ព្រឹក
មិនធ្វើឲ្យការឈឺចាប់ ក្លាយជាឥតប្រយោជន៍
ដោយTom Felten
June 6, 2025
និក្ខមនំ ៣:១-៤,៧-១០
រួចព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានបន្ទូលថា អញបានឃើញសេចក្ដីវេទនារបស់រាស្ត្រអញ ដែលនៅស្រុកអេស៊ីព្ទហើយ ... ពីព្រោះអញស្គាល់សេចក្ដីទុក្ខព្រួយរបស់គេ។ និក្ខមនំ ៣:៧
មានពេលមួយ ស្ត្រីជាម្តាយម្នាក់បានមើលមុខខ្ញុំ ហើយប្រាប់ខ្ញុំ កុំឲ្យការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ ក្លាយជាអសារឥតការ។ ភ្លាមៗនោះ គំនិតខ្ញុំក៏បាននឹកចាំ អំពីពេលប៉ុន្មានឆ្នាំមុន កាលខ្ញុំបានដឹកនាំកម្មវិធីបុណ្យសពរបស់កូនប្រុសគាត់ ជាយុវជនម្នាក់ ដែលបានបាត់បង់ជីវិតនៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។ គាត់ដឹងថា ខ្លួនគាត់កំពុងនិយាយអំពីអ្វី។ គាត់ស្គាល់ការឈឺចាប់។ តែគាត់ក៏ដឹងផងដែរថា ព្រះទ្រង់អាចប្រើការឈឺចាប់ ដើម្បីថ្វាយព្រះកិត្តិនាមដល់ព្រះអង្គ និងជួយអ្នកដទៃ គឺជាអ្វីដែលមិត្តភក្តិម្នាក់នេះធ្វើបានល្អយ៉ាងខ្លាំង។ ហើយនៅពេលដែលខ្ញុំបានឮពាក្យសម្តីរបស់គាត់ ខ្ញុំបានទទួលការកម្សាន្តចិត្ត និងការលើកទឹកចិត្ត ខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងប្រឈមមុខដាក់ការពិនិត្យសុខភាពរកមើលជំងឺមហារីកកំរិតធ្ងន់។ គាត់កំពុងរំឭកខ្ញុំថា ព្រះទ្រង់បានស្តាប់ឮសម្លេងយំ និងទំនួញរបស់ខ្ញុំ ហើយព្រះអង្គបានគង់ជាមួយខ្ញុំ ក្នុងការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ ហើយប្រើវា ជាឱកាសដើម្បីជួយអ្នកដទៃ តាមរបៀបថ្មីមួយ។
លោកម៉ូសេក៏បានដឹងផងដែរថា ព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយរាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ នៅពេលដែលពួកគេមានការឈឺចាប់។ គឺដូចដែលព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា “អញបានឃើញសេចក្ដីវេទនារបស់រាស្ត្រអញ ដែលនៅស្រុកអេស៊ីព្ទហើយ ក៏បានឮពាក្យគេអំពាវនាវដោយព្រោះពួកអ្នកដែលសង្កត់សង្កិនដែរ ពីព្រោះអញស្គាល់សេចក្ដីទុក្ខព្រួយរបស់គេ”(និក្ខមនំ ៣:៧)។ នៅពេលខ្លះ ពួកអ៊ីស្រាអែលមានអារម្មណ៍មិនខុសពីយើងរាល់គ្នាទេ។ ពួកគេប្រាកដជាមានអារម្មណ៍ថា ព្រះអង្គបានទុកពួកគេចោល នៅពេលដែលពួកគេទទួលរងការសង្កត់សង្កិន។ តែព្រះអង្គបានធានាពួកគេថា ព្រះអង្គមានផែនការ “ជួយសង្គ្រោះពួកគេ” ហើយ ព្រះអង្គក៏បានឮ “ពាក្យអំពាវនាវ” របស់ពួកគេហើយដែរ(ខ.៨-៩)។ ព្រះអង្គនឹងប្រើការឈឺចាប់របស់ពួកគេ ដើម្បីជួយឲ្យសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេមានការលូតលាស់ និងមានជ័យជម្នះមកលើខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេ ហើយថ្វាយព្រះកិត្តិនាមដល់ព្រះអង្គ។
ក្នុងបទគម្ពីរទំនុកដំកើងជំពូក៩០ ដែលលោកម៉ូសេបាននិពន្ធ គាត់បានប្រកាសថា “កំណត់អាយុនៃយើងខ្ញុំ គឺបានត្រឹម៧០ឆ្នាំទេ ឬបើមានកំឡាំងច្រើន នោះបានដល់៨០ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ គង់តែអ្វីៗដែលជាទីអួតក្នុងឆ្នាំទាំងនោះ សុទ្ធតែជាការនឿយលំបាក នឹងសេចក្ដីទុក្ខព្រួយទទេ”(ខ.១០) តែសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ស្ថិតស្ថេររបស់ព្រះ តែងតែនៅជាប់ជាមួយយើង អស់មួយជីវិតយើង(ខ.១៤)។ ព្រះអង្គនឹងមិនឲ្យការឈឺចាប់របស់យើង ប្រែជាអសារឥតការ ហើយយើងក៏មិនត្រូវធ្វើឲ្យវាប្រែជាគ្មានប្រយោជន៍ដែរ។—Tom Felten
តើអ្នកមានការលើកទឹកចិត្តយ៉ាងណា ពេលដែលបានដឹងថា ព្រះទ្រង់ស្តាប់ឮទំនួញរបស់អ្នក?
តើព្រះទ្រង់កំពុងប្រើការឈឺចាប់របស់អ្នក ដើម្បីជួយអ្នកដទៃដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដែលបានឮសម្លេងទូលបង្គំទួញយំ
ហើយប្រើការឈឺចាប់របស់ទូលបង្គំ ដើម្បីជួយអ្នកដទៃ។
Visit ODBU.org/CA211 to discover why we believe in a God who allows suffering
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : ២របាក្សត្រ ២៥-២៧ និង យ៉ូហាន ១៦
ប្រភេទ
ល្ងាច
មានចិត្តស្មោះត្រង់ចំពោះខ្លួនឯង (សៀវភៅសេចក្តីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
June 6, 2025
«មានពរហើយ មនុស្សណាដែលព្រះយេហូវ៉ាមិនរាប់ថា ជាអ្នកមានទោស ជាអ្នកដែលគ្មានកលឧបាយនៅក្នុងចិត្តសោះ» (ទំនុកតម្កើង ៣២:២)។
ក្នុងសៀវភៅរឿងដែលលោក ដូតូស្គី (Dostoevsky) បាននិពន្ធមានចំណងជើងថា បងប្អូនត្រកូលការ៉ាម៉ាហ្សូវ តួអង្គម្នាក់បានឲ្យយោបល់ដល់តួអង្គម្នាក់ទៀតថា «ដែលសំខាន់បំផុតនោះ កុំកុហកខ្លួនឯង។ មនុស្សដែលកុហកខ្លួនឯង ហើយស្តាប់ការកុហករបស់ខ្លួនឯងនឹងទៅដល់ចំណុចមួយ ដែលគាត់មិនអាចមើលស្គាល់សេចក្តីពិត ទោះក្នុងខ្លួនគាត់ ឬនៅជុំវិញខ្លួនគាត់ក៏ដោយ ហើយក៏ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងការមិនគោរពខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ»។1 កាលពីជាង៣ពាន់ឆ្នាំមុន ស្ដេច ដាវីឌ បានពិពណ៌នា អំពីផលវិបាកធ្ងន់ធ្ងរនៃការបោកប្រាស់ខ្លួនឯងអំពីអ្វីៗដែលយើងពិតជាចូលចិត្ត។
ភាពស្មោះត្រង់មានសារៈសំខាន់ ចំពោះការស្វែងរកសុភមង្គល។ មនុស្សដែលមានអំណរ មានការស្កប់ចិត្ត មិនកុហកខ្លួនឯង ឬនរណាម្នាក់ឡើយ។ ពេលណាយើងកុហកខ្លួនឯង យើងមិនអាចអរសប្បាយនឹងសុភមង្គលពិតប្រាកដឡើយ ព្រោះការបោកប្រាស់ និងសុភមង្គល មិនអាចដើរទន្ទឹមគ្នាបានទេ។
ព្រះគម្ពីរបានត្រាស់ហៅយើងឲ្យគិតអំពីខ្លួនឯង ដោយចិត្តស្មោះត្រង់។ ភាពស្មោះត្រង់ប្រៀបដូចជាពិលដែលបញ្ចាំងភ្លើង ដើម្បីពិនិត្យមើលចិត្ត និងគំនិតរបស់យើងដោយបើកបង្ហាញសេចក្តីពិតអំពីសណ្ឋានអាក្រក់របស់មនុស្ស។ ព្រះគម្ពីរបានបង្រៀនយើងថា យើងកំពុងរស់នៅក្នុងភាពលម្អៀង ដែលនាំឲ្យយើងមានចិត្តលម្អៀងទៅរកការប្រព្រឹត្តខុស និងនិស្ស័យសាច់ឈាមដែលពុករលួយដោយសារបាប។ យើងជាមនុស្សដែលបានបំពានក្រឹត្យវិន័យ ដោយទៅរកកន្លែងដែលយើងមិនគួរទៅ។ កុំថាឡើយ ស្តង់ដារដែលព្រះបានកំណត់ សូម្បីតែស្តង់ដាររបស់យើងក៏យើងមិនអាចធ្វើតាមបានដែរ ព្រោះយើងជាមនុស្សមានបាប។
ខគម្ពីរខាងលើនេះគួរឲ្យយើងមានការភ្ញាក់ផ្អើលនៅត្រង់ចំណុចដែលថា ស្ដេច ដាវីឌ បានចាប់ផ្ដើម ដោយពាក្យ «មានពរហើយ» ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន ទ្រង់ក៏បានណែនាំយើងឲ្យទទួលស្គាល់ការពិតដ៏ពិបាកនៃភាពលម្អៀង ឬលទ្ធភាពរបស់យើងនៅក្នុងការកុហកខ្លួនឯង និងព្រះដោយសារការលម្អៀងនោះ។ ប៉ុន្តែ មូលហេតុដែលទ្រង់អាចធ្វើដូចនេះបាន គឺដោយសារស្ថានភាពដ៏អាក្រក់ដែលទ្រង់បានជួបប្រទះ មិនអាចប្រៀបផ្ទឹមនឹងការប្រោសឲ្យជាដែលព្រះអង្គប្រទាននោះឡើយ។
ចូរកត់សម្គាល់ថា ស្ដេច ដាវីឌ មិនបានមានបន្ទូលថា មានពរហើយ មនុស្សណាដែលព្រះអម្ចាស់មិនបានរាប់ តែទ្រង់មានបន្ទូលថា «មានពរហើយ មនុស្សណាដែលព្រះយេហូវ៉ាមិនរាប់ថា ជាអ្នកមានទោស»។ ព្រះអម្ចាស់បរិសុទ្ធ ដូចនេះព្រះអង្គត្រូវតែរាប់បាបរបស់យើង តែព្រះអង្គរាប់វាទាស់នឹងបុគ្គលផ្សេងទៀត គឺព្រះរាជបុត្រាព្រះអង្គជាព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ក្នុងសំណេររបស់ស្ដេច ដាវីឌ យើងអាចរកឃើញគោលលទ្ធិដ៏អស្ចារ្យនៃការរាប់ជាសុចរិតដោយសារជំនឿ ដែលយើងបានឃើញមានដំបូងបំផុតក្នុងទំនាក់ទំនងដែលព្រះអម្ចាស់មានជាមួយលោក អ័ប្រាហាំ «គាត់ក៏ជឿដល់ព្រះយេហូវ៉ា ហើយទ្រង់រាប់សេចក្តីជំនឿនោះ ទុកជាសេចក្តីសុចរិតដល់គាត់» (លោកុប្បត្ដិ ១៥:៦)។ ពេលណាយើងពិតជាជឿថា ព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើងបានទទួលយកបាបរបស់យើង យើងនឹងមានពរ ពោលគឺមានសុភមង្គលលើសពេលណាទាំងអស់។
ដូចនេះ ផ្លូវឆ្ពោះទៅរកព្រះពរត្រូវចាប់ផ្ដើមដោយភាពស្មោះត្រង់។ យើងមិនមែនជាមនុស្សល្អ ដែលបានធ្វើខុសយូរៗម្តងទេ។ យើងមិនមែនជាមនុស្សអស្ចារ្យដែលមានកំហុសបន្តិចបន្តួច ដែលអាចបណ្ដាលមកលើការចិញ្ចឹមក្នុងគ្រួសារ បរិស្ថានជុំវិញ ឬការគេងមិនគ្រប់គ្រាន់កាលពីយប់មិញនោះទេ។ យើងជាមនុស្សមានបាបដែលមានចិត្តពេញដោយល្បិច ដែលខ្វះមិនដល់សិរីល្អនៃព្រះ ហើយសមនឹងទទួលសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះតែប៉ុណ្ណោះ (យេរេមា ១៧:៩, រ៉ូម ៣:២៣ និងអេភេសូរ ២:១-៣)។ ចូរមានចិត្តស្មោះត្រង់ក្នុងការគិតអំពីខ្លួនឯងជានរណា។ ចូរគិតឲ្យបានជាក់លាក់ថា អ្នកបានធ្វើបានចំពោះព្រះអម្ចាស់ដូចម្ដេចខ្លះ។ បន្ទាប់មក អ្នកត្រូវត្រៀមខ្លួនឱបក្រសោបយកដំណឹងដែលនាំឲ្យមានអំណរបំផុតក្នុងលោកីយ៍ ដែលជារៀងរាល់ថ្ងៃទោះយើងមានបាបច្រើនប៉ុណ្ណា សេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះអង្គ នៅតែមានច្រើនជាងបាបរបស់យើង។2
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ ទំនុកតម្កើង ៣៨
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ យេរេមា ៣-៥ និងម៉ាថាយ ២១:១-២២