ព្រឹក
រស់ជាតិផ្អែមនៃព្រះបន្ទូល
ដោយBren thackett
September 20, 2025
ទំនុកដំកើង ១៩:៧-១៤
ឯក្រិត្យវិន័យរបស់ព្រះយេហូវ៉ានោះគ្រប់លក្ខណ៍ ក៏កែព្រលឹងឡើងវិញ។ ទំនុកដំកើង ១៩:៧
កាលពីថ្ងៃទី២២ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៥៩ អត្ថបទសម្រាប់ចំណាយពេលស្ងាត់ស្ងៀមជាមួយព្រះ បានលេចឡើង នៅក្នុងសៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ ដែលបាននិពន្ធដោយលោកបណ្ឌិត អ៊ែម អរ ឌីហាន(M. R. DEHAAN)។ កាលនោះ គាត់បានសរសេរ អំពីពេលដែលគាត់ឃ្លានអាហារសម្រន់ ដែលជាពោតផ្ទុះម៉ាក CRACKER JACK មួយប្រអប់។ បំណងរបស់គាត់ គឺដើម្បីប្រៀបធៀបការស្រេកឃ្លាននោះ ទៅនឹងការស្រេកឃ្លានព្រះបន្ទូលព្រះក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប។ តែពីរបីសប្តាហ៍ក្រោយមក គាត់មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលពោតផ្ទុះម៉ាក CRACKER JACK មួយប្រអប់ហើយ មួយប្រអប់ទៀត បានចាប់ផ្តើមមកដល់ការិយាល័យគាត់។ បំណងចិត្តរបស់គាត់ដែលចង់បានពោតផ្ទុះ បានសម្រេច តាមរយៈប្រិយមិត្តអ្នកអានសៀវភៅសម្រាប់ប្រកបជាមួយព្រះបន្ទូលប្រចាំថ្ងៃ ដែលគាត់បាននិពន្ធ។
យើងពិតជាងាយនឹងរអិលចេញពីការចំណាយពេលជាមួយព្រះបន្ទូលព្រះជាទៀងទាត់ បើសិនជាយើងមិនប្រយ័ត្នទេនោះ។ ហេតុនេះហើយ យើងចាំបាច់ត្រូវស្រេកឃ្លានព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ ដែល “ផ្អែមជាងទឹកឃ្មុំ”(ទំនុកដំកើង ១៩:១០)។ ស្តេចដាវីឌដែលជាអ្នកនិពន្ធទំនុកដំកើង បានលើកទឹកចិត្តយើងឲ្យដឹងថា ព្រះបន្ទូលព្រះ “គ្រប់លក្ខណ៍ ក៏កែព្រលឹងឡើងវិញ” គឺជា “សេចក្តីពិត” ដែលពេញដោយប្រាជ្ញា(ខ.៧)។ ទ្រង់ពន្យល់ថា “សេចក្ដីបញ្ញត្តរបស់ព្រះយេហូវ៉ាសុទ្ធតែទៀងត្រង់ ក៏បណ្ដាលឲ្យចិត្តរីករាយសប្បាយ”(ខ.៨)។
លោកបណ្ឌិត ឌីហាន បានលើកទឹកចិត្តអ្នកអានសៀវភៅរបស់គាត់ ឲ្យមានការប្រកបជាមួយព្រះបន្ទូល ជាទម្លាប់ ជាអ្វីដែលពួកគេស្រេកឃ្លានជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដូចការឃ្លានអាហារដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់។ យើងក៏ចាំបាច់ត្រូវបង្កើតទម្លាប់ជញ្ជឹងគិតព្រះបន្ទូល និងឆ្លុះបញ្ចាំងខ្លួនយើង ហើយឆ្លើយតបចំពោះសេចក្តីពិតនៃព្រះគម្ពីរ ជាទៀងទាត់។ ដោយមានជំនួយពីព្រះ ចូរយើងយកគំរូតាមស្តេចដាវីឌ ដែលបានមានបន្ទូលថា “សូមឲ្យពាក្យសំដីដែលចេញមកពីមាត់ទូលបង្គំ នឹងការរំពឹងគិតក្នុងចិត្តរបស់ទូលបង្គំ បានគួរគាប់នៅព្រះនេត្រទ្រង់”(ខ.១៤)។—BRENT HACKETT
តើព្រះគម្ពីរប៊ីបមានរស់ជាតិផ្អែមយ៉ាងណា ចំពោះអ្នក? តើអ្នកអាចចែកចាយ
ជាមួយអ្នកដទៃដូចម្តេចខ្លះ ឲ្យគេដឹងថា ព្រះគម្ពីរប៊ីបមានតម្លៃលើសមាសប្រាក់?
ឱព្រះអម្ចាស់ ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ សម្រាប់ការប្រទានខគម្ពីរមក
ដ្បិតខគម្ពីរទាំងនោះចង្អុលបង្ហាញទូលបង្គំឲ្យងាកទៅរកព្រះយេស៊ូវ។
សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំ ឲ្យចំណាយពេលជាមួយព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ
ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីឲ្យទូលបង្គំបាននឹកចាំសេចក្តីពិតរបស់ព្រះអង្គ។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : សាស្តា ៤-៦ និង ២កូរិនថូស ១២
ល្ងាច
ទទួលស្គាល់ថាយើងក្រ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
September 20, 2025
«ទ្រង់ងើបព្រះនេត្រឡើង ទតទៅពួកសិស្ស មានព្រះបន្ទូលថា មានពរហើយ អ្នករាល់គ្នាដែលក្រអើយ ដ្បិតនគរព្រះជារបស់ផងអ្នករាល់គ្នា» (លូកា ៦:២០)។
ព្រះយេស៊ូវលើកតម្កើងអ្វីដែលលោកីយ៍ស្អប់ ហើយបដិសេធអ្វីដែលលោកីយ៍ស្ងើចសរសើរ។
យើងពិតជាពិបាកយ៉ាងខ្លាំង ក្នុងការអនុវត្តតាមការបង្រៀនរបស់ព្រះយេស៊ូវអំពីព្រះពរ ក្នុងបទគម្ពីរនេះ ជាពិសេសនៅពេលដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលអំពីទ្រព្យសម្បត្តិ។ យើងកំពុងរស់នៅក្នុងលោកីយ៍ ដែលបានជំរុញយើងឲ្យស្វែងរកភាពជោគជ័យសម្រាប់ខ្លួនឯង ជាពិសេស ក្នុងផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ ឬទ្រព្យសម្បត្តិ។ ភាពសុខស្រួលគឺជាស្តេច នៅក្នុងវប្បធម៌ដែលយកអតិថិជនជាធំ ហើយវប្បធម៌នេះគឺជាទឹក ដែលយើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែហែល។ ដូចនេះ យើងមានការភ្ញាក់ផ្អើល នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវចាប់ផ្តើមការអធិប្បាយព្រះបន្ទូល ដោយមានបន្ទូលថា «មានពរហើយ អ្នករាល់គ្នាដែលក្រអើយ»។ ហេតុអ្វីព្រះអង្គមានបន្ទូលដូចនេះ? តើព្រះអង្គកំពុងមានន័យថា ភាពក្រីក្រខាងសាច់ឈាម គឺជាគន្លឹះចូលទៅរកសេចក្តីសង្គ្រោះឬ? ទេ មិនមែនទេ! ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គកំពុងពន្យល់ថា អ្នកដែលពិតជាបានទទួលស្គាល់ភាពក្រីក្រខាងវិញ្ញាណរបស់ខ្លួន នឹងបានចូលនគរព្រះ។
មានអ្នកខ្លះពិតជាបានអះអាងថា ព្រះយេស៊ូវកំពុងបង្រៀនថា បើអ្នកក្រ នោះអ្នកគួរតែអរសប្បាយ ព្រោះអ្នកបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃនគរព្រះ ដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ប៉ុន្តែ ភាពក្រីក្រដូចនេះ មិនមែនជាគន្លឹះ ដើម្បីចូលនគរព្រះនោះទេ ហើយព្រះក៏មិនបានបិទទ្វារមិនឲ្យនរណាម្នាក់ចូលនគរព្រះ ដោយសារពួកគេមានទ្រព្យច្រើននោះដែរ។ ជាការពិតណាស់ ព្រះអង្គបានស្វាគមន៍ទាំងអ្នកមាន និងអ្នកក្រ ចូលនគររបស់ព្រះអង្គ ពេលដែលពួកគេទទួលស្គាល់ថា ពួកគេត្រូវការអត់ទោសបាប និងទទួលជឿព្រះយេស៊ូវជាព្រះអង្គសង្គ្រោះ។ ពុំនោះទេ ស្ត្រីឈ្មោះ លីឌា ជាអ្នកជំនួញដ៏ស្តុកស្តម្ភនៅក្រុងភីលីព មុខជាមិនបានបើកចិត្តទទួលសេចក្តីពិតនៃដំណឹងល្អឡើយ (កិច្ចការ ១៦:១១-១៥)។ ទេ! ដើម្បីចូលនគរព្រះ យើងចាំបាច់ត្រូវទទួលស្គាល់ភាពក្រីក្រខាងវិញ្ញាណ គឺជាការដាច់ចេញពីព្រះយេស៊ូវ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងចាំបាច់ត្រូវកត់សម្គាល់ថា ភាពក្រីក្រផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុអាចជាផ្លូវនាំទៅរកព្រះពរខាងវិញ្ញាណ។ ភាពក្រីក្រប្រភេទនេះ ច្រើនតែនាំបុរសស្ត្រីទាំងឡាយឲ្យពឹងផ្អែកលើព្រះ មិនគ្រាន់តែដើម្បីបំពេញតម្រូវការខាងសាច់ឈាម តែក៏ដើម្បីទទួលព្រះពរខាងវិញ្ញាណផងដែរ។
ហេតុនេះហើយ ភាពក្រីក្រច្រើនតែនាំឲ្យមនុស្សមានការឆ្លើយតបកាន់តែខ្លាំងចំពោះដំណឹងល្អ បានច្រើនជាងភាពមានបាន។ ការអរសប្បាយនឹងភាពមានបានងាយនឹងធ្វើឲ្យយើងខ្វាក់ មើលមិនឃើញតម្រូវការជ្រាលជ្រៅបំផុតរបស់យើង ដែលត្រូវការផ្លូវចូលនគរព្រះ។ ទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនតែធ្វើជាដីដែលជួយឲ្យអំនួតដុះឡើង មានផ្ការីកស្គុះស្គាយធ្វើឲ្យចិត្តយើងភ្លេចថា យើង «នឹងបាត់ទៅដូចជាផ្កាស្មៅ» (យ៉ាកុប ១:១០)។
គឺដូចដែលលោក ចន កាន់វីន (John Calvin) បានពន្យល់ថា «អ្នកក្រខាងវិញ្ញាណ គឺជាអ្នកដែលទទួលស្គាល់ថា ខ្លួនមិនមានលទ្ធភាពជួយខ្លួនឯងបាន ហើយពឹងផ្អែកលើសេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះ»។1 ភាពក្រីក្រនាំមកនូវទុក្ខលំបាក ប៉ុន្តែតើអ្នកដឹងទេថា ទ្រព្យសម្បត្តិក៏នាំមកនូវសេចក្តីទុក្ខផងដែរ ព្រោះវាល្បួងយើងឲ្យមានអំនួត ពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯង និងមានការធ្វេសប្រហែសខាងវិញ្ញាណ? ដូចនេះ តើយើងព្រមទទួលស្គាល់ភាពក្រីក្រខាងវិញ្ញាណរបស់យើងទេ? ឬយើងមានការទុកចិត្តខ្លាំងពេកលើភាពមានបាននៅលើផែនដី? ដើម្បីដឹងចម្លើយពិតប្រាកដ សម្រាប់សំណួរទាំងនេះ តើចិត្តរបស់អ្នកអាចអធិស្ឋានតាមលំនាំរបស់លោក អេគើរ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរសុភាសិតថា «សូមកុំឲ្យទូលបង្គំមានសេចក្តីទាល់ក្រ ឬជាអ្នកមានដែរ សូមគ្រាន់តែចិញ្ចឹមទូលបង្គំដោយអាហារដែលត្រូវការប៉ុណ្ណោះ» (សុភាសិត ៣០:៨)។
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ លូកា ៦:២០-៣៦
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ អេសេគាល ១-២ និងយ៉ូហាន ៨:៣០-៥៩