ព្រឹក
មិនមែនចៃដន្យទេ
ដោយKaren Huang
September 24, 2025
២ពង្សាវតាក្សត្រ ៨:១-៦
“ចូរអ្នក នឹងគ្រួរបស់អ្នកទាំងប៉ុន្មាន រៀបចំឡើង ចេញទៅអាស្រ័យនៅទីណា ដែលអាចនឹងអាស្រ័យនៅបានចុះ ដ្បិតព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់បានបង្គាប់ឲ្យមានគ្រាអំណត់ អំណត់នោះនឹងមាននៅក្នុងស្រុកគ្រប់៧ឆ្នាំ”។ ២ពង្សាវតាក្សត្រ ៨:១
តំបន់ដែល ដនតេ(DANTE) រស់នៅ ក្នុងទីក្រុងម៉ានីល ប្រទេសភីលីពីន ងាយនឹងមានទឹកជំនន់។ នៅថ្ងៃមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង ក្មេងតូចម្នាក់នេះធ្វើដំណើរទៅដល់សាលារៀន ដោយឆ្លងកាត់ស្ពានបណ្ដោះអាសន្ន ដែលអ្នកជិតខាងម្នាក់បានសង់។ ដនតេ បានរៀបរាប់ថា “លោកថូម៉ាសបានជួយមនុស្សក្នុងសហគមន៍គាត់ ឲ្យអាចធ្វើដំណើរពេលមានទឹកជំនន់។ គាត់បាននាំខ្ញុំឆ្លងស្ពាន ហើយជួយបាំងភ្លៀងមិនឲ្យខ្ញុំទទឹក”។
ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក ដនតេបានទៅថ្វាយបង្គំព្រះ ជាមួយពួកជំនុំមួយកន្លែង នៅភាគខាងជើងនៃទីក្រុងម៉ានីល។ លោកឡេអូ(LEO) ដែលជាអ្នកដឹកនាំការសិក្សាព្រះគម្ពីរ បានបង្រៀនព្រះបន្ទូលដល់គាត់។ ក្នុងការសន្ទនាអំពីកុមារភាពរបស់ពួកគេ ដនតេ ក៏បានដឹងថា លោកឡេអូ គឺជាកូនប្រុសរបស់លោកថូម៉ាស! ដនតេ ក៏បាននិយាយថា “គ្មានរឿងអ្វីដែលកើតឡើងដោយចៃដន្យទេ។ ព្រះទ្រង់បានប្រើកូនប្រុសរបស់បុរសម្នាក់ ដែលបានធ្វើជាព្រះពរដល់ខ្ញុំ ដើម្បីជួយខ្ញុំឲ្យលូតលាស់ក្នុងជំនឿ”។
ស្រ្តីម្នាក់នៅក្រុងស៊ូណែមក៏បានដកពិសោធន៍នឹងការផ្គត់ផ្គង់របស់ព្រះផងដែរ។ គាត់បានធ្វើតាមបង្គាប់របស់ហោរាអេលីសេ ដោយជំនឿ ដោយចាកចេញពីស្រុកកំណើត ដើម្បីជៀសវាងគ្រោះអត់ឃ្លាន(២ពង្សាវតាក្សត្រ ៨:១-២)។ ក្នុងការធ្វើដូចនេះ គាត់បានលះបង់កម្មសិទ្ធិផ្ទះ និងដីធ្លីរបស់គាត់។ គាត់ក៏បានព្យាយាមទៅសុំជំនួយពីស្តេច ទាក់ទងនឹងរឿងនេះ គឺចំពេលដែលស្តេចកំពុងនិយាយជាមួយអ្នកបម្រើរបស់លោកអេលីសេ អំពីរឿងគាត់។
ប៉ុន្មានឆ្នាំមុន លោកកាហាស៊ីជាអ្នកបម្រើរបស់លោកអេលីសេ បានឃើញកូនប្រុសរបស់ស្រ្តីនោះបានទទួលការប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ។ ដូចនេះ លោកកេហាស៊ីក៏បានទូលស្តេចថា នោះគឺជា “ស្ត្រីនេះឯង ហើយនេះគឺជាកូននាង ដែលអេលីសេបានធ្វើឲ្យរស់ឡើងវិញនោះ”(ខ.៥)។ ស្តេចក៏បានចាត់តាំង “ពួករាជការម្នាក់សំរាប់ជួយនាង”(ខ.៦) ហើយក៏បានប្រគល់ដីធ្លីដល់នាងវិញ។
យើងតែងតែបានដកពិសោធន៍នឹងការថែរក្សារបស់ព្រះ ទោះយើងបានដឹងខ្លួនឬអត់ នៅពេលដែលរឿងបានកើតឡើង ខុសពីការរំពឹងគិតរបស់យើង។ ព្រះដ៏មានចេស្តានៃយើង នឹងជួយយើង។—KAREN HUANG
តើរឿងរបស់ស្ត្រីនៅក្រុងស៊ូណែម បានលើកទឹកចិត្តអ្នកយ៉ាងណាខ្លះ?
តើរឿងនេះបានបង្រៀនអ្នកអ្វីខ្លះ អំពីការថែរក្សារបស់ព្រះ?
ឱព្រះវរបិតាដែលមានសេចក្តីស្រឡាញ់ ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ សម្រាប់ការថែរក្សាទូលបង្គំ។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : បទចម្រៀងសាឡូម៉ូន ៤-៥ និង កាឡាទី ៣
ល្ងាច
ពាក្យសម្ដីដែលនាំមកនូវជីវិត មិនមែនថ្កោលទោស (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
September 24, 2025
«កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឲ្យសោះ ដើម្បីកុំឲ្យមានគេថ្កោលទោសអ្នកវិញ កុំឲ្យនិន្ទាគេឡើយ ដើម្បីកុំឲ្យមានគេនិន្ទាអ្នកវិញដែរ ចូរលើកលែងឲ្យគេ នោះគេនឹងលើកលែងឲ្យអ្នកវិញ» (លូកា ៦:៣៧)។
ជួនកាល យើងសន្និដ្ឋានថា យើងមានសិទ្ធិកាត់ទោសអ្នកដទៃ។ មូលហេតុគឺដោយសារនិស្ស័យសាច់ឈាមពីកំណើតរបស់យើង។ បើយើងគិតដោយស្មោះត្រង់ យើងនឹងបានដឹងថា នៅពេលដែលយើងទទួលបានមុខនាទីជាអ្នកដឹកនាំ ឬអ្នកមានអំណាច ទោះតូច ឬធំក្តី យើងពិតជាងាយនឹងជួបការល្បួងឲ្យថ្កោលទោសគេជាជាងបង្ហាញក្តីមេត្តា។
យើងត្រូវតែចាំថា យើងមិនមានលក្ខណសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីថ្កោលទោសគេទេ។ ហេតុអ្វី? គឺដោយសារយើងមិនអាចមើលដឹងថា ចិត្តរបស់គេកំពុងគិតអ្វី។ យើងក៏មិនអាចដឹងច្បាស់អំពីកត្តាជំរុញចិត្តដែលនាំឲ្យគេនិយាយ ឬធ្វើអ្វីមួយខុស។ មានតែព្រះទេដែលអាចមានបន្ទូលថា «គឺអញនេះហើយ ដែលស្ទង់មើលចិត្តនឹងថ្លើម រួចអញនឹងសងការដល់ឯងរាល់គ្នា តាមការដែលគ្រប់គ្នាបានប្រព្រឹត្ត» (វិវរណៈ២:២៣)។ ដោយសារយើងមិនមែនជាព្រះ យើងមិនត្រូវថ្កោលទោសគេទេ។
ជាញឹកញាប់ យើងងាយនឹងមើលរំលងព្រះរាជបញ្ជារបស់ព្រះយេស៊ូវ ដោយប្រើអណ្តាតរបស់យើងថ្កោលទោសអ្នកដទៃ ក្នុងការនិយាយអ្វីដែលធ្វើឲ្យខូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់នរណាម្នាក់។ ក្នុងចំណោមគ្រីស្ទបរិស័ទ យើងប្រហែលជាប្រើវិធីសាស្ត្រដ៏ឆ្លាតវ័យ ដោយនិយាយបង្ខូចឈ្មោះអ្នកដទៃ នៅពេលយើងសំណូមពរអធិស្ឋាន ឬបង្ហាញការព្រួយបារម្ភ តែតាមពិត យើងចង់សួរគេថា «តើអ្នកបានឮគេនិយាយអំពីគាត់ទេ? តើអ្នកដឹងថាគាត់បានធ្វើអីខុសទេ? តើអ្នកដឹងថាហេតុអ្វីពួកគេធ្វើអញ្ចឹងទេ?» វិញ្ញាណរបស់ពួកផារិស៊ី នៅតែមានក្នុងចំណោមគ្រីស្ទបរិស័ទ ដែលចូលចិត្តថ្កោលទោសអ្នកដទៃ ដើម្បីបង្ហាញថា ខ្លួនឯងល្អជាងអ្នកនេះឬអ្នកនោះ ដោយការប្រៀបធៀប។
ដូចនេះ យើងត្រូវតែមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ ក្នុងការប្រើពាក្យសម្ដីរបស់យើង។ ជាជាងប្រើមាត់យើង ដើម្បីថ្កោលទោសគេ ចូរយើងទូលសូមព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធឲ្យជួយយើង និយាយពាក្យសម្ដីដែលនាំមកនូវជីវិត។ មុនពេលយើងបើកមាត់និយាយ យើងគួរសួរខ្លួនឯង តាមគំរូរបស់អ្នកស្រី អេមី ខាមៃឃល (Amy Carmichael) ជាបេសកជន យ៉ាងដូចនេះថា តើពាក្យសម្ដីដែលខ្ញុំនឹងនិយាយមានសេចក្តីសប្បុរសទេ? តើពិតទេ? តើចាំបាច់ទេ? ព្រះគម្ពីរបានចែងយ៉ាងច្បាស់អំពីចំណុចនេះ។ ជាការពិតណាស់ កណ្ឌគម្ពីរសុភាសិតបានបង្រៀនយើងថា «មាត់របស់មនុស្សល្ងីល្ងើជាហេតុនាំឲ្យខ្លួនត្រូវវិនាសទៅ ហើយបបូរមាត់ក៏ជាអន្ទាក់ដល់ព្រលឹងខ្លួនដែរ» ប៉ុន្តែ «អ្នកណាដែលមានចិត្តស្មោះត្រង់ នោះតែងគ្របបាំងរឿងរ៉ាវវិញ» (សុភាសិត ១៨:៧ ១១:១៣)។
នៅក្នុងព្រះយេស៊ូវ យើងមានព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលលាងសម្អាតបាប ដែលជាការនិយាយស្តីឥតបើគិត និងការនិយាយថ្កោលទោសគេជាដើម។ គឺព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលបានអត់ទោសឲ្យយើង ដែលមានចិត្តទោរទន់ទៅរកការថ្កោលទោសគេ ហើយភ្លេចថា មានតែព្រះអង្គទេដែលមានតួនាទីថ្កោលទោសគេ។ ពេលយើងបានដឹងដូចនេះហើយ យើងចាំបាច់ត្រូវប្រែចិត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ ឈប់ប្រព្រឹត្តបាបនឹងបបូរមាត់ទៀត ហើយសូមព្រះវិញ្ញាណជួយកែប្រែចិត្តយើងជាថ្មី ឲ្យពាក្យសម្ដី និងការផ្ដោតចិត្តរបស់យើង បានជាទីសព្វព្រះទ័យ នៅចំពោះព្រះវរបិតា (ទំនុកតម្កើង ១៩:១៤)។
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ លូកា ៦:៣៧-៤៥
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ អេសេគាល ១១-១៣ និងយ៉ូហាន ១០:២២-៤២