ព្រឹក
ការលោត ដោយសេចក្តីជំនឿ
ដោយMarvin Williams
September 30, 2025
អេភេសូរ ២:១-១០
ដ្បិតគឺដោយព្រះគុណ ដែលអ្នករាល់គ្នាបានសង្គ្រោះដោយសារសេចក្ដីជំនឿ។ អេភេសូរ ២:៨
នាវិកជនជាតិបារាំងម្នាក់ បានជិះទូកក្តោងជាមួយសត្វឆ្មារបស់គាត់ ពីកំពង់ផែដាច់ មានទីតាំងនៅកោះមួយ ក្នុងភាគខាងត្បូងនៃរដ្ឋអាឡាស្កា ទៅកាន់ទីក្រុងសាន់ឌីអេហ្គោ រដ្ឋកាលីហ្វូញ៉ា។ ទូកក្តោងរបស់គាត់ក៏បានក្រឡាប់ ដោយសារទឹករលកដ៏ធំសម្បើមមួយ។ ទូកក្តោងនោះក៏បានត្រឡប់ខ្លួន ហើយអណ្ដែតជាធម្មតាឡើងវិញ ដោយខ្លួនឯង ប៉ុន្តែ នាវិករូបនោះបានបាត់ចង្កូត និងខ្សែសម្រាប់ចងក្តោង ដោយសារការក្រឡាប់នោះមានការប៉ះទង្គិចខ្លាំង។ គាត់ក៏បានទាក់ទងឆ្មាំសមុទ្រ ឲ្យបានដឹងអំពីស្ថានភាពដ៏គ្រោះថ្នាក់របស់គាត់ ដោយប្រាប់គេថា គាត់កំពុងតែជាប់គាំងដំណើរ មិនអាចគ្រប់គ្រងទូករបស់គាត់បាន ហើយទូករបស់គាត់ចេះតែរសាត់អណ្ដែតគ្មានគោលដៅ។ ទីបំផុត ពួកឆ្នាំសមុទ្រក៏បានទាក់ទងនាវាជីករ៉ែប្រេងឆៅ នៅក្បែរនោះ ហើយពួកគេក៏បានមកជួយសង្គ្រោះនាវិកនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់នៅតែត្រូវលោតដោយជំនឿ ចេញពីទូករបស់គាត់ ឡើងទៅទូកសង្គ្រោះ ដោយមានសត្វឆ្មារបស់គាត់នៅក្នុងអាវក្រៅរបស់គាត់។
ក្នុងបទគម្ពីរអេភេសូរ ជំពូក២ សាវ័កប៉ុលបានពិពណ៌នា អំពីស្ថានភាពរបស់មនុស្សជាតិដែលមានបាប និងគ្មានសង្ឃឹម ដែលស្លាប់ខាងវិញ្ញាណ និងដាច់ចេញពីព្រះ(ខ.១)។ ជាងនេះទៅទៀត យើងមិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះអង្គ(ខ.២) ហើយយើងជាប់ក្នុងសេចក្តីខ្ញាល់ មិនអាចធ្វើអ្វីម្យ៉ាង ដើម្បីបានសង្គ្រោះឡើយ(ខ.៣)។ ប៉ុន្តែ “ដោយសារព្រះគុណព្រះ” ព្រះយេស៊ូវបានបើកផ្លូវឲ្យយើងអាចទទួលសេចក្តីសង្គ្រោះ “ដោយសារសេចក្តីជំនឿ” ហើយសេចក្តីសង្គ្រោះនោះគឺជា “អំណោយមកពីព្រះ”(ខ.៨)។
យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែរសាត់អណ្ដែត នៅក្នុងមហាសមុទ្រនៃបាប និងសេចក្តីស្លាប់ តែសូមសរសើរព្រះអង្គ ដែលយើងមានព្រះអង្គសង្គ្រោះមួយអង្គ ដែលបើកផ្លូវឲ្យយើងអាចលោតចូលទៅក្នុងព្រះពាហុដ៏ជួយសង្គ្រោះ ដោយសេចក្តីជំនឿ។ មានតែព្រះគ្រីស្ទទេដែលអាចសង្គ្រោះយើង និងចម្លងយើងទៅរកកន្លែងមានសុវត្ថិភាព រួចផុតពីសេចក្តីហិនវិនាស។—MARVIN WILLIAMS
តើព្រះយេស៊ូវបានធ្វើអ្វីខ្លះ ដើម្បីឲ្យយើងបានសេចក្តីសង្គ្រោះ? តើហេតុអ្វីសេចក្តីជំនឿ
មានភាពចាំបាច់ ក្នុងការទទួលសេចក្តីសង្គ្រោះ ដែលព្រះអង្គបានប្រទាន?
ឱព្រះយេស៊ូវ សេចក្តីមេត្តា និងសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះអង្គ បានដឹកនាំទូលបង្គំ ដោយសេចក្តីជំនឿ
ឲ្យលោតចូលទៅក្នុងព្រះពាហុរបស់ព្រះអង្គដែលជួយសង្គ្រោះ។
FOR FURTHER STUDY, READ WHAT’S WRONG WITH THE SINNER’S PRAYER AT DISCOVERODB.ORG.
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : អេសាយ ៩-១០ និង អេភេសូរ ៣
ល្ងាច
មានគំនិត គោលបំណង និងវិញ្ញាណតែមួយ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
September 30, 2025
«នោះចូរបំពេញសេចក្តីអំណររបស់ខ្ញុំ ដោយអ្នករាល់គ្នាមានគំនិត មានសេចក្តីស្រឡាញ់តែ១ ទាំងរួបរួមចិត្តគ្នា ហើយគិតតែផ្លូវ១ដូចគ្នាចុះ កុំឲ្យធ្វើអ្វី ដោយទាស់ទែងគ្នា ឬដោយសេចក្តីអំនួតឥតប្រយោជន៍ឡើយ តែចូររាប់អានគេឲ្យលើសជាងខ្លួនដោយចិត្តសុភាពវិញ» (ភីលីព ២:២-៣)។
ការដែលសមាជិកពួកជំនុំមានការផ្តួចផ្តើមគំនិតក្នុងការងារបម្រើព្រះ គឺពិតជាមានប្រយោជន៍ ប៉ុន្តែរូបកាយទាំងមូលនៃពួកជំនុំដែលមានសុខភាពល្អ មិនត្រូវទទួលការជំរុញពីគំនិត និងផែនការរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗទេ។ ចិត្តគំនិតរបស់យើងត្រូវមានការរួបរួមគ្នាក្នុងដំណឹងល្អ ដើម្បីឲ្យពួកជំនុំស្ថិតនៅក្រោមការដឹកនាំរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ បើគ្មានការរួបរួមទេ យើងនឹងទទួលការជំរុញពីចំណងចិត្ត ឬផែនការរបស់យើងដែលមានភាពអាត្មានិយម និងការប្រកួតប្រជែងគ្នា។
ព្រះគម្ពីរមានរឿងជាច្រើនដែលត្រូវចែងអំពីគំនិតរបស់យើង ព្រោះការគិតរបស់យើងមានឥទ្ធិពលមកលើសកម្មភាពរបស់យើង។ ពេលណាយើងហ្វឹកហាត់គំនិតយើងឲ្យគិតបានត្រឹមត្រូវ យើងនឹងរៀនស្រឡាញ់បានត្រឹមត្រូវ និងបម្រើគ្នាទៅវិញទៅមកដោយវិញ្ញាណ និងគោលបំណងតែមួយ។ សង្គ្រាមនៃចិត្តរបស់យើង មានផ្នែកដែលចាក់ឫសនៅក្នុងជីវិតចាស់ ជានិស្ស័យសាច់ឈាមដែលអាត្មានិយម។ ថ្មធំបំផុតដែលធ្វើឲ្យយើងជំពប់ដួលមិនមែនជាការស្អប់អ្នកដទៃ តែជាការស្រឡាញ់ខ្លួនឯងដែលក្នុងនោះ យើងមានទំនោរទៅរកអាកប្បកិរិយាបោកបញ្ឆោត ដែលផ្ទុយស្រឡះនឹងចារិកលក្ខណៈរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយការខ្វះការបន្ទាបខ្លួនក្លាយជាឧបសគ្គដែលរារាំងយើង មិនឲ្យមានភាពសុខដុមជាមួយមនុស្សនៅជុំវិញយើង។ សូម្បីតែអំពើល្អរបស់យើង ច្រើនតែមានការបណ្តាលចិត្តដែលមានបាប។ បើយើងត្រូវរួបរួមក្នុងព្រះគ្រីស្ទ យើងមិនអាចទទូចឲ្យគេធ្វើតាមយើងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងចាំបាច់ត្រូវឲ្យតម្លៃអ្នកដទៃ ជាសំខាន់ជាងខ្លួនយើង។ បានសេចក្តីថា យើងរំឭកខ្លួនឯងអំពីចំណុចល្អបំផុតរបស់អ្នកដទៃ មុនពេលយើងគិតអំពីខ្លួនឯង ហើយយើងត្រូវឆាប់សួរខ្លួនឯង អំពីប្រយោជន៍របស់អ្នកដទៃជាជាងសួរអំពីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ព្រមទាំងស្ម័គ្រចិត្តចូលទៅក្នុងជីវិត និងទុក្ខលំបាករបស់អ្នកដទៃ ជាជាងឈរឱបដៃមើល។ ការបន្ទាបខ្លួនពិតប្រាកដមិនចូលចិត្តអង្គុយមុខគេ ឬចាប់ផ្តើមនិយាយដោយពាក្យ «ខ្ញុំ» ជានិច្ចនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការបន្ទាបខ្លួនពិតប្រាកដ មិនចាត់ទុកខ្លួនឯងជាទីមួយ តែទទួលស្គាល់ភាពកម្សោយរបស់ខ្លួនឯង ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គបានបង្ហាញព្រះចេស្ដា។1 សាវ័ក ប៉ុល បានប្រាប់យើងថា ការបន្ទាបខ្លួនគឺជាចរិយាសម្បត្តិ ដែលព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញ។ គឺដូចដែលគាត់មានប្រសាសន៍ថា «ត្រូវឲ្យយើងទាំងអស់គ្នាបំពេញចិត្តអ្នកជិតខាងខ្លួន សំរាប់ជាសេចក្តីល្អ ឲ្យបានស្អាងចិត្តឡើង ដ្បិតព្រះគ្រីស្ទទ្រង់មិនបានបំពេញព្រះហឫទ័យទ្រង់ដែរ» (រ៉ូម ១៥:២-៣)។
ពេលណាយើងចាត់ទុកខ្លួនឯងជាទីមួយ យើងពិបាក ឬមិនអាចអនុវត្តតាមព្រះបន្ទូលព្រះអង្គឡើយ។ តែពេលណាយើងរៀនរាប់អ្នកដទៃជាសំខាន់ជាងខ្លួនយើង យើងនឹងកាន់តែស្ម័គ្រចិត្តបំពេញតម្រូវការរបស់ពួកគេមុននឹងផ្ដោតទៅលើខ្លួនឯង។ ពេលណាយើងធ្វើដូចនេះ យើងអាចមានការរួបរួមពិតប្រាកដ ក្នុងរូបកាយព្រះគ្រីស្ទ។ អ្នកទំនងជាស្គាល់មនុស្សដែលបានបង្ហាញការបន្ទាបខ្លួន ដែលកោតខ្លាចព្រះដូចនេះ។ ចូរសរសើរព្រះអង្គសម្រាប់ការនេះ ហើយអធិស្ឋានសូមឲ្យអ្នកអាចយកគំរូតាមពួកគេ ហើយយកគំរូតាមព្រះគ្រីស្ទជាធំ។
ព្រះអង្គបានចាត់ទុកតម្រូវការយើង ជាសំខាន់ជាងភាពសុខស្រួលរបស់ព្រះអង្គ ហើយថែមទាំងសំខាន់ជាងព្រះជន្មព្រះអង្គផងដែរ។ សាវ័ក ប៉ុល បានបង្រៀនយើងម្នាក់ៗថា «ត្រូវតែមានគំនិតគិតដូចជាព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវវិញ» (ភីលីព ២:៥)។
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ យ៉ូហាន ៣:២២-២៦
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ អេសេគាល ២៤-២៦ និងយ៉ូហាន ១៣:២១-៣៨