជែកគី រ៉ូប៊ីនសិន(Jackie Robinson) គឺជាកីឡាករអាមេរិកស្បែកខ្មៅទីមួយ ដែលបានចូលរួមក្នុងសហព័ន្ធកីឡាវាយកូនបាល់បេសប៊ល ក្នុងការប្រកួត ដែលបានប្រព្រឹត្តទៅក្នុងតំបន់ឧទ្យានសែប ក្នុងរដ្ឋភីឡាដេភា នៅថ្ងៃទី៩ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៤៧។ នៅថ្ងៃនោះ ដូរីស(Doris) ជាក្មេងអាយុ១០ឆ្នាំ កំពុងឈរទស្សនាការប្រកួត ពីជួរកៅអីជាន់ខាងលើ ជាមួយឪពុករបស់នាង។ នៅពេលដែលបុរសស្បែកខ្មៅម្នាក់ ដែលមានវ័យចំណាស់ ដើរមកអង្គុយនៅលើកៅអី នៅក្បែរពួកគេ ឪពុករបស់នាងក៏បាននិយាយរកគាត់មុន។ ដូរីសក៏បាននិយាយថា ការសន្ទនារបស់នាងជាមួយគាត់អំពីការដាក់ពិន្ទុ ក្នុងការប្រកួតនោះ បានធ្វើឲ្យនាងមានអារម្មណ៍ថា “នាងជាមនុស្សពេញវ័យ”។ ក្រោយមក នាងក៏បានរៀបរាប់ថា នាងមិនដែលភ្លេចគាត់ ឬភ្លេចស្នាមញញឹមនៅលើមុខគាត់ទេ។ ការទំនាក់ទំនងដ៏រីករាយរវាងដូរីស ជាក្មេងស្រីស្បែកស ជាមួយបុរសចំណាស់ចិត្តល្អ ដែលមានឪពុកម្តាយជាទាសករ គឺជាពេលដែលមិនអាចភ្លេចបាន នៅថ្ងៃនោះ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពេលនោះមានភាពផ្ទុយស្រឡះពីពេលផ្សេងទៀត ដែលបុរសវ័យចំណាស់នោះ បានជួបប្រទះ ក្នុងការប្រកួតផ្សេងទៀត ក្នុងរដូវកាលនៃការប្រកួតឆ្នាំដដែលនោះ។ គាត់បាននឹកចាំថា “កាលនោះ គេបានស្រែកដាក់គាត់ ក្នុងលក្ខណៈរើសអើងជាតិសាសន៍ដោយឥតត្រាប្រណី”។
ការប្រព្រឹត្តិដោយឥតត្រាប្រណី មិនគ្រាន់តែបានកើតឡើង នៅកន្លែងប្រកួតកីឡាប៉ុណ្ណោះទេ។ រឿងនេះអាចកើតមានឡើង នៅតាមផ្ទះ ក្នុងតំបន់រស់នៅ កន្លែងធ្វើការ និងសូម្បីតែក្នុងព្រះវិហាររបស់យើងក៏ដោយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងនាមយើងជាអ្នកជឿព្រះដែលបានបង្ហាញសេចក្តីសប្បុរស តាមរយៈព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះអង្គ(មើលទីតុស ៣:៤) ព្រះអង្គបានបង្គាប់យើងឲ្យប្រព្រឹត្តដោយចិត្តសប្បុរសចំពោះអ្នកដទៃផងដែរ។ កណ្ឌគម្ពីរពេត្រុសបានចែងថា “ចូរឲ្យគ្រប់គ្នាមានគំនិតតែ១ ព្រមទាំងមានចិត្តអាណិតអាសូរ ហើយស្រឡាញ់គ្នាជាបងប្អូន និងមានចិត្តទន់សន្តោស ហើយសុភាព ឥតធ្វើការអាក្រក់ស្នងនឹងការអាក្រក់ ឬពាក្យប្រមាថស្នងនឹងពាក្យប្រមាថឡើយ គឺត្រូវឲ្យពរវិញ”(១ពេត្រុស ៣:៨-៩)។ សេចក្តីសប្បុរសឈ្នះភាពកាចសាហាវ នៅពេលណាមនុស្សដែលបានទទួលសេចក្តីសប្បុរសពីព្រះ បានចែកចាយសេចក្តីសប្បុរសនោះ ដល់អ្នកដទៃ តាមការដឹកនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។—Arthur Jackson
តើអ្នកបានជួបការល្បួងឲ្យប្រព្រឹត្តដោយឥតត្រាប្រណីនៅពេលណា? តើអ្នកបានទទួលសេចក្តីសប្បុរសពីអ្នកដទៃ ដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះវរបិតា ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ សម្រាប់សេចក្តីសប្បុរសដែលព្រះអង្គបានប្រទាន តាមរយៈព្រះយេស៊ូវ។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : ពួកចៅហ្វាយ ១៣-១៥ និង លូកា ៦:២៧-៤៩
ប្រភេទ
ល្ងាច
ការរំពឹងគិតដ៏ឧស្សាហ៍ (សៀវភៅសេចក្តីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
April 1, 2025
«ខ្លួនយើងរាល់គ្នាដែលមានផលជាដំបូងរបស់ព្រះវិញ្ញាណ ក៏ថ្ងូរក្នុងខ្លួនដែរ ទាំងរង់ចាំទំរាំការទទួលជាកូនចិញ្ចឹម គឺជាសេចក្តីប្រោសលោះដល់រូបកាយយើងផង» (រ៉ូម ៨:២៣)។
ការដកពិសោធន៍នឹងជីវិតជាគ្រីស្ទបរិស័ទមានភាពអស្ចារ្យ តែក៏មានបញ្ហាប្រឈមជាច្រើនដែរ។
យើងបានទទួលការអត់ទោសបាបហើយ។ ព្រះអង្គបានទទួលចិញ្ចឹមយើងក្នុងគ្រួសារព្រះអង្គ។ យើងអរសប្បាយនឹងការប្រកបគ្នាដែលមានភាពជ្រាលជ្រៅជាងទំនាក់ទំនងធម្មតា។ យើងមានក្តីសង្ឃឹមពិតប្រាកដថា នឹងបានទៅរស់នៅក្នុងនគរស្ថានសួគ៌ ដែលនឹងនាំឲ្យយើងមានការរំពឹងចង់បានយ៉ាងខ្លាំង។ យើងមានព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះ ជាព្រះដែលគង់នៅក្នុងចិត្តយើង។ តែទោះជាយ៉ាងណា ព្រះអង្គមិនបានដកយើងចេញពីភាពពិតនៃជីវិតក្នុងលោកីយ៍ដែលមានបាបទេ។ យើងនៅតែអាចមានចិត្តនឿយណាយ ការឈឺចាប់ក្នុងចិត្ត ការខកចិត្ត និងការត្អូញត្អែរ។
ខណៈពេលដែលយើងមានជីវិតរស់នៅលើផែនដី យើងបានស្គាល់រស់ជាតិនៃស្ថានសួគ៌បន្តិចបន្តួចដែរ តែយើងមិនទាន់បានទៅដល់ស្ថានសួគ៌នៅឡើយទេ។ ជំនឿរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ មិនបានធ្វើឲ្យយើងរួចផុតពីភាពពុកផុយ ឬបាបទេ។ យើងនៅតែមានជំនឿ ហើយរូបកាយយើងក៏ទន់ខ្សោយជាលំដាប់។ យើងបន្តតយុទ្ធនឹងបាប ហើយជួបប្រទះការប្រឆាំងមកលើជំនឿយើង។ ជាការពិតណាស់ គឺដូចដែលក្រុមទេវវិទូ វេស្តមីនស្ទ័រ បានបកស្រាយ កាលពីសតវត្សរ៍ទី១៧ថា ជីវិតគ្រីស្ទបរិស័ទកំពុងតែជាប់នៅក្នុង «សង្គ្រាម» ទាស់ប្រឆាំងនឹងបាបដែលនៅតែបន្ត និងមិនអាចសម្រុះសម្រួលបាន1។
យើងងាយនឹងជាប់ខ្លួនក្នុងភាពស្មុកស្មាញនៃរឿងខាងវិញ្ញាណ និងខាងទេវសាស្ត្រ ខណៈពេលដែលយើងកំពុងតយុទ្ធនឹងបាប។ យើងប្រហែលជាឆ្ងល់ថា «ហេតុអ្វីខ្ញុំនៅតែមិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះ?» ស្ថិតក្នុងពេលបែបនេះ យើងចាំបាច់ត្រូវចងចាំថា ពេលវេលាទាំង៣នៃសេចក្តីសង្គ្រោះ ដែលមានការបកស្រាយសង្ខេបអំពីព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះក្នុងជីវិតរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ។
បើយើងនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទហើយ នោះយើងបានសង្គ្រោះឲ្យរួចពីទោសរបស់បាបហើយ។ ក្នុងន័យអតីតកាល យើងគ្មានអ្វីដែលត្រូវភ័យខ្លាច នៅថ្ងៃជំនុំជម្រះទេ ព្រោះព្រះយេស៊ូវបានទទួលយកបាបយើង និងទទួលទោសជំនួសយើងតាមរយៈការសុគតនៅលើឈើឆ្កាង។ ក្នុងន័យបច្ចុប្បន្នកាលព្រះអង្គកំពុងសង្គ្រោះយើងឲ្យរួចពីអំណាចរបស់បាប។ នេះជាព្រះរាជកិច្ចដែលនៅបន្តធ្វើ ព្រោះគ្មាននរណាដែលគ្មានបាបក្នុងលោកីយ៍នេះទេ តែព្រះអង្គកំពុងធ្វើការក្នុងយើង ជួយឲ្យយើងអាចនិយាយថា ទេ ចំពោះអ្វីដែលខុស ហើយ បាទ ចំពោះអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ។ ហើយក្នុងន័យអនាគតកាល ពេលណាព្រះគ្រីស្ទយាងមកវិញ យើងនឹងបានរួចផុតពីវត្តមាននៃបាបទាំងស្រុង។
ជាញឹកញាប់ យើងបានស្គាល់រស់ជាតិស្ថានសួគ៌បន្តិចបន្តួច ដែលធ្វើឲ្យយើងស្រេកឃ្លានការអ្វីដែលត្រូវមកដល់។ ហេតុនេះហើយ សាវ័ក ប៉ុល មានប្រសាសន៍ថា យើង «ក៏ថ្ងូរក្នុងខ្លួនដែរ ទាំងរង់ចាំទំរាំការទទួលជាកូនចិញ្ចឹម គឺជាសេចក្តីប្រោសលោះដល់រូបកាយយើងផង»។ យើងគួរតែសម្លឹងមើលទៅការយាងមកវិញរបស់ព្រះគ្រីស្ទដោយការរំពឹងគិតដ៏ឧស្សាហ៍។
ក្នុងនាមយើងជាគ្រីស្ទបរិស័ទ យើងចូលទៅក្នុងលោកីយ៍ ជាពលរដ្ឋរបស់ស្ថានសួគ៌ ដោយរស់នៅ ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ជាអ្នកដំណើរ និងអ្នកមកស្នាក់នៅបណ្ដោះអាសន្ននៅលើផែនដី។ យើងកំពុងរង់ចាំការទៅរស់នៅក្នុងផ្ទះនៅស្ថានសួគ៌ តែយើងមិនរង់ចាំជារៀងរហូតទេ។ ថ្ងៃមួយ ព្រះយេស៊ូវនឹងយាងមកវិញ ហើយព្រះអង្គនឹងនាំយើងទៅរស់នៅជាមួយព្រះអង្គក្នុងរូបកាយដែលរស់ឡើងវិញដ៏ឧត្តម ក្នុងនគរដ៏ឥតខ្ចោះរបស់ព្រះអង្គ។ សព្វថ្ងៃនេះ យើងមិនរស់នៅ ធ្វើមើលតែជីវិតយើងមានតែប៉ុណ្ណេះឡើយ។ ចូរមមុលទៅមុខដោយដឹងថា ថ្ងៃល្អបំផុតរបស់អ្នកនឹងមកដល់។ អ្នកមិនទាន់ទៅដល់ទេ តែថ្ងៃមួយ អ្នកច្បាស់ជានឹងបានទៅដល់។
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ វិវរណៈ ២២
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ សុភាសិត ២៤:២៦ និង ហេព្រើរ ៣
1The Westminster Confession of Faith 13.2.