ព្រឹក
ឱបក្រសោបយកសេចក្តីពិត
ដោយKaren Pimpo
September 8, 2025
យ៉ូហាន ១៤:១-៧
ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលទៅគាត់ថា ខ្ញុំជាផ្លូវ ជាសេចក្ដីពិត ហើយជាជីវិត បើមិនមកតាមខ្ញុំ នោះគ្មានអ្នកណាទៅឯព្រះវរបិតាបានឡើយ។ យ៉ូហាន ១៤:៦
ថ្ងៃមួយ មិត្តភក្តិខ្ញុំ ឈ្មោះ ខនន័រ(CONNOR) បានថតរូប ដោយប្រើកាមេរ៉ាវីដេអូចាស់មួយគ្រឿង ដែលគាត់មានជាយូរមកហើយ។ ពេលនោះ គាត់មិនបានខ្វល់ខ្វាយអំពីការបន្ថែមពន្លឺ និងពណ៌ ដើម្បីធ្វើឲ្យទាក់ទាញ ឬយករូបទៅកែ ឬកាត់ចោលកន្លែងដែលមិនស្អាតនោះទេ។ រូបថតរបស់គាត់មិនមានការកែសម្រួលអ្វីសោះ ប៉ុន្តែ មានភាពលេចធ្លោ ក្នុងបណ្ដាញសង្គម ក្នុងចំណោមរូបថតមនុស្ស និងទីកន្លែងស្អាតៗ ដែលមានការកែសម្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ ស្នាដៃរបស់គាត់មានលក្ខណៈខុសពីមនុស្សសម័យនេះ ប៉ុន្តែ មានភាពស្រស់ស្អាត ដោយសារវាបានបង្ហាញចេញនូវធាតុពិត នៅក្នុងអ្វីៗដែលយើងអាចមើលឃើញ និងយល់បាន។
យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែចង់បានអ្វីដែលពិត តែជួនកាល យើងមានអារម្មណ៍ថា សេចក្តីពិតមិនមានភាពទាក់ទាញចំពោះយើង។ នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវជិតដល់ពេលសុគត ព្រះអង្គបានប្រកាសថា ព្រះអង្គគឺជាសេចក្តីពិត(យ៉ូហាន ១៤:៦)។ ពួកសាវ័ករបស់ព្រះអង្គបានឆ្ងល់ថា តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យពួកគេអាចចូលផ្ទះរបស់ព្រះវរបិតា ដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលសង្កត់ធ្ងន់កន្លែងមក(ខ.២-៣)។ ពេលនោះ ពួកគេក៏បានដឹងខ្លួនថា តាមពិតព្រះយេស៊ូវដែលកំពុងឈរនៅចំពោះមុខពួកគេហ្នឹងហើយ គឺជាចម្លើយ។ ពួកគេមានការពិបាកទទួលស្គាល់ថា ព្រះអង្គនឹងនាំមកនូវជ័យជម្នះមកលើអំពើបាប តាមរយៈការលះបង់របស់ព្រះអង្គ។
ហោរាអេសាយបានថ្លែងទំនាយថា ព្រះមែស៊ីដែលត្រូវយាងមក មិនមានរូបសម្បត្តិដែលគួរឲ្យទាក់ទាញ ឬគួរឲ្យស្ញប់ស្ញែងនោះទេ។ គឺដូចមានសេចក្តីចែងមកថា “ទ្រង់ឥតមានទ្រង់ទ្រាយល្អ ឬសណ្ឋានរុងរឿងទេ ហើយកាលយើងបានមើលទ្រង់ នោះក៏គ្មានភាពលំអណា ដែលឲ្យយើងរីករាយចិត្តដែរ”(អេសាយ ៥៣:២)។ ព្រះបន្ទូលជាច្រើនរបស់ព្រះយេស៊ូវ បានធ្វើឲ្យប៉ះពាល់មុខមាត់ និងអំណាចរបស់មនុស្សជាច្រើន ខុសពីអ្វីដែលគេរំពឹងចង់បាន បានជាពួកអ្នកដឹកនាំសាសនានៅសម័យនោះបានទាស់ប្រឆាំងព្រះអង្គ(យ៉ូហាន ១១:៤៥-៤៨)។ តែព្រះអង្គបានប្រទានការអញ្ជើញត្រង់ៗ ឲ្យយើងបានស្គាល់សេចក្តីពិត និងរកឃើញជីវិតពិត។ គឺដូចដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលថា “បើអ្នករាល់គ្នាបានស្គាល់ខ្ញុំ នោះបានស្គាល់ព្រះវរបិតាដែរ”(យ៉ូហាន ១៤:៧)។ ក្នុងលោកិយដែលមានទៅដោយការក្លែងបន្លំ និងការកែសម្រួលបាត់សណ្ឋានដើម ចូរយើងងាកមកឱបក្រសោបយកសេចក្តីពិតដែលមានន័យ និងមិនមានការកែសម្រួលនៅថ្ងៃនេះ!—KAREN PIMPO
តើអ្នកកំពុងស្វែងរកភាពស្រស់ស្អាតតែសម្បកក្រៅ ជាជាងស្វែងរកសេចក្តីពិតឬ?
តើអ្នកអាចឱបក្រសោបយកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវ កាន់តែច្រើនថែមទៀត ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះយេស៊ូវ ទូលបង្គំសម្រេចចិត្តដើរតាមព្រះអង្គ ដែលជាប្រភពនៃសេចក្តីពិតគ្រប់យ៉ាង។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : សុភាសិត ៣-៥ និង ២កូរិនថូស ១
ល្ងាច
ចូរអរសប្បាយជានិច្ច (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
September 8, 2025
«ចូរអរសប្បាយ ក្នុងព្រះអម្ចាស់ជានិច្ច ខ្ញុំប្រាប់ម្តងទៀតថា ចូរអរសប្បាយឡើង» (ភីលីព ៤:៤)។
តើយើងគួរតែអរសប្បាយជានិច្ចយ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ? តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងអាចអរសប្បាយជានិច្ចបាន? ឬយើងគួរតែយល់ឃើញថា ការលើកទឹកចិត្តរបស់សាវ័ក ប៉ុល ឲ្យយើង «អរសប្បាយក្នុងព្រះអម្ចាស់ជានិច្ច» គ្រាន់តែជាការនិយាយកំឡាចិត្តបែបបំផ្លើស ដោយគាត់មិនពិតជាបានគិតថា យើងអាចដកពិសោធន៍នឹងអំណរដូចនេះក្នុងជីវិតយើងជាគ្រីស្ទបរិស័ទឬ?
ទេ! យើងមិនត្រូវគិតដូចនេះទេ។ អ្វីដែលសាវ័ក ប៉ុល បាននិយាយគឺជាការពិតមែន។ ក្នុងនាមយើងជាអ្នកជឿ យើងត្រូវតែមានអំណរជានិច្ច។ មូលហេតុមួយ ដែលយើងពិបាកធ្វើតាមការបង្រៀននេះ គឺដោយសារយើងច្រើនតែគិតអំពីក្តីអំណរតាមរបៀបមិនត្រឹមត្រូវ ដូចយើងគិតអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ក្នុងន័យថា ក្តីអំណរគឺជាលទ្ធផលនៃអារម្មណ៍របស់យើងជាជាងគិតថា អំណរគឺជាអ្នកបម្រើឆន្ទៈរបស់យើង។ ពេលណាយើងគិតដូចនេះ យើងអាចអរសប្បាយ តែនៅពេលដែលយើងមានអារម្មណ៍ល្អ នៅពេលដែលមានថ្ងៃរះល្អ ឬនៅពេលដែលអ្វីៗហាក់ដូចជាមានដំណើរការល្អសម្រាប់យើងប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលព្រះគម្ពីរប្រាប់យើងឲ្យអរសប្បាយជានិច្ច គឺរាប់បញ្ចូលទាំងពេលដែលជីវិតយើងខុសពីការរំពឹងចង់បាន មានពពកខ្មៅងងឹតព័ទ្ធជុំវិញ ហើយយើងមានការបាក់ទឹកចិត្តជាដើម។ ដូចនេះ យើងត្រូវតែព្យាយាមស្វែងយល់អំពីក្តីអំណរឲ្យបានច្បាស់។
ក្នុងបទគម្ពីរហាបាគុកជំពូក៣ យើងឃើញថា ហោរាហាបាគុកមានអារម្មណ៍ញាប់ញ័រ ចំពោះថ្ងៃវេទនាដែលត្រូវមកដល់ (៣:១៦)។ អ្វីៗទាំងអស់ក្នុងពិភពនៃផ្លូវអារម្មណ៍ បាននាំគាត់ងាកទៅរកភាពតក់ស្លុត។ ប៉ុន្តែ ការថប់បារម្ភមិនបានគ្រប់គ្រងចិត្តគាត់ទេ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានធ្វើឲ្យអារម្មណ៍របស់គាត់ ចុះចូលនឹងអ្វីដែលគាត់បានដឹងអំពីព្រះដែលជាអ្នកផ្គត់ផ្គង់គាត់។ ដោយកម្លាំងនៃការគិតដ៏ត្រឹមត្រូវ លោក ហាបាគុកក៏បានសន្និដ្ឋានថា «ទោះបើដើមល្វាមិនមានផ្កា ក៏ឥតមានផ្លែទំពាំងបាយជូរ ហើយផលនៃដើមអូលីវក៏ខានមាន ស្រែចំការឥតបង្កើតបានអាហារ ហ្វូងចៀមត្រូវបាត់ចេញពីក្រោល ហើយគ្មានគោនៅក្នុងឃ្នងក៏ដោយ គង់តែខ្ញុំនឹងរីករាយ ដោយសារព្រះយេហូវ៉ា ខ្ញុំនឹងអរសប្បាយក្នុងព្រះដ៏ជួយសង្គ្រោះខ្ញុំដែរ» (ខ.១៧-១៨)។ គាត់បានបង្ហាញថា យើងអាចមានអំណរជានិច្ច សូម្បីនៅក្នុងទុក្ខលំបាក និងការឈឺចាប់ក្នុងជម្រៅចិត្ត គឺនៅពេលដែលក្តីអំណររបស់យើងមិនពឹងផ្អែកទៅលើកត្តាខាងក្រៅ តែពឹងផ្អែកលើព្រះអង្គតែប៉ុណ្ណោះ។
គោលបំណងរបស់ព្រះអង្គ គឺដើម្បីឲ្យការគិតរបស់យើង មានការយល់ដឹង និងការកែប្រែដោយការបើកសម្ដែងរបស់ព្រះអង្គ ដែលព្រះអង្គប្រទានមក ដើម្បីឲ្យយើងស្គាល់ព្រះអង្គ តាមរយៈព្រះបន្ទូល និងស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ។ គឺដូចដែលលោក យ៉ូហានេស ខេពល័រ (Johannes Kepler) ជាអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនៅសតវត្សរ៍ទី១៦ បានមានប្រសាសន៍ថា «យើងត្រូវតែគិតតាមគំនិតរបស់ព្រះ»។ ពេលណាយើងរៀនគិតឲ្យបានត្រឹមត្រូវ យើងនឹងអាចធ្វើឲ្យអារម្មណ៍របស់យើង មានភាពសមស្របនឹងការគិតដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់យើង។
ពេលណាក្តីអំណររបស់អ្នកបានចាក់ឫសចូលទៅក្នុងចារិកលក្ខណៈរបស់ព្រះដែលមិនចេះប្រែប្រួល នោះក្តីអំណររបស់អ្នក នឹងរួចផុតពីចំណងដែលអ្នក និងកាលៈទេសៈរបស់អ្នកបានចាប់ចង។ អំណររបស់អ្នកនឹងមានបញ្ហាប្រឈមដោយសារការលំបាក និងការខកចិត្ត ប៉ុន្តែ វានឹងមិនរលាយបាត់ទៅណាឡើយ។ នៅថ្ងៃនេះ ពេលណាអំណររបស់អ្នកមានបញ្ហាប្រឈម សូមបន្លឺសម្លេងចេញពីបបូរមាត់ថា៖
«ឱព្រះអម្ចាស់ និងព្រះនៃទូលបង្គំអើយ អ្វីដែលទូលបង្គំបានដឹងអំពីព្រះអង្គ
បានបំពេញវិញ្ញាណទូលបង្គំដោយសន្តិភាព បំពេញបបូរមាត់ទូលបង្គំដោយបទចម្រៀង។
ព្រះអង្គគឺជាសុខភាព ក្តីអំណរ ដំបង និងព្រនង់របស់ទូលបង្គំ។
ពេលណាទូលបង្គំពឹងផ្អែកលើព្រះអង្គ ទូលបង្គំខ្លាំងនៅក្នុងភាពកម្សោយ»។1
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ ទំនុកតម្កើង ២០
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ពួកចៅហ្វាយ ៤-៦ និងយ៉ូហាន ៣:១-១៥