ព្រឹក
តស៊ូក្នុងការអធិស្ឋាន
ដោយAmy Boucher Pye
July 22, 2025
លូកា ១៨:១-៨
ដែលគេអំពាវនាវរកទ្រង់ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃនោះ តើទ្រង់មិនសងសឹកជំនួសគេដែរទេឬអី? លូកា ១៨:៧
កាលកូនស្រីរបស់លោក រ៉ូយស្តន់ (ROYSTON) ឈ្មោះ ហាណា (HANNAH) បានចូលសង្គ្រោះបន្ទាន់ ដោយសារមានបញ្ហាហូរឈាមក្នុងខួរក្បាល ដែលបណ្តាលឲ្យសន្លប់បាត់ស្មារតី គាត់និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ក៏បានងាកទៅរកព្រះ ដោយការអធិស្ឋានជាញឹកញាប់។ ក្នុងការរង់ចាំព្រះអង្គឆ្លើយតបរយៈពេលជាច្រើនខែ ពួកគេមានការរួបរួមគ្នា និងចូលទៅជិតព្រះអង្គកាន់តែខ្លាំង។ សេចក្តីជំនឿរបស់គ្រួសារមួយនេះ មានភាពរឹងមាំ គឺដូចដែលលោក រ៉ូយស្តុនបានចែកចាយថា ពួកគេមានការប្រកបស្និទ្ធស្នាលជាមួយព្រះអម្ចាស់ លើសពេលណាទាំងអស់។ ក្នុងអំឡុងពេលដ៏លំបាកនោះ ពួកគេបានទទួលកម្លាំងជាថ្មីក្នុងសេចក្តីជំនឿ ដែលមានការតស៊ូក្នុងការអធិស្ឋាន ដូចស្រ្តីមេម៉ាយ ក្នុងបទគម្ពីរលូកា ជំពូក១៨។
លោក រ៉ូយស្តុនបាននឹកចាំ អំពីការបង្រៀនរបស់ព្រះយេស៊ូវអំពីស្ត្រីមេម៉ាយម្នាក់ ដែលមានការតស៊ូក្នុងការស្វែងរកយុត្តិធម៌ ពីចៅក្រម ជារឿងប្រៀបប្រដូចដើម្បីបង្ហាញថា ត្រូវតែអធិស្ឋានជាប់ជានិច្ច ឥតរសាយចិត្តឡើយ (លូកា ១៨:១)។ ស្ត្រីនោះបានទៅរកចៅក្រមម្តងហើយម្តងទៀត ទាល់តែចៅក្រមមានការនឿយណាយខ្លាំង ហើយព្រមកាត់ក្តីឲ្យនាង។ ព្រះយេស៊ូវក៏បានប្រៀបធៀបចៅក្រមដែលមិនខ្វល់អំពីអ្នកដទៃ ជាមួយនឹងព្រះដែលមានសេចក្តីមេត្តា ដោយមានបន្ទូលថា “ចំណែកព្រះវិញ ដែលទ្រង់មានព្រះហឫទ័យអត់ធ្មត់ ដល់ពួករើសតាំងរបស់ទ្រង់ ដែលគេអំពាវនាវរកទ្រង់ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃនោះ តើទ្រង់មិនសងសឹកជំនួសគេដែរទេឬអី?” (ខ.៧)។
តាមរយៈរឿងដែលព្រះគ្រីស្ទបានចែកចាយ អំពីការតស៊ូរបស់ស្រ្តីមេម៉ាយក្នុងការអធិស្ឋាន សមាជិកគ្រួសាររបស់លោក រ៉ូយស្តុនក៏បានទទួលការលើកទឹកចិត្ត ឲ្យអធិស្ឋានឲ្យហាណា ដោយទូលសូមព្រះដែលមានយុត្តិធម៌ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ ប្រទានការប្រោសឲ្យជា និងជំនួយ។ ពួកគេក៏បានដឹងផងដែរថា ពួកគេបានទទួលការបណ្តាលចិត្តឲ្យចូលទៅជិតព្រះអង្គកាន់តែខ្លាំង។ គាត់ថា “នៅពេលដែលយើងស្វែងរកជំនួយពីព្រះអង្គ ... យើងមានអារម្មណ៍ថា យើងជាអ្នកដែលព្រះអង្គបានដាស់ឲ្យភ្ញាក់ខ្លួន”។ ជាច្រើនខែក្រោយមក ហាណាក៏បានភ្ញាក់ដឹងខ្លួន ហើយកំពុងតែជាសះស្បើយបន្តិចម្តងៗ។
ពេលណាយើងចូលទៅជិតព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គស្តាប់ឮយើងទូលអង្វរ ហើយឆ្លើយតប ដោយព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គត្រាស់ហៅយើងឲ្យស្រែករកព្រះអង្គទាំងយប់ថ្ងៃ។—AMY BOUCHER PYE
តើអ្នកអាចប្រែក្លាយទុក្ខលំបាក ទៅជាការអធិស្ឋានដូចម្តេចខ្លះ? តើព្រះអង្គបាន
ឆ្លើយតបការទូលអង្វរ និងការទូលសូមរបស់អ្នកដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដ្បិតព្រះអង្គមិនដូចចៅក្រោម
ដែលគ្មានក្តីមេត្តា និងគ្មានយុត្តិធម៌នោះទេ តែព្រះអង្គមានសេចក្តីស្រឡាញ់ និងយកព្រះទ័យទុកដាក់ចំពោះទូលបង្គំ។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : ទំនុកដំកើង ៣១-៣២ និង កិច្ចការ ២៣:១៦-៣៥
ប្រភេទ
ល្ងាច
កុំភ្លេចអធិស្ឋាន (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
July 22, 2025
«លុះទ្រង់បានយាងចូលទៅក្នុងផ្ទះ នោះពួកសិស្សទូលសួរទ្រង់ដោយឡែកថា ហេតុអ្វីបានជាយើងខ្ញុំដេញអារក្សនេះពុំបាន។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ដែលនឹងដេញអារក្សបែបយ៉ាងនេះបាន នោះគឺដោយសារតែអធិស្ឋាន ហើយនិងតមទេ» (ម៉ាកុស ៩:២៨-២៩)។
ក្នុងបទគម្ពីរម៉ាកុសជំពូក៦ ព្រះយេស៊ូវបានចាត់សិស្សព្រះអង្គឲ្យចេញទៅពីរៗនាក់ ឲ្យប្រកាសអំពីភាពចាំបាច់នៃការផ្លាស់ប្រែចិត្ត។ ព្រះអង្គមិនគ្រាន់តែបានប្រទាននូវការណែនាំដ៏ជាក់លាក់ទេ ប៉ុន្តែក៏បានប្រទាន «ឲ្យមានអំណាចលើអស់ទាំងអារក្សអសោចផង» (ម៉ាកុស ៦:៧)។ ហេតុនេះហើយ ការងាររបស់ពួកគេបានបំបែកកំណត់ត្រាយ៉ាងត្រចះត្រចង់ដោយ «បណ្ដេញអារក្សជាច្រើន ហើយលាបប្រេងឲ្យមនុស្សជំងឺជាច្រើនបានជាដែរ» (ខ.១៣)។
ផ្អែកទៅលើជោគជ័យដែលពួកគេមានក្នុងការងារ ដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រទានឲ្យពួកគេ យើងមិនពិបាកយល់អំពីមូលហេតុដែលពួកគេមានការភ្ញាក់ផ្អើល និងភាន់ភាំង នៅពេលដែលពួកគេបរាជ័យក្នុងការដេញអារក្សចេញពីក្មេងប្រុសម្នាក់ ទាល់តែព្រះយេស៊ូវយាងមកដល់ ហើយក៏បានចូលទៅស្អាងក្មេងប្រុសនោះឡើងវិញ (ម៉ាកុស ៩:១៤-២៧)។ នៅពេលដែលពួកសាវ័កទូលសួរព្រះអង្គថា «ហេតុអ្វីបានជាយើងខ្ញុំដេញអារក្សនេះពុំបាន?» ពួកគេប្រហែលជារំពឹងថា ព្រះយេស៊ូវនឹងប្រទានពួកគេនូវចំណេះដឹងអាថ៌កំបាំងមួយ។ ជួនកាល យើងប្រហែលជាជឿដូចពួកគេផងដែរ ដោយមានការយល់ច្រឡំ។ ផ្អែកទៅលើការឆ្លើយតបរបស់ព្រះអង្គ យើងចាំបាច់ត្រូវមានសមត្ថភាព ឬការងារពិសេស។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវមិនបានបង្រៀនដូចនេះទេ។ ព្រះអង្គគ្រាន់តែបានរំឭកពួកសាវ័ក ក៏ដូចជាយើងរាល់គ្នាថា អ្នករាល់គ្នាបរាជ័យ ដោយសារអ្នករាល់គ្នាភ្លេចធ្វើនូវរឿងដ៏សំខាន់មួយ គឺអ្នករាល់គ្នាមិនបានអធិស្ឋាន។
នៅក្នុងពេលដែលពួកគេជោគជ័យ ពួកគេក៏បានភ្លេចខ្លួន។ ពួកគេភ្លេចការពិតដែលថា ពួកគេអាចធ្វើអ្វីៗបាន គឺដោយសារតែសេចក្តីមេត្តា និងព្រះចេស្ដាដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះប៉ុណ្ណោះ។ កាលនោះ ពួកគេរួមដំណើរជាមួយព្រះយេស៊ូវជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែពួកគេបានភ្លេចរួចទៅហើយ។ ពួកគេត្រូវការការក្រើនរំឭក។ ជួនកាល យើងក៏ត្រូវការការក្រើនរំឭកផងដែរ។ ការយល់ឃើញថា ព្រះចេស្ដាមានសម្រាប់ឲ្យយើងប្រើនៅពេលណាក៏បាន ហើយស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់យើង គឺអាក្រក់លើសការមិនជឿទៅទៀត ព្រោះវាជាការទុកចិត្តខ្លួនឯងជាជាងទុកចិត្តព្រះ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការអធិស្ឋានកែប្រែបំណងចិត្តយើង ឲ្យស្របនឹងបំណងព្រះទ័យព្រះ។ ការអធិស្ឋានជាការទទួលស្គាល់ថា ព្រះត្រូវធ្វើការអស្ចារ្យ ព្រោះយើងមិនអាចធ្វើការអស្ចារ្យដោយខ្លួនឯងបានទេ។ ហើយបើយើងមិនពឹងផ្អែកលើព្រះគុណព្រះទេ យើងមិនអាចជួយកែប្រែកាលៈទេសៈរបស់នរណាម្នាក់ ហើយនាំមកនូវការផ្លាស់ប្ដូរដ៏អស់កល្បបានទេ។
មានមូលហេតុជាច្រើនដែលយើងមិនអធិស្ឋាន។ យើងគិតថា យើងមិនចាំបាច់ត្រូវអធិស្ឋាន ឬយើងមិនចង់អធិស្ឋានតែម្តង។ យើងទុកចិត្តលើសមត្ថភាពរបស់យើងខ្លាំងពេក។ ទាំងអស់នេះគឺសុទ្ធតែជាការសន្និដ្ឋានរបស់យើងប៉ុណ្ណោះ។ ពេលណាយើងព្យាយាមធ្វើកិច្ចការខាងវិញ្ញាណដោយខ្លួនឯង យើងច្រើនតែទទួលបរាជ័យយ៉ាងវេទនា។ ដូចនេះ នៅពេលក្រោយ បើអ្នកជួបការល្បួងឲ្យចង់ធ្វើអ្វីៗដោយខ្លួនឯង ឬសន្និដ្ឋានថា ព្រះចេស្ដារបស់ព្រះនឹងជួយអ្នក ដូចកាលពីមុន (ហើយពេលក្រោយនោះ ទំនងជាពេលថ្ងៃនេះ!) ចូរពិចារណាអំពីការអ្វីដែលពួកសាវ័កបានភ្លេច និងការអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានរំឭកពួកគេគឺ ឲ្យអធិស្ឋានដល់ព្រះ ដែលទ្រង់មានគ្រប់ចេស្ដា និងបានបង្ហាញសេចក្តីមេត្តា ហើយសក្ដិសមនឹងទទួលសិរីល្អគ្រប់យ៉ាង។ ពេលណាយើងអធិស្ឋាន ហើយមើលព្រះអង្គធ្វើការ យើងនឹងរកឃើញថា ព្រះអង្គអាចនឹងធ្វើហួសសន្ធឹក លើសជាងអស់ទាំងសេចក្តីដែលយើងសូម ឬគិតក្តី (អេភេសូរ ៣:២០)។
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ ម៉ាកុស ៩:១៤-២៩
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ទំនុកតម្កើង ៣១-៣២ និង កិច្ចការ ១៦:១-២១