ព្រឹក
ការផ្លាស់ប្តូរដែលព្រះគ្រីស្ទប្រទាន
ដោយJennifer Benson Schuldt
September 19, 2025
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : សាស្តា ១-៣ និង ២កូរិនថូស ១១:១៦-៣៣
សុភាសិត ២៨:១៣-១៤
អ្នកណាដែលគ្របបាំងការរំលងរបស់ខ្លួន នោះនឹងមិនចំរើនឡើងទេ តែអ្នកណាដែលលន់តួ ហើយលះបង់អំពើនោះ នឹងប្រទះបានសេចក្ដីមេត្តាករុណាវិញ ។ សុភាសិត ២៨:១៣
នៅពេលដែលស្បែកមុខដែលនៅក្បែរភ្នែកខាងឆ្វេងរបស់ខ្ញុំ មានស្នាមកន្ទួល ខ្ញុំក៏បានលាបម្សៅលប់ពីលើវា ដើម្បីកុំឲ្យគេមើលឃើញវា។ ការធ្វើដូចនេះបានជួយឲ្យខ្ញុំលាក់បញ្ហានេះ មិនឲ្យគេដឹង តែមួយរយៈពេលប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយក្រោយមក ស្នាមកន្ទួលពណ៌ក្រហមដែលបានហើមនោះ មិនព្រមបាត់សោះ។ ដូចនេះ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំត្រូវទៅជួបពេទ្យ។ នៅពេលព្រឹកដែលខ្ញុំត្រូវទៅជួបគ្រូពេទ្យតាមការណាត់ ខ្ញុំចង់ប្រើម្សៅលាបពីលើ ដូចសព្វមួយដង តែខ្ញុំមិនចង់លាក់បាំងវាទៀតទេ។ ខ្ញុំចង់ឲ្យគ្រូពេទ្យមើលឃើញបញ្ហាស្បែករបស់ខ្ញុំឲ្យបានច្បាស់ ហើយព្យាបាលវា ឲ្យជាសះស្បើយ។
តើអ្នកធ្លាប់ព្យាយាមលាក់បាំងបញ្ហានៃអំពើបាបណាមួយទេ? ប្រហែលជាអ្នកបានដឹងថា សកម្មភាព ឬការគិតខ្លះកំពុងគ្រប់គ្រងជីវិតអ្នក តែអ្នកបានជៀសវាងការអធិស្ឋានអំពីរឿងនោះ ឬមិនព្រមចែកចាយដល់មិត្តភក្តិ ឬក្រុមគ្រួសារ។ អ្នកប្រហែលជាគិតថា វាមិនមែនជាបញ្ហាធំដុំទេ ព្រោះមនុស្សជាច្រើនកំពុងតែមានបញ្ហាស្រដៀងនេះដែរ។ ប៉ុន្តែ យើងមិនអាចរីកចម្រើនខាងវិញ្ញាណបានទេ ពេលណាអំពើបាបកំពុងតែគ្រប់គ្រងជីវិតរបស់យើង ដោយការព្យាយាមលាក់បាំងនោះ។ គឺដូចដែល បទគម្ពីរសុភាសិត ២៨:១៣ បានចែងថា “អ្នកណាដែលគ្របបាំងការរំលងរបស់ខ្លួន នោះនឹងមិនចំរើនឡើងទេ”។ សូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដែលខគម្ពីរនេះបានបន្តទៀតថា “តែអ្នកណាដែលលន់តួ ហើយលះបង់អំពើនោះ នឹងប្រទះបានសេចក្ដីមេត្ដាករុណាវិញ”(ខ.១៣)។
យើងអាចមានការពិបាក ក្នុងការទទួលយកទស្សនៈរបស់ព្រះ អំពីទង្វើរបស់យើង និងទទួលស្គាល់ថា ការប្រព្រឹត្តមួយចំនួនជាទង្វើមិនត្រឹមត្រូវ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះអង្គបានជួយឲ្យយើងអាចបន្ទាបខ្លួន។ ពេលណាយើងចុះចូលនឹងព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះគ្រីស្ទ ដែលកំពុងធ្វើការក្នុងបញ្ហារបស់យើង យើងអាចជម្នះការល្បួងដែលនាំយើងប្រព្រឹត្តខុស(កាឡាទី ៥:១៦-១៧,២២-២៤)។ ខណៈពេលដែលព្រះទ្រង់ដឹកនាំយើង ការផ្លាស់ប្តូរអាចកើតមាន ហើយសុខភាពខាងវិញ្ញាណរបស់យើង មានតម្លៃសក្តិសមនឹងឲ្យយើងតស៊ូ!—JENNIFER BENSON SCHULDT
នៅពេលដែលអ្នកពិចារណាអំពីការសារភាពអំពើបាបរបស់អ្នក
ហេតុអ្វីសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ស្ថិតស្ថេររបស់ព្រះ បានលើកទឹកចិត្តអ្នក ឲ្យលន់តួបាប?
តើខ្មាំងសត្រូវអាចបោកបញ្ឆោតអ្នក នៅក្នុងការតយុទ្ធនឹងអំពើបាបដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះអម្ចាស់ សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំឲ្យសារភាពអំពើបាបណាមួយ ក្នុងជីវិតទូលបង្គំ នៅចំពោះព្រះអង្គ។
ល្ងាច
ថ្វាយដង្វាយចេញពីចិត្ត! (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
September 19, 2025
«ដោយសារសេចក្តីជំនឿ នោះអេបិលបានថ្វាយយញ្ញបូជាដល់ព្រះ ដែលប្រសើរជាងដង្វាយរបស់កាអ៊ីន ហើយមានសេចក្តីបន្ទាល់ពីគាត់ ដោយព្រោះយញ្ញបូជានោះថា គាត់សុចរិតទាំងមានព្រះធ្វើបន្ទាល់ពីដង្វាយគាត់ផង» (ហេព្រើរ ១១:៤)។
តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យព្រះទ្រង់ធ្វើបន្ទាល់ពីការប្រព្រឹត្តរបស់យើង?
បទគម្ពីរលោកុប្បត្ដិជំពូក៤ បានចែងអំពីរឿងរបស់មនុស្សពីរនាក់ដែលបានចាប់កំណើតដំបូងគេក្នុងលោកីយ៍ពីលោក អ័ដាម និងនាង អេវ៉ា គឺកាអ៊ីន និងអេបិល។ «កន្លងក្រោយមក កាអ៊ីនបានយកផលដែលកើតពីដី មកថ្វាយជាដង្វាយដល់ព្រះយេហូវ៉ា ហើយអេបិលក៏ធ្វើដូចគ្នា គឺគាត់យកកូនជាដំបូង១ពីហ្វូងសត្វមកថ្វាយ ព្រមទាំងខ្លាញ់វាផង រួចព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យចំពោះអេបិល និងដង្វាយរបស់គាត់ តែមិនសព្វព្រះហឫទ័យចំពោះដង្វាយកាអ៊ីនទេ» (លោកុប្បត្ដិ ៤:៣-៥)។ នេះជាដង្វាយដែលកណ្ឌគម្ពីរហេព្រើរ បានលើកមកនិយាយ ដើម្បីបង្រៀនយើងអំពីអេបិល និងជំនឿរបស់គាត់។
ជាដំបូង កណ្ឌគម្ពីរហេព្រើរបានប្រាប់យើងថា ដោយសារជំនឿ នោះអេបិលបានថ្វាយដង្វាយល្អជាងបងប្រុសរបស់គាត់។ ដោយសារដង្វាយនេះ នោះព្រះអង្គ «បានធ្វើបន្ទាល់ថា គាត់សុចរិត»។ យើងងាយនឹងវង្វេង នៅក្នុងទ្រឹស្ដីដែលទាយស្មានអំពីមូលហេតុដែលព្រះអង្គទទួលយកការប្រព្រឹត្តរបស់អេបិល តែមិនទទួលយកទង្វើរបស់កាអ៊ីន។ ប៉ុន្តែ យើងត្រូវតែផ្ដោតទៅលើការពិត ដែលព្រះគម្ពីរបានផ្តល់ឲ្យយ៉ាងច្បាស់ថា ការប្រព្រឹត្តដែលព្រះទ្រង់ទទួលយក មិនមែនដោយសារដង្វាយដែលពួកគេយកមកថ្វាយ តែដោយសារការបង្ហាញចេញនូវចិត្តដែលប្តូរផ្តាច់ និងស្តាប់បង្គាប់តាមរយៈការប្រព្រឹត្ត។ មូលហេតុដែលព្រះអង្គទទួលយកដង្វាយរបស់អេបិល មិនមែនដោយសារគាត់បានថ្វាយសត្វជាជាងថ្វាយបន្លែនោះទេ។ ដង្វាយទាំងពីរប្រភេទមិនល្អជាងគ្នាទេ តែអ្នកថ្វាយដង្វាយមានចិត្តខុសគ្នា។ លោក ចន កាល់វីន (John Calvin) បានបកស្រាយអំពីរឿងនេះថា ព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះទ័យនឹងដង្វាយរបស់អេបិលជាង ដោយសារដង្វាយនោះបរិសុទ្ធដោយសារជំនឿ គឺមិនមែនដោយសារមូលហេតុអ្វីផ្សេងទៀតទេ។1
ភាពខុសគ្នានេះសមស្របនឹងការអ្វីដែលព្រះបានមានបន្ទូលតាមរយៈពួកហោរា។ ឧទាហរណ៍៖ ក្នុងបទគម្ពីរអេសាយ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា «កុំឲ្យយកដង្វាយដ៏ឥតប្រយោជន៍មកទៀតឡើយ ឯកំញានជារបស់ស្អប់ខ្ពើមដល់អញ ឯបុណ្យចូលខែ និងថ្ងៃឈប់សំរាក ព្រមទាំងការប្រជុំជំនុំ នោះអញទ្រាំមិនបានទេ សូម្បីតែបុណ្យប្រជុំជំនុំមុតមាំ ក៏ជាអំពើទុច្ចរិតដែរ» (អេសាយ ១:១៣)។ ត្រង់ចំណុចនេះ គឺដូចព្រះអង្គមានបន្ទូលថា «អញមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងសាច់របស់សត្វគោ ពពែ និងសត្វចៀមនោះទេ។ អញសព្វព្រះទ័យនឹងការស្តាប់បង្គាប់ ជាជាងដង្វាយ (១សាំយ៉ូអែល ១៥:២២)។ ឯងមិនអាចពឹងផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តទាំងអស់នេះ ដើម្បីឲ្យអញសព្វព្រះទ័យបានទេ»។
«តែបើឥតមានសេចក្តីជំនឿទេ នោះមិនអាចនឹងគាប់ដល់ព្រះហឫទ័យព្រះបានឡើយ» (ហេព្រើរ ១១:៦)។ ការប្រព្រឹត្តល្អរបស់យើង គឺជាលទ្ធផលនៃការដែលព្រះអង្គទទួលយកយើង មិនមែនជាមធ្យោបាយដើម្បីឲ្យព្រះទទួលយកយើងនោះទេ។ ការប្រព្រឹត្តល្អគឺជាការឆ្លើយតបរបស់យើង ចំពោះសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គ មិនមែនជាមធ្យោបាយដើម្បីឲ្យព្រះអង្គស្រឡាញ់យើងនោះទេ។ បើការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នកបានថ្វាយសិរីល្អ និងធ្វើឲ្យព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យ ដូចដង្វាយរបស់អេបិល នោះគឺដោយសារការប្រព្រឹត្តនោះ គឺជាការបង្ហាញចេញនូវសេចក្តីស្រឡាញ់ ការស្មោះស្ម័គ្រ និងជំនឿចំពោះព្រះអង្គ។ ដូចនេះ នៅថ្ងៃនេះ ចូរស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គមិនមែនដើម្បីឲ្យព្រះអង្គទទួលយកយើង ឬនៅបន្តទទួលយកយើងនោះទេ។ មានតែជំនឿទេ ដែលធ្វើឲ្យព្រះអង្គទទួលយកយើង។ ដូចនេះ យើងមិនត្រូវមានការធ្វេសប្រហែសក្នុងការស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គ ដោយសារយើងដឹងថា ព្រះអង្គបានទទួលយកយើង ដោយសារជំនឿរបស់យើងនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរអរសប្បាយចំពោះសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គ ហើយអនុញ្ញាតឲ្យការសព្វព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គបានធ្វើជាការបណ្តាលចិត្តឲ្យយើងស្តាប់បង្គាប់។
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ អេសាយ ១:១០-២០
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ អេម៉ុស ៧-៩ និង យ៉ូហាន ៨:១-២៩