ព្រឹក
ការស្លាប់រស់ នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ
ដោយKenneth Petersen
April 17, 2025
បើគ្រាប់ស្រូវដែលធ្លាក់ចុះទៅដីមិនងាប់ទេ នោះក៏នៅតែ១ដដែល តែបើងាប់វិញ នោះក៏បង្កើតផលជាច្រើនឡើង។ យ៉ូហាន ១២:២៤
នៅពេលដែលលោក ផ្យូដូរ ដូសតូស្គី(Fyodor Dostoevsky) ប្រឈមមុខដាក់ការប្រហារជីវិត ដោយការបាញ់សម្លាប់ គាត់ក៏បានជញ្ជឹងគិតយ៉ាងស្ងាត់ស្ងៀម អំពីពេលចុងក្រោយនៃជីវិតគាត់។ លោកដូសតូស្គី ជាអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវ ស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកនិពន្ធដែលមានឈ្មោះល្បីល្បាញបំផុត ក្នុងវិស័យអក្សរសាស្រ្ត។ រឿងប្រលោមលោកដ៏ល្បីល្បាញរបស់គាត់ មានចំណងជើងថា បងប្អូនត្រកូលការ៉ាម៉ាហ្សូវ(Karamazov) មានខ្លឹមសារដែលនិយាយអំពីព្រះ ជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់។ គេបានលើកឡើងអំពីលោកដូសតូស្គីថា “គាត់បាននិយាយអំពីព្រះគ្រីស្ទ ដោយចិត្តឆេះឆួលយ៉ាងខ្លាំង”។ ពេលប្រហារជីវិតបានមកដល់ ពួកទាហានក៏បានលើកកាំភ្លើងតម្រង់ទៅរកគាត់ ដើម្បីត្រៀមបាញ់សម្លាប់គាត់ តាមបង្គាប់របស់មេបញ្ជាការ។
មុនពេលព្រះយេស៊ូវជិតដល់ពេលសុគត ព្រះអង្គបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្ស ក៏ដូចជាយើងរាល់គ្នា អំពីតម្លៃដ៏អស់កល្បនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់ គឺដូចដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលថា “កំណត់ដែលកូនមនុស្សត្រូវដំកើងឡើង បានមកដល់ហើយ”(យ៉ូហាន ១២:២៣)។ ព្រះអង្គក៏បានមានបន្ទូលអំពីជីវិតរបស់យើង គឺជាគ្រាប់ពូជ ដែលបង្កើតផលផ្លែជាបរិបូរ តាមរយៈការលះបង់ផ្ទាល់ខ្លួន(ខ.២៤)។ ព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់យើង មិនឲ្យស្រឡាញ់ជីវិតនេះខ្លាំងពេកទេ ព្រោះមានតែអ្នកដែលស្ម័គ្រចិត្តលះបង់ជីវិតក្នុងពេលបច្ចុប្បន្នទេ ដែលនឹងរកឃើញ “ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច”(ខ.២៥)។
ដើម្បីធ្វើជាសិស្សរបស់ព្រះអង្គ យើងត្រូវមានការលះបង់។ តែយើងអាចរកឃើញក្តីសង្ឃឹមរបស់យើង ក្នុងព្រះបន្ទូលដែលថា “បើអ្នកណាបំរើខ្ញុំ ព្រះវរបិតានឹងលើកមុខអ្នកនោះ”(ខ.២៦)។
លោកផ្យូដូរបានប្រឈមមុខដាក់សេចក្តីស្លាប់ ដោយចិត្តក្លាហាន។ ប៉ុន្តែ មានគេនាំព្រះរាជសាររបស់ស្តេចមក នៅវិនាទីចុងក្រោយ ដើម្បីបញ្ឈប់ការប្រហារជីវិត។ គាត់ក៏បានរួចពីទោសប្រហារជីវិត។ ប៉ុន្តែ បទពិសោធន៍នៅពេលនោះ បានបណ្តាលចិត្តគាត់ឲ្យនិពន្ធសៀវភៅនៅពេលក្រោយទៀត។ ជាការពិតណាស់ នៅក្នុងទំព័រដំបូងនៃរឿងប្រលោកលោករបស់គាត់ មានចំណងជើងថា បងប្អូនត្រកូលការ៉ាម៉ាហ្សូវ គាត់បានដាក់ខគម្ពីរយ៉ូហាន ១២:២៤ ដែលចែងថា “បើគ្រាប់ស្រូវដែលធ្លាក់ចុះទៅដីមិនងាប់ទេ នោះក៏នៅតែ១ដដែល តែបើងាប់វិញ នោះក៏បង្កើតផលជាច្រើនឡើង”។—Kenneth Petersen
តើជំនឿរបស់អ្នក មានឥទ្ធិពលយ៉ាងណាខ្លះ មកលើការគិតរបស់អ្នក អំពីជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់? តើអ្នកមានក្តីអំណរយ៉ាងណា ចំពោះពេលអនាគត?
ឱព្រះវរបិតា សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំឲ្យទទួលយកបញ្ហាប្រឈម ក្នុងការរស់នៅជាសិស្សរបស់ព្រះអង្គ ហើយយល់អត្ថន័យនៃជីវិត តាមរយៈសេចក្តីស្លាប់។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : ២សាំយ៉ូអែល ១-២ និង លូកា ១៤:១-២៤
ប្រភេទ
ល្ងាច
ផ្លាស់ប្រែពីការភ័យខ្លាច ទៅជាមានជំនឿ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
April 17, 2025
«នោះ ម៉ារា-ម៉ាក់ដាឡា ក៏នាំដំណឹងទៅប្រាប់ដល់ពួកសិស្សថា នាងបានឃើញព្រះអម្ចាស់» (យ៉ូហាន ២០:១៨)។
តើមានអ្វីកែប្រែការភ័យខ្លាចឲ្យក្លាយជាសេចក្តីជំនឿ?
បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង ពួកសាវ័កស្ថិតក្នុងភាពជ្រួលច្របល់ បាក់ទឹកចិត្ត ហើយក៏បានប្រមូលផ្តុំគ្នាដោយភ័យខ្លាចមានការបៀតបៀន។ យូដាស ជាសាវ័កដែលបានស្លាប់ដោយសារការសម្លាប់ខ្លួនរួចទៅហើយ។ សាវ័កម្នាក់ទៀត គឺលោក ពេត្រុស បានខិតខំលាក់បាំងអត្តសញ្ញាណ ដោយសារទទួលរងសម្ពាធ ហើយក៏បានបដិសេធន៍ព្រះយេស៊ូវជាអ្នកដឹកនាំ និងគ្រូរបស់គាត់ដែលពួកគេខ្លះទៀតបានឃើញព្រះអង្គត្រូវគេធ្វើគុតយ៉ាងព្រៃផ្សៃ។ ក្តីសង្ឃឹម និងក្តីស្រមៃរបស់ពួកគេ ហាក់ដូចជាបានរលាយបាត់បង់ជាមួយការសុគតរបស់ព្រះអង្គ។ តែមួយសប្ដាហ៍ក្រោយមក ក្រុមដែលបាក់ទឹកចិត្តដដែលនេះក៏បានចេញទៅតាមផ្លូវនៅទីក្រុងយេរូសាឡឹម ប្រកាសអំពីព្រះយេស៊ូវដោយចិត្តក្លាហានថា ព្រះអង្គជាព្រះមេស្ស៊ីដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញហើយ។ តើមានកត្តាអ្វីដែលបានកែប្រែពួកប្រុសៗទាំងនេះពីមនុស្សដែលមានការភ័យខ្លាចទៅជាមានជំនឿដោយចិត្តក្លាហាន? តើធ្វើដូចម្ដេចឲ្យយើងអាចមានការផ្លាស់ប្រែដូចពួកគេបាន? គឺមានតែព្រះយេស៊ូវដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញទេ ដែលអាចជួយបាន។
ដោយសារពួកសាវ័កមានប្រវត្តិជាសាសន៍យូដាបានជាពួកគេជឿថា ព្រះមេស្ស៊ីនឹងលេចឡើង ហើយគង់នៅជារៀងរហូត។ ពីដំបូង ការមានជំនឿដូចនេះបានកណ្ដាលឲ្យពួកគេមានការខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវ ព្រោះការសុគតរបស់ព្រះអង្គ ហាក់ដូចជាបញ្ជាក់អំពីបរាជ័យ ជាជាងជ័យជម្នះដ៏រុងរឿង។ ការផ្លាស់ប្ដូររបស់ពួកគេពីការប្រកាសដោយទំនុកចិត្តថា ព្រះយេស៊ូវជាព្រះមេស្ស៊ី បន្ទាប់ពីព្រះអង្គបានសុគត គឺអាចកណ្ដាលមកពីមូលហេតុតែមួយប៉ុណ្ណោះគឺ៖ ពួកគេប្រាកដជាបានឃើញព្រះយេស៊ូវដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ។ បើពួកគេមិនបានឃើញព្រះអង្គទេ នោះពួកគេប្រាកដជាគ្រាន់តែនឹកចាំដោយក្តីស្រឡាញ់ និងចិត្តជូរល្វីងថា ព្រះអង្គជាគ្រូជាទីស្រឡាញ់របស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ តើមានការអត់ទោស និងក្តីសង្ឃឹមអ្វីដែលគេអាចទទួលបានពីមនុស្សដែលស្លាប់ហើយ? ប៉ុន្តែ ដោយសារព្រះអង្គជាព្រះមេស្ស៊ីដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ នោះអ្វីៗក៏បានផ្លាស់ប្ដូរ ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី។
ព្រះគម្ពីរបានចែងអំពីពេលដែលពួកសាវ័កបានជួបព្រះគ្រីស្ទដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ (ឧទាហរណ៍៖ យ៉ូហាន ២០:១១-២១:២៣)។ អ្នកខ្លះបានប្រកែកថា ពួកសាវ័កមានការរវើរវាយដោយសារការមានជំនឿស៊ុបពេកនាំឲ្យពួកគេស្រមើស្រមៃឃើញព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែ សូមចាំថា ពីដំបូងពួកគេមិនជឿថា ព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញទេ។ តាមពិត ព្រះគម្ពីរបានចែងថា ពួកគេបាននៅផ្តុំគ្នាក្នុងផ្ទះដែលមានទ្វារចាក់សោជាប់ដោយការភ័យខ្លាច និងការខកចិត្ត (២០:១៩)។ ហើយទោះពួកគេបានស្រមៃថា ព្រះគ្រីស្ទមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ហើយគ្រងរាជ្យ ក៏ពួកគេមិនទំនងជាស្រមៃឃើញព្រះអង្គដុតត្រីសោយ ជាមួយពួកគេនៅលើឆ្នេរខ្សាច់ដោយព្រះអង្គនៅមានស្នាមសម្លាកនៅសល់ពីការសុគតដ៏សាហាវ ហើយក៏យាងតាមផ្លូវ និងជួបពួកគេតាមរបៀបជាច្រើនដែរ។ ពួកគេក៏មិនបង្ហាញឲ្យគេដឹងថា ពួកគេមានភាពកំសាកយ៉ាងដូចនេះ ឬរាប់បញ្ចូលការរាយការណ៍របស់ពួកស្ត្រី (គេមិនឲ្យតម្លៃមកលើទីបន្ទាល់របស់ស្ត្រី ក្នុងវប្បធម៌នោះឡើយ)។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានបង្ហាញឲ្យគេដឹងថា ពួកគេជាមនុស្សក្លាហាន និងលេចធ្លោ ដែលបានឃើញផ្នូរព្រះអង្គនៅទទេមុនអ្នកផ្សេង។ ជម្រើសផ្សេងទៀត សម្រាប់ការបកស្រាយអំពីផ្នូរដែលនៅទទេទាមទារឲ្យយើងមាន «ជំនឿ» លើសការទុកចិត្តលើអ្វីដែលបានបង្ហាញដល់យើងក្នុងព្រះបន្ទូលព្រះ។
ការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញបានផ្លាស់ប្ដូរពួកគេទាំងស្រុង។ យើងត្រូវតែពិចារណាអំពីការពិតជុំវិញការមានព្រះជន្មឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ ប៉ុន្តែយើងក៏ត្រូវតែពិចារណាអំពីដំណឹងល្អដ៏រុងរឿង ដែលទទួលបានពីការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គ។ បើព្រះយេស៊ូវមិនមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិតប្រាកដទេ នោះជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទក៏គ្មានតម្លៃដែរ «នោះសេចក្តីជំនឿរបស់អ្នករាល់គ្នាក៏ជាការឥតអំពើ» (១កូរិនថូស ១៥:៧)។ ប៉ុន្តែ ដោយសារព្រះយេស៊ូវពិតជាមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ និងពិតជាកំពុងសោយរាជ្យមែន នោះក្នុងព្រះអង្គ យើងមានការអត់ទោសបាបដែលមិនអាចរកបានពីអ្នកផ្សេង ហើយក្នុងព្រះអង្គ ក៏មានពេលអនាគតពេញដោយក្តីសង្ឃឹម គ្មានអ្វីអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន។ តើអ្នកបានមើលឃើញព្រះអម្ចាស់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ និងគ្រងរាជ្យ តាមរយៈភ្នែកនៃជំនឿរបស់អ្នកទេ? បើដូច្នោះមែន នោះអ្នកមិនខុសពីនាងម៉ារា និងពួកសាវ័ក ដោយអ្នកនឹងបានឃើញការភ័យខ្លាចពេញដោយការសង្ស័យ ប្រែក្លាយជាការទុកចិត្ត ខណៈពេលដែលអ្នកប្រកាសអំពីក្តីសង្ឃឹមនេះដល់ចិត្តអ្នក និងលោកីយ៍ដែលកំពុងមានការភ័យខ្លាច។
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ យ៉ូហាន ២០:១-១៨
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ លេវីវិន័យ ២៦-២៧ និងវិវរណៈ ៤