ព្រឹក
ព្រះគ្រីស្ទគឺជាអាទិភាពរបស់យើង
ដោយKaren Huang
June 26, 2025
ម៉ាកុស ១:៣៥-៣៩
តែទ្រង់មានបន្ទូលតបថា ... ដ្បិតគឺដោយហេតុនោះហើយ បានជាខ្ញុំមក។ ម៉ាកុស ១:៣៨
មានពេលមួយ គេបានអញ្ជើញលោកយ៉ូសេ(Jose) ធ្វើជាវាទគ្មិន ក្នុងសន្និសីទអ្នកដឹកនាំពួកជំនុំថ្នាក់ជាតិ។ បន្ទាប់ពីគាត់បានអានលិខិតអញ្ជើញ ពីអង្គការដ៏ល្បីល្បាញមួយ គាត់ក៏បានប្រាប់គេថា គាត់សុំពេលអធិស្ឋានជាមុនសិន។ ក្រោយមក គាត់ក៏បានបដិសេធន៍ការអញ្ជើញនេះ។ គាត់ប្រាប់មិត្តភក្តិគាត់ម្នាក់យ៉ាងដូចនេះថា “ខ្ញុំដឹងថា ព្រះអម្ចាស់កំពុងត្រាស់ហៅខ្ញុំឲ្យធ្វើការជាអ្នកកែសម្រួលអត្ថបទ សម្រាប់ការងារបេសកកម្មមួយ ហើយបើខ្ញុំត្រូវទៅធ្វើវាគ្មិនក្នុងកម្មវិធីនោះ ខ្ញុំនឹងត្រូវដកពេលវេលា និងកម្លាំងរបស់ខ្ញុំ ចេញពីការងារនោះមិនខាន។ ដូចនេះ ខ្ញុំត្រូវបដិសេធន៍ការអញ្ជើញនេះ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីដែលព្រះសព្វព្រះទ័យឲ្យខ្ញុំធ្វើ”។
អ្វីដែលព្រះសព្វព្រះទ័យឲ្យលោកយ៉ូសេធ្វើ គឺជាអាទិភាពរបស់គាត់ និងជាអ្វីដែលបានកំណត់ការសម្រេចចិត្តរបស់គាត់។ ព្រះយេស៊ូវក៏បានយកបំណងព្រះទ័យព្រះវរបិតា ធ្វើជាអាទិភាពរបស់ព្រះអង្គផងដែរ។ នៅពេលព្រឹក បន្ទាប់ពីព្រះអង្គបានប្រោសជំងឺ និងដេញអារក្សចេញពីមនុស្សជាច្រើន នៅភូមិកាពើណិម ព្រះអង្គបានយាងទៅកន្លែងស្ងប់ស្ងាត់ ដើម្បីអធិស្ឋាន(ម៉ាកុស ១:៣២-៣៥)។ ពួកសាវ័កក៏បានមករកព្រះអង្គ ដោយទូលថា “មនុស្សទាំងអស់កំពុងតែរកទ្រង់”(ខ.៣៧)។ ក្នុងចំណោមអ្នករកទ្រង់ អ្នកខ្លះទំនងជាទូលសូមការប្រោសឲ្យជា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះគ្រីស្ទមិនបានបណ្តោយឲ្យភាពបន្ទាន់ខាងសាច់ឈាមរបស់មនុស្ស និងប្រជាប្រិយភាពរបស់ព្រះអង្គ ធ្វើជាកត្តាកំណត់អំពីការអ្វីដែលព្រះអង្គត្រូវធ្វើបន្ទាប់នោះឡើយ។ ព្រះអង្គក៏បានមានបន្ទូលប្រាប់ពួកសាវ័កឲ្យទៅភូមិជិតខាង ជាមួយព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គអាចចែកចាយព្រះបន្ទូលផងដែរ ព្រោះនេះជាមូលហេតុដែលព្រះអង្គបានយាងមក(ខ.៣៨)។ ព្រះយេស៊ូវបានធ្វើតាមអាទិភាពរបស់ទ្រង់ ជាការងារដែលធ្វើនៅទូទាំងតំបន់កាលីឡេ និងរាប់បញ្ចូលការអធិប្បាយព្រះបន្ទូលផងដែរ(ខ.៣៩)។
តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងដឹងថា ព្រះទ្រង់មានគោលបំណងអ្វីខ្លះសម្រាប់យើង? យើងអាចចូលទៅជិតព្រះអង្គ ដោយការអធិស្ឋាន ដោយការដឹកនាំពីប្រាជ្ញារបស់ព្រះអង្គ ដែលយើងឃើញមានក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប ហើយស្វែងរកការប្រឹក្សាយោបល់ ពីមនុស្សដែលប្រកាន់ខ្ជាប់តាមផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ។ ចូរយើងចំណាយពេលក្នុងជីវិតយើង ធ្វើអ្វីដែលព្រះទ្រង់សព្វព្រះទ័យឲ្យយើងធ្វើ។—Karen Huang
តើអ្នកអាចទូលសូមព្រះអង្គដឹកនាំអ្នកដូចម្តេចខ្លះ ក្នុងការសម្រេចចិត្ត?
តើអ្នកបានឃើញព្រះអង្គជួយអ្នករស់នៅ តាមបំណងព្រះទ័យព្រះអង្គដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះអម្ចាស់ សូមព្រះអង្គបង្ហាញទូលបង្គំ ឲ្យបានដឹងថា ព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យឲ្យទូលបង្គំធ្វើអ្វីខ្លះថ្វាយព្រះអង្គ។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : យ៉ូប ៥-៧ និង កិច្ចការ ៨:១-២៥
ប្រភេទ
ល្ងាច
រស់នៅដោយភាពសុខដុម (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
June 26, 2025
«ចូរឲ្យមានគំនិតព្រមព្រៀងគ្នាទៅវិញទៅមក» (រ៉ូម ១២:១៦)។
យើងចាំបាច់ត្រូវមានជំនាញ និងការកោតខ្លាចព្រះ ដើម្បីឲ្យយើងអាចជំទាស់ចំពោះអ្នកដទៃ ដោយព្រះគុណព្រះអង្គ។ យើងងាយនឹងចុះសម្រុងជាមួយមនុស្ស ដែលមានលក្ខណៈដូចយើងច្រើនបានជាយើងមិនបារម្ភថា យើងនឹងមានការជំទាស់ចំពោះពួកគេឡើយ។ ប៉ុន្តែ បើសិនជាយើងរស់នៅ ដោយភាពសុខដុមជាមួយមនុស្សដែលមានលក្ខណៈ និងការរស់នៅខុសប្លែកពីយើង នោះជាសញ្ញាបង្ហាញថា យើងមានភាពពេញវ័យខាងឯវិញ្ញាណ។ ហេតុនេះហើយ សាវ័ក ប៉ុល បានរំពឹងថា យើងនឹងខិតខំរស់នៅ ដោយភាពសុខដុមជាមួយមនុស្សដែលខុសប្លែកពីយើង។
ការបង្រៀនរបស់សាវ័ក ប៉ុល ឲ្យយើងមានភាពសុខដុមមិនមែនជាការបង្រៀនឲ្យយើងមានអ្វីៗដូចគ្នាគ្រប់យ៉ាងដោយស្លៀកពាក់ដូចគ្នា មានសកម្មភាពដូចគ្នា បោះឆ្នោតឲ្យគណៈបក្សតែមួយ និងនិយាយតាមសំនៀងដូចគ្នានោះទេ។ ជាការពិតណាស់ ពួកជំនុំនៅទីក្រុងរ៉ូម ជាសហគមន៍ដែលមានភាពចម្រុះគ្នា ដោយសមាជិកម្នាក់ៗមានអំណោយទាន និងប្រពៃណីទំនៀមទម្លាប់ខុសគ្នា។ សាវ័ក ប៉ុល បាននិយាយសង្កត់ធ្ងន់ថា ភាពខុសប្លែកគ្នានេះមិនគួរក្លាយជាប្រភពនៃការបែកបាក់ ឬរឿងដ៏អាម៉ាសនោះទេ។
សាវ័ក ប៉ុល ចង់ឲ្យពួកជំនុំនៅទីក្រុងរ៉ូម «មានគំនិតព្រមព្រៀងគ្នាទៅវិញទៅមក»។ គាត់ក៏បានបង្រៀនពួកជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូស ដូចនេះផងដែរថា «ដោយនូវព្រះនាមព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងថា ចូរនិយាយសេចក្តីដដែលទាំងអស់គ្នា កុំឲ្យមានសេចក្តីបាក់បែកក្នុងពួកអ្នករាល់គ្នាឡើយ ត្រូវឲ្យបានរួបរួមគ្នា ដោយមានចិត្តមានគំនិតតែ១វិញ» (១កូរិនថូស ១:១០)។
ដំណឹងល្អមិនបានលុបបំបាត់ភាពខុសប្លែកគ្នា និងគំនិតខុសគ្នានោះទេ។ តាមពិត ការរួបរួមដែលរាស្ត្ររបស់ព្រះមានក្នុងដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទ និងក្នុងសេចក្តីពិតនៃព្រះបន្ទូលព្រះអង្គបានរំដោះយើងឲ្យទទួលស្គាល់ភាពខុសប្លែកគ្នា និងការមានគំនិតផ្សេងគ្នាដែលជាបញ្ហាបន្ទាប់បន្សំ។ ការរួបរួមរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទមិនពឹងផ្អែកទៅលើនិន្នាការនយោបាយ ឋានៈក្នុងសង្គម ឬរបៀបនៃការតុបតែងអគារនោះទេ តែស្ថិតនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទដែល «ជាផ្លូវ ជាសេចក្តីពិត និងជាជីវិត» វិញ (យ៉ូហាន ១៤:៦)។
គួរឲ្យស្តាយណាស់ដែលពួកជំនុំអាចដើរខុសផ្លូវ ដោយសារការមិនចុះសម្រុងគ្នា ហើយគ្រីស្ទបរិស័ទក៏បានចាត់ទុកបញ្ហា និងចំណង់ចំណូលចិត្តផ្ទាល់ខ្លួនជាសំខាន់ពេក។ អ្នកខ្លះប្រើបញ្ហានីមួយៗ ធ្វើជាលេសដើម្បីឈ្លោះប្រកែកគ្នា។ ហេតុនេះហើយ ពួកគេក៏បានក្លាយជាមនុស្សក្រឹត្យវិន័យនិយម ហើយចូលចិត្តវែកញែក ទាល់តែពួកជំនុំបែកបាក់នៅសល់តែមនុស្សម្នាក់ក្នុងពួកជំនុំ។
អ្នកខ្លះពិបាកប្រកាន់គោលជំហរឲ្យបានរឹងមាំនៅលើបញ្ហាណាមួយ ហើយក៏បានធ្លាក់ខ្លួនបន្ថែមបន្ថយសេចក្តីពិត ដោយក្លាយជាមនុស្សសេរីនិយមផ្នែកទេវសាស្ត្រ ដែលបណ្តោយឲ្យគេកែប្រែសេចក្តីពិតស្នូលនៃដំណឹងល្អ។ ភាពសុខដុមដែលសាវ័ក ប៉ុល បង្រៀនយើងឲ្យស្វែងរកនោះ គឺជាភាពសុខដុមនៃដំណឹងល្អ។ យើងចាំបាច់ត្រូវស្គាល់ខ្លួនឯងឲ្យបានច្បាស់ ល្មមនឹងអាចដឹងថា យើងជាមនុស្សក្រឹត្យវិន័យនិយម ឬជាមនុស្សសេរីនិយម។
យើងចាំបាច់ត្រូវទូលសូមព្រះប្រទានយើងនូវភាពច្បាស់លាស់ក្នុងគំនិត និងភាពសប្បុរសក្នុងចិត្ត ចំពោះបងប្អូនប្រុសស្រីក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ ហើយបន្ទាប់មក យើងចាំបាច់ត្រូវចំណាយពេលពិនិត្យមើលចិត្តរបស់យើង ដើម្បីឲ្យបានដឹងថា តើមាននរណាខ្លះ ដែលយើងមិនបានចុះសម្រុងជាមួយគ្នា ហើយត្រូវបោះជំហានទៅមុខឆ្ពោះទៅរកការលើកកម្ពស់ មិនមែនបំផ្លាញភាពសុខដុមនៃដំណឹងល្អ ដែលព្រះគ្រីស្ទបានប្រទានតាមរយៈការសុគតរបស់ព្រះអង្គនោះទេ។
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ ទំនុកតម្កើង ១៣៣
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ យ៉ូអែល និងភីលីព ៤