ព្រឹក
ព្រះទ្រង់មិនដែលចាកចោលយើង
ដោយAmy Boucher Pye
September 27, 2025
យ៉ូស្វេ ១:១-៣,៥-៩
អញនឹងនៅជាមួយនឹងឯង ដូចជាបាននៅជាមួយនឹងម៉ូសេដែរ អញមិនដែលខាននឹងប្រោសឯង ក៏មិនដែលបោះបង់ចោលឯងឡើយ។ យ៉ូស្វេ ១:៥
ក្នុងប្រទេសអ៊ីស្រាអែលដែលគេបានហៅថា ទឹកដីបរិសុទ្ធ ខ្ញុំចូលចិត្តដើរនៅកន្លែងណា ដែលព្រះយេស៊ូវធ្លាប់បានដើរ នៅសតវត្សរ៍ទី១។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំកាន់តែមានភាពងាយស្រួល ក្នុងការស្រមៃឃើញរូបភាព និងសម្លេងនៃការរស់នៅរបស់ព្រះអង្គ នៅលើផែនដី ដូចមានចែងក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានឡើងចុះនៅលើថ្មរដិបរដុបក្នុងសំណង់ព្រះវិហារគ្រីស្ទបរិស័ទបុរាណ និងតំបន់ជនបទ បានបន្សល់ទុកនូវអនុស្សាវរីយ៍ខ្លះៗ ដោយបានធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺក្បាលជង្គង់នៅពេលត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ ប៉ុន្តែ ការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំមិនធំដុំអ្វីទេ បើធៀបនឹងមនុស្សជាច្រើនដែលបានធ្វើដំណើរដោយថ្មើរជើង នៅប៉ុន្មានសតវត្សរ៍មុន ដែលមិនគ្រាន់តែមានការឈឺសន្លាក់ខ្លះៗ តែក៏បានរងទុក្ខយ៉ាងខ្លាំងដោយសារជំនឿ រហូតដល់បាត់បង់ជីវិត។ ប៉ុន្តែ ព្រះទ្រង់គង់នៅជាមួយពួកគេ។
ព្រះទ្រង់ត្រាស់ហៅរាស្រ្តព្រះអង្គ ឲ្យដើរតាមព្រះអង្គ ហើយអញ្ជើញពួកគេឲ្យរស់នៅ ក្នុងទឹកដីសម្បូរសប្បាយ “ដែលមានទឹកដោះនឹងទឹកឃ្មុំហូរហៀរវិញ”(និក្ខមនំ ៣:៨)។ ព្រះអង្គជ្រាបថា នៅពេលដែលពួកគេចូលទឹកដីសន្យា ពួកគេនឹងជួបប្រទះគ្រោះថ្នាក់ ដោយសារកងទ័ពសត្រូវ និងឧបសគ្គជាច្រើន ដែលមានដូចជាទីក្រុងដែលមានកំផែងការពារជុំវិញ។ ព្រះទ្រង់គង់នៅជាមួយពួកគេអស់រយៈពេល៤០ឆ្នាំ ក្នុងពេលដែលពួកគេរស់នៅវិលវល់ក្នុងវាលរហោស្ថាន ហើយមិនដែលបោះបង់ពួកគេចោលឡើយ។ ព្រះអង្គបានសន្យាលោកយ៉ូស្វេ ជាអ្នកដឹកនាំថ្មីថា ព្រះអង្គនឹងគង់នៅជាមួយពួកគេ។ គឺដូចដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលថា “អញនឹងនៅជាមួយនឹងឯង ដូចជាបាននៅជាមួយនឹងម៉ូសេដែរ អញមិនដែលខាននឹងប្រោសឯង ក៏មិនដែលបោះបង់ចោលឯងឡើយ”(យ៉ូស្វេ ១:៥)។ លោកយ៉ូស្វេនឹងជួបបញ្ហាប្រឈម និងទុក្ខលំបាកជាច្រើន បានជាគាត់ត្រូវការភាពរឹងមាំ និងសេចក្តីក្លាហាន តែព្រះអម្ចាស់ក៏បានជួយគាត់។
យើងដែលជាអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវ ទោះព្រះអង្គត្រាស់ហៅយើងឲ្យនៅកន្លែងណាមួយ ឬចេញទៅកន្លែងផ្សេងទៀតក្តី យើងនឹងជួបគ្រោះថ្នាក់ បញ្ហាប្រឈម និងទុក្ខវេទនាក្នុងជីវិតនេះ។ ប៉ុន្តែ យើងអាចប្រកាន់ខ្ជាប់តាមព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះ ដែលនឹងមិនចាកចោលយើង។ ដោយសារជំនួយមកពីព្រះអង្គ នោះយើងក៏អាចមានភាពរឹងមាំ និងមានចិត្តក្លាហានផងដែរ។—AMY BOUCHER PYE
នៅពេលណាអ្នកប្រឈមមុខដាក់ទុក្ខលំបាក តើអ្នកបានដកពិសោធន៍ជាមួយនឹងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះ
ដូចម្តេចខ្លះ? តើអ្នកអាចងាកទៅរកព្រះអង្គ ដើម្បីសូមជំនួយ សេចក្តីស្រឡាញ់ និងការផ្គត់ផ្គង់ដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះដ៏ជួយសង្គ្រោះ ពេលណាព្រះអង្គដឹកនាំទូលបង្គំឆ្លងកាត់វាលរហោស្ថាន
ហើយទូលបង្គំមានការភ័យខ្លាច សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំឲ្យនឹកចាំថា ព្រះអង្គតែងតែគង់នៅក្បែរទូលបង្គំជានិច្ច។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : អេសាយ ៣-៤ និង កាឡាទី ៦
ល្ងាច
ស្គាល់គ្រូល្អ ឬអាក្រក់ ដោយសារផលផ្លែ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
September 27, 2025
«ដ្បិតគ្មានដើមឈើល្អណា ដែលមានផលផ្លែអាក្រក់ទេ ក៏គ្មានដើមអាក្រក់ណា ដែលមានផលផ្លែល្អដែរ ពីព្រោះគេស្គាល់ដើមឈើនីមួយៗ ដោយសារតែផ្លែទេ» (លូកា ៦:៤៣-៤៤)។
ការរស់នៅរបស់សិស្សតែងតែឆ្លុះបញ្ចាំងការបង្រៀន ដែលពួកគេទទួលបានពីគ្រូ។ ទោះសិស្សធ្វើបានល្អលើសសមត្ថភាពរបស់គ្រូរបស់ពួកគេយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេតែងតែជំពាក់គុណរបស់គ្រូដែលបានត្រួសត្រាយផ្លូវឲ្យពួកគេ។
កាលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលអំពីដើមឈើ និងផ្លែរបស់ពួកវា ព្រះអង្គកំពុងមានបន្ទូលសំដៅទៅលើអ្នកដឹកនាំខាងវិញ្ញាណ ក្នុងសម័យរបស់ព្រះអង្គ។ គោលបំណងរបស់ព្រះអង្គ គឺដើម្បីដាស់តឿនយើង មិនឲ្យជ្រើសរើសគ្រូខុស។ ហើយតើធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងអាចដឹងថា គ្រូណាល្អ គ្រូណាអាក្រក់? ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា យើងត្រូវមើលផលផ្លែរបស់ពួកគេ ដែលជាលទ្ធផលដែលគេទទួលបានពីការដើរតាមការបង្រៀន និងការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេ។
យើងត្រូវតែគិតអំពីផលផ្លែ ផ្អែកទៅលើចារិកលក្ខណៈរបស់គ្រូនោះ ដោយដឹងថា គេមិនអាចវាស់ស្ទង់ចារិកលក្ខណៈ ដោយផ្អែកទៅលើវេហាស័ព្ទ ការមានអំណោយទាន ឬមានអ្នកដើរតាមច្រើននោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ កាលព្រះយេស៊ូវប្រទានការបង្រៀនអំពីដើមទំពាំងបាយជូរ និងខ្នែងរបស់វា ព្រះអង្គកំពុងបង្ហាញថា ការបង្កើតផលផ្លែ គឺជាការមានចារិកលក្ខណៈដូចព្រះគ្រីស្ទ (យ៉ូហាន ១៥:១-៨)។ គេស្គាល់ដើមឈើនីមួយៗដោយសារផ្លែរបស់វា ដូចនេះ ផលផ្លែនៃព្រះវិញ្ញាណដែលមានដូចជាសេចក្តីស្រឡាញ់ អំណរអរ មេត្រីភាព អត់ធ្មត់ សុភាព សប្បុរស ស្មោះត្រង់ ស្លូតបូត ហើយដឹងខ្នាត (កាឡាទី ៥:២២-២៣) នឹងបង្ហាញចេញមក នៅក្នុងការរស់នៅរបស់គ្រូដែលល្អ។
យើងក៏ត្រូវតែពិនិត្យមើលការបង្រៀនរបស់គ្រូនោះដែរ។ សាវ័ក ប៉ុល បានលើកឡើងអំពីបញ្ហានេះ កាលគាត់សរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅលោក ធីម៉ូថេ ជាសិស្សដែលគាត់បានបង្រៀនឲ្យធ្វើជាគ្រូគង្វាល។ គឺដូចដែលគាត់បានផ្តាំថា «ចូរប្រុងប្រយ័ត្ននឹងខ្លួនអ្នក ហើយនិងសេចក្តីបង្រៀន ចូរកាន់ខ្ជាប់តាមសេចក្តីទាំងនេះ» (១ធីម៉ូថេ ៤:១៦)។ មិនមែនគ្រូទាំងអស់ដែលកាន់ព្រះគម្ពីរអធិប្បាយព្រះបន្ទូល សុទ្ធតែគិតដល់តម្រូវការខាងវិញ្ញាណពិតប្រាកដរបស់អ្នកស្តាប់ឡើយ។ មិនមែនគ្រប់គ្នាដែលថ្លែងព្រះនាមព្រះគ្រីស្ទ សុទ្ធតែជាគ្រូបង្រៀនព្រះបន្ទូលពិតប្រាកដនោះឡើយ។ ហោរាក្លែងក្លាយបានលេចឡើងនៅគ្រប់ទីកន្លែង។ ដូចនេះ ក្នុងនាមយើងជាអ្នកជឿ យើងត្រូវរៀនសូត្រពីព្រះគម្ពីរ មិនគ្រាន់តែដើម្បីចម្រើនឡើង ក្នុងសេចក្តីបរិសុទ្ធ តែក៏ដើម្បីឲ្យស្គាល់គោលលទ្ធិត្រឹមត្រូវ ដែលជាសញ្ញាសម្គាល់របស់គ្រូដែលកោតខ្លាចព្រះ។ ជាងនេះទៅទៀត យើងអាចទទួលការកម្សាន្តចិត្ត ពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលគង់សណ្ឋិត ដែលបង្រៀនយើងអំពីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង និងជួយយើងឲ្យអាចញែកឲ្យដាច់រវាងសេចក្តីពិត និងសេចក្តីខុសឆ្គង (១យ៉ូហាន ២:២៧)។
មានការជាប់ទាក់ទងគ្នាដោយផ្ទាល់ រវាងចារិកលក្ខណៈរបស់គ្រូ និងការបង្រៀនរបស់គាត់ ព្រមទាំងឥទ្ធិពលដែលគាត់មានមកលើអ្នកដែលគាត់បង្រៀន។ ដូចនេះ ចូរជ្រើសរើសគ្រូខាងវិញ្ញាណ និងគ្រូឱវាទ ដោយប្រាជ្ញា។ ចូរកុំមើលទៅសមត្ថភាពខាងការអធិប្បាយ សមត្ថភាពបត់បែនតាមវប្បធម៌ ទំនុកចិត្ត ឬភាពកំប្លុកកំប្លែងរបស់ពួកគេឡើយ តែត្រូវមើលទៅចារិកលក្ខណៈ និងខ្លឹមសារនៃការបង្រៀនរបស់ពួកគេ។ ការរស់នៅរបស់អ្នកនឹងបង្ហាញលោកីយ៍ឲ្យឃើញផលផ្លែនៃការបង្រៀន ដែលអ្នកបានទទួល។ នៅពេលដែលអ្នកដទៃមើលមកអ្នក តើពួកគេនឹងរកឃើញអ្វី? តើពួកគេមើលឃើញអ្នក ជាមនុស្សចូលចិត្តថ្កោលទោសអ្នកដទៃ មានចិត្តល្វីងជូរចត់ កោងកាច ឬតាំងខ្លួនជាអ្នកសុចរិតឬ? តើពួកគេនឹងមើលឃើញអ្នកព្រងើយកន្តើយ ឬក្តៅមិនក្តៅត្រជាក់មិនត្រជាក់? ឬមួយពួកគេឃើញអ្នកមានផលផ្លែដ៏ផ្អែមឆ្ងាញ់នៃអំណរ មេត្រីភាព សេចក្តីស្រឡាញ់ និងសេចក្តីសុចរិត?
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ ២ធីម៉ូថេ ២:១៥-២៦
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ អេសេគាល ១៨-១៩ និងយ៉ូហាន ១២:១-២៦