ព្រឹក
គំរូនៃការអធិស្ឋានរបស់យាយទួត
ដោយKatara Patton
June 29, 2025
សុភាសិត ៣១:១០-១៨
ឯស្ត្រីគ្រប់លក្ខណ៍ តើអ្នកណានឹងរកបាន ដ្បិតស្ត្រីយ៉ាងនោះមានដំឡៃជាជាងត្បូងទទឹមទៅទៀត ... នាងក្រោកពីដេកតាំងពីនៅងងឹតនៅឡើយ ក៏ចាត់ចែងអាហារឲ្យពួកផ្ទះ។ សុភាសិត ៣១:១០,១៥
ក្នុងអំឡុងពេលដែលក្រុមគ្រួសារខ្ញុំមានការជួបជុំគ្នា កាលប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ម្តាយរបស់ខ្ញុំក៏បានចែកចាយពាក្យពេចន៍ខ្លះៗ ដែលគាត់បានសរសេរទុក។ គាត់បានផ្តល់កិត្តិយសដល់ជីដូនគាត់ ជាស្រ្តីដែលខ្ញុំធ្លាប់បានជួប តែខ្ញុំបានឮម្តាយខ្ញុំនិយាយអំពីគាត់ជាញឹកញាប់។ ម្តាយរបស់ខ្ញុំបានសរសេរថា គាត់បាននឹកចាំថា អ្នកម្តាយស៊ូសិន(Susan)តែងតែក្រោកពីដំណេកនៅពេលទៀបភ្លឺ ដើម្បីអធិស្ឋានឲ្យក្រុមគ្រួសារគាត់។ ការនឹកចាំនេះមានឥទ្ធិពលមកលើជីវិតរបស់ម្តាយខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង ហើយខ្ញុំក៏នឹកចាំផងដែរ រហូតមកដល់ពេលសព្វថ្ងៃ ទោះខ្ញុំមិនដែលបានជួបយាយទួតរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ។
ការពិពណ៌នានេះបានរំឭកខ្ញុំ អំពីស្រ្តីម្នាក់ ដែលបទគម្ពីរសុភាសិត ជំពូក៣១ បានពិពណ៌នា។ គាត់បានថែរក្សាគ្រួសាររបស់គាត់ តាមរបៀបជាច្រើនដែលគេអាចមើលឃើញជាក់ស្តែង ហើយគាត់បានក្រោកពីដំណេក “តាំងពីនៅងងឹតនៅឡើយ”(ខ.១៥)។ គាត់មានកិច្ចការជាច្រើនដែលត្រូវធ្វើ ដើម្បីថែទាំគ្រួសារគាត់ ដូចជា ការរៀបចំអាហារ ទិញដី ធ្វើចំការទំពាំងបាយជូរ ធ្វើជំនួញដែលរកបានប្រាក់កំរៃ ដេរខោអាវ និងសម្រេចកិច្ចការជាច្រើនទៀត ដើម្បីថែទាំមនុស្សដែលគាត់ស្រឡាញ់។ ហើយគាត់ថែមទាំងប្រើធនធានគាត់ ដើម្បីជួយទំនុកបម្រុងអ្នកក្រ និងជនទុរគតផងដែរ(ខ.២០)។
ក្នុងសម័យដែលបទគម្ពីរសុភាសិតជំពូក៣១នេះ ត្រូវបាននិពន្ធឡើង ការថែទាំគ្រួសារមិនមែនជាការងាយទេ គឺដូចដែលបទគម្ពីរនេះបានពិពណ៌នា អំពីកិច្ចការជាច្រើនដែលស្រ្តីគំរូនោះបានធ្វើ។ ហើយវាក៏មិនមែនជាការងាយ សម្រាប់ជីដូនខ្ញុំ ដែលបានកើតក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៨០០។ ប៉ុន្តែ ការអធិស្ឋានដែលបានបន្លឺឡើង នៅពេលព្រឹកព្រលឹម ក៏ដូចជាពេញមួយថ្ងៃ បានជួយឲ្យស្ត្រីទាំងនេះបានផ្ដោតចិត្ត និងមានការលើកទឹកចិត្ត ខណៈពេលដែលព្រះទ្រង់ជួយពួកគេឲ្យរស់នៅ ស្របតាមការត្រាស់ហៅឲ្យថែទាំគ្រួសាររបស់ខ្លួន និងអ្នកដទៃ។—Katara Patton
តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យអ្នកនៅតែមានទឹកចិត្ត ក្នុងការបំពេញកិច្ចការប្រចាំថ្ងៃ?
តើការអធិស្ឋាននៅពេលព្រឹក និងនៅពេលផ្សេងទៀតជាទៀងទាត់ បានជួយអ្នកដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះដ៏បរិសុទ្ធ ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ សម្រាប់បុរស និងស្រ្តីដែលបានថែទាំគ្រួសារខ្លួនឯង
ដោយចិត្តស្មោះត្រង់។ សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំ ឲ្យថែទាំគ្រួសាររបស់ទូលបង្គំដូចពួកគេផងដែរ។
Visit ODBU.org/SF120 to learn how praying regularly can change the way you see God.
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : យ៉ូប ១៤-១៦ និង កិច្ចការ ៩:២២-៤៣
ប្រភេទ
ល្ងាច
ជៀសវាងការសងសឹក (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
June 29, 2025
«ឱពួកស្ងួនភ្ងាអើយ កុំឲ្យសងសឹកឡើយ ចូរថយចេញពីសេចក្តីកំហឹងទៅ ដ្បិតមានសេចក្តីចែងទុកមកថា «ព្រះអម្ចាស់ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ការសងសឹក នោះស្រេចនឹងអញ អញនឹងសងដល់គេ» ដូច្នេះ បើសិនណាជាខ្មាំងសត្រូវអ្នកឃ្លាន នោះចូរឲ្យគេបរិភោគចុះ បើគេស្រេក ចូរឲ្យផឹកទៅ បើប្រព្រឹត្តដូច្នោះ នោះដូចជាអ្នកបានប្រមូលរងើកភ្លើងដាក់លើក្បាលគេវិញ» (រ៉ូម ១២:១៩-២០)។
ពាក្យ «រងើកភ្លើង» ក្នុងបរិបទនេះ មិនមែនជាការប្រៀបប្រដូចអំពីការសងសឹក ឬការឈឺចាប់នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពាក្យនេះនិយាយសំដៅទៅលើភាពអាម៉ាស និងការស្តាយក្រោយ ដែលមនុស្សមាន ពេលណាយើងបង្ហាញសេចក្តីសប្បុរសដល់ពួកគេ ជាជាងធ្វើឲ្យពួកគេទទួលផលវិបាក ដែលយើងគិតថា ពួកគេសមនឹងទទួល។ វាជាលទ្ធផលដែលកើតឡើង នៅពេលណាគ្រីស្ទបរិស័ទប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដែលធ្វើខុសមកលើខ្លួន ដោយគ្មានការព្យាបាទ ឬការសងសឹក។ ការធ្វើដូចនេះបាន គឺល្អលើសនិស្ស័យសាច់ឈាមរបស់យើង។ លោក ចន កាល់វិន (John Calvin) បានសង្កេតឃើញថា ពេលណាយើងធ្វើដូចនេះ គំនិតរបស់សត្រូវរបស់យើង «អាចបែកចេញជាពីរ។ បើចិត្តរបស់គាត់មិនប្រែជាទន់ ដោយសេចក្តីសប្បុរសទេ នោះគាត់នឹងមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ ហើយបញ្ញាចិត្តរបស់គាត់នឹងធ្វើទុក្ខគាត់»។1
ដូចនេះ រងើកភ្លើងនោះមិនមែន ដើម្បីបង្កការឈឺចាប់ តែនាំមកនូវការប្រោសឲ្យជា។ ទង្វើដ៏សប្បុរសរបស់យើង គឺដើម្បីលើកទឹកចិត្តឲ្យមានការផ្សះផ្សា នាំមនុស្សចូលជិតយើងមិនមែនរុញច្រានពួកគេឲ្យចេញពីយើងនោះទេ។ ការអនុវត្តដូចនេះ គឺប្រៀបដូចជាការដែលព្រះអម្ចាស់បង្ហាញសេចក្តីមេត្តាចំពោះយើង កាលយើងកំពុងរស់នៅជាខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះអង្គ (រ៉ូម ២:៤ ៥:៨)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងមិនស្វែងរករងើកភ្លើងប្រភេទនេះទេ នៅពេលណាគេធ្វើខុសមកលើយើង ឬធ្វើឲ្យយើងឈឺចាប់។ មនុស្សជាច្រើនសប្បាយចិត្ត ពេលដែលបានដឹងថា រងើកភ្លើងពិតជាបានធ្លាក់មកលើក្បាលរបស់សត្រូវក្នុងន័យត្រង់មែន ដោយធ្វើឲ្យពួកគេរលាកក្បាល និងមានស្នាមសម្លាក។ តាមពិត ពួកគេសមនឹងទទួលលើសពីនេះទៀត! ប៉ុន្តែ ការមានចិត្តរីករាយដូចនេះបានឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីបាប មិនមែនឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីជំនឿរបស់យើងទេ។ ព្រះយេស៊ូវមិនមានអាកប្បកិរិយាដូចនេះទេ។ ស្តាប់មើលទៅ ខគម្ពីរនេះហាក់ដូចជាពិបាកអនុវត្តតាមណាស់។
ចូរយើងកត់សម្គាល់ថា ព្រះបន្ទូលព្រះបានត្រាស់ហៅយើងមិនឲ្យឆ្លើយតបដោយការសងសឹកនោះឡើយ ប៉ុន្តែឲ្យឆ្លើយតបដោយការឲ្យពរដល់គេវិញ។ ពេលណាយើងគ្រប់គ្រងចិត្តខ្លួនឯងមិនឲ្យសងសឹក គឺមិនមែនមានន័យថា យើងបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះទាំងស្រុងហើយទេ។ ក្នុងនាមយើងជាសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវ យើងមិនគ្រាន់តែជៀសវាងការធ្វើការអាក្រក់មកលើសត្រូវរបស់យើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែយើងត្រូវតែធ្វើការល្អមកលើពួកគេផងដែរ។ យើងងាយនឹងគិតថា ការមិនអើពើចំពោះខ្មាំងសត្រូវរបស់យើង គឺជាដំណោះស្រាយដ៏ល្អ ឬជាអ្វីដែលគេរំពឹងឲ្យយើងធ្វើ ប៉ុន្តែតាមបទគម្ពីរខាងលើ យើងត្រូវប្រព្រឹត្តល្អចំពោះពួកគេ។ តួនាទីរបស់យើង គឺត្រូវឆ្លើយតប ចំពោះការអាក្រក់របស់គេ ដោយវិញ្ញាណនៃសេចក្តីសប្បុរស ដោយទុកចិត្តថា ព្រះអម្ចាស់តែងតែជំនុំជម្រះដោយយុត្តិធម៌ ហើយយើងមិនចាំបាច់ត្រូវកាត់ទោសគេទេ (១ពេត្រុស ២:២៣)។
ក្នុងនាមយើងជាអវយវៈនៃរូបកាយព្រះគ្រីស្ទ មនុស្សជាច្រើននៅតែព្យាយាមលើកហេតុផលការពារទង្វើ ឬគំនិត ដែលមិនស្តាប់បង្គាប់ ឬចង់សងសឹក។ ប៉ុន្តែ គំនិតរបស់សត្រូវរបស់យើង ប្រហែលជាអាចប្រឆាំងគំនិតរបស់យើង ហើយវិញ្ញាណរបស់ពួកគេអាចទប់ទល់នឹងការគម្រាមកំហែងរបស់យើង ប៉ុន្តែការបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ក្នុងការប្រព្រឹត្តអាចនាំឲ្យពួកគេប្រែចិត្ត។
តើចិត្ត និងទង្វើរបស់អ្នកចាំបាច់ត្រូវមានការផ្លាស់ប្ដូរដោយសារខគម្ពីរនេះយ៉ាងដូចម្ដេចខ្លះ? ចូរយើងកុំព្យាយាមជៀសចេញពីពួកគេឡើយ។ នៅក្នុងការលូតលាស់ឲ្យមានលក្ខណៈដូចព្រះគ្រីស្ទ យើងក៏ចាំបាច់ត្រូវស្វែងរកវិធីធ្វើការល្អដល់សត្រូវរបស់យើងផងដែរដោយប្រព្រឹត្ត ដោយសេចក្តីសប្បុរសដ៏ហូរហៀររបស់ព្រះ។
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ លូកា ២២:៤៧-៥៣
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ចោទិយកថា ៧-៩ និងកិច្ចការ ២:២២-៤៧