ព្រឹក
មានគ្នាពីរនាក់ ល្អជាងម្នាក់ឯង
ដោយDave Branon
October 14, 2025
សាស្តា ៤:៨-១០
មានគ្នា២នាក់ នោះវិសេសជាងនៅតែឯង ពីព្រោះគេមានរង្វាន់យ៉ាងល្អកើតពីការនឿយហត់របស់ខ្លួន។ សាស្តា ៤:៩
ការឡើងភ្នំនៅប្រទេសចាម៉ៃកា ដែលមានទឹកជ្រោះ បានផ្តល់ឲ្យភ្ញៀវទេសចរណ៍ទាំងឡាយ នូវបទពិសោធន៍ដ៏រីករាយយ៉ាងខ្លាំង។ ទឹកជ្រោះបានធ្លាក់មកលើផ្ទាំងថ្មដែលមានផ្ទៃរលោង ហូរចុះតាមដងទន្លេឆ្ពោះទៅរកសមុទ្រខារីបៀន។ អ្នកឡើងភ្នំទាំងឡាយត្រូវជម្នះបញ្ហាប្រឈម ក្នុងការឡើងទៅដល់កំពូលរបស់ជ្រោះ ដោយការតយុទ្ធនឹងទឹកជ្រោះដែលធ្លាក់ពីលើមក។ សម្រាប់ក្មេងជំទង់ឈ្មោះ ជេ ដាប់ប៊លយូ(JW) ការឡើងទឹកជ្រោះនេះ ស្ទើរតែមិនអាចធ្វើទៅបាន។ គាត់មានបញ្ហាភ្នែក ដែលអាចមើលឃើញពិភពលោកជុំវិញខ្លួនគាត់តែបន្តិច ដូចមើលតាមរន្ធតូចមួយ។
ប៉ុន្តែ ជេដាប់ប៊លយូ បានប្តេជ្ញាចិត្តឡើងជ្រោះនោះ ដោយមានយ៉ូសាយអាហ(Josiah) ជាមិត្តភក្តិ ស្ម័គ្រចិត្តឡើងជាមួយគាត់។ យ៉ូសាយអាហបានធ្វើជាភ្នែករបស់ជេដាប់ប៊លយូ ដោយប្រាប់គាត់ ឲ្យដឹងថា មានថ្មណារអិល ដែលត្រូវជៀសវាង និងត្រូវដាក់ដៃ និងជើងនៅកន្លែងណា។ ហើយជេដាប់ប៊លយូ បានលើកទឹកចិត្តយ៉ូសាយអាហយ៉ាងខ្លាំង ដោយបង្ហាញគាត់ឲ្យបានដឹងថា សេចក្តីក្លាហាននៅចំពោះមុខគ្រោះថ្នាក់ មានលក្ខណៈដូចម្តេច។
ដំណើរជីវិតរបស់យើង ភាគច្រើនមានលក្ខណៈមិនខុសពីការឡើងជ្រោះ ដ៏គ្រោះថ្នាក់នេះទេ បានជាយើងមិនគួរដើរតែម្នាក់ឯងឡើយ។ ស្តេចសាឡូម៉ូនបានចង្អុលបង្ហាញសេចក្តីពិតនេះ ដល់យើងយ៉ាងដូចនេះថា “មានគ្នា២នាក់ នោះវិសេសជាងនៅតែឯង ពីព្រោះគេមានរង្វាន់យ៉ាងល្អកើតពីការនឿយហត់របស់ខ្លួន”(សាស្តា ៤:៩)។ យ៉ូសាយអាហ និងជេដាប់ប៊លយូបានធ្វើជាគំរូដ៏ល្អនៃមិត្តភាព នៅក្នុងការឡើងភ្នំនោះ ដោយជួយគ្នាទៅវិញទៅមក។ បទគម្ពីរនេះក៏បានចែងផងដែរថា “ដ្បិតបើដួល នោះម្នាក់នឹងជ្រោងគ្នាឡើងវិញ”(ខ.១០)។ ប៉ុន្តែ ពួកគេទាំងពីរនាក់មិនបានដួលចុះ ហើយក៏មិនបានបរាជ័យក្នុងការឡើងភ្នំនោះឡើយ។ ពួកគេបានឈានទៅដល់គោលដៅជាមួយគ្នា។
ស្តេចសាឡូម៉ូនបានធ្វើការបកស្រាយយ៉ាងច្បាស់ថា ការរៀបចំដែលព្រះទ្រង់មានសម្រាប់ទំនាក់ទំនងរបស់មនុស្ស គឺដើម្បីឲ្យយើងធ្វើការជាមួយគ្នា គឺដូចដែលក្មេងជំទង់ទាំងពីរនោះបានធ្វើជាគំរូស្រាប់។ កិច្ចការដែលព្រះទ្រង់បានត្រាស់ហៅឲ្យយើងធ្វើ គឺធ្វើបានល្អបំផុត នៅពេលដែលយើងធ្វើជាមួយអ្នកដទៃ ដោយប្រើជំនឿ និងទឹកចិត្តដែលព្រះទ្រង់បានប្រទាន ដើម្បីនាំមកនូវលទ្ធផលដែលចង្អុលបង្ហាញ ឲ្យគេងាកទៅរកព្រះអង្គ។—Dave Branon
ហេតុអ្វីយើងចាំបាច់ត្រូវធ្វើការបម្រើ ជាមួយអ្នកដទៃ? តើអ្នកមានអារម្មណ៍ដូចម្តេច
នៅពេលដែលអ្នករួបរួមគ្នា ដើម្បីនាំអ្នកដទៃងាកទៅរកព្រះអង្គ?
ឱព្រះអម្ចាស់ សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំធ្វើការជាមួយព្រះអង្គ និងអ្នកដទៃ ដើម្បីសម្រេចបេសកកម្មរបស់ព្រះអង្គ នៅលើផែនដី។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : អេសាយ ៤៣:៤៤ និង ១ថែស្សាឡូនិច ២
ប្រភេទ
ល្ងាច
ទុក្ខវេទនាដ៏អយុត្តិធម៌ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
October 14, 2025
«ពួកស្ងួនភ្ងាអើយ កុំឲ្យមានប្លែកក្នុងចិត្ត ដោយភ្លើងដ៏ក្ដៅក្រហាយ ដែលកំពុងតែល្បងអ្នករាល់គ្នា ទុកដូចជាកើតមានសេចក្ដីចំឡែកនោះឡើយ។ ត្រូវអរសប្បាយវិញ ដោយព្រោះមានចំណែកក្នុងការរងទុក្ខរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានត្រេកអររីករាយជាខ្លាំង ក្នុងកាលដែលសិរីល្អទ្រង់លេចមក» (១ពេត្រុស ៤:១២-១៣)។
អ្នកជឿព្រះពិតប្រាកដនឹងជួបទុក្ខវេទនាដ៏អយុត្តិធម៌នៅពេលណាមួយមិនខាន។ បើយើងពិតជាដើរតាមព្រះគ្រីស្ទ យើងនឹងឆ្លងកាត់រដូវកាលដែលយើងនឹងទទួលរងការចោទប្រកាន់ ការមួលបង្កាច់ ឬការព្យាបាទ។ វាអាចកើតឡើងក្នុងផ្ទះយើង នៅកន្លែងធ្វើការ ឬនៅសាលារៀន ហើយថែមទាំងអាចកើតឡើងក្នុងព្រះវិហារផងដែរ។
ទុក្ខលំបាកទាំងនេះ គឺជាបញ្ហាប្រឈមពិតប្រាកដមែន។ ពេលណាយើងយកការពិតមកលាតត្រដាង ពីមុខយើង យើងគិតឃើញថា «តើអ្នកដឹងទេ? គាត់គ្មានសិទ្ធិនិយាយអញ្ចឹងទេ! នាងគ្មានសិទ្ធិគិតអញ្ចឹងទេ! ពួកគេគ្មានសិទ្ធិធ្វើអញ្ចឹងទេ! ប៉ុន្តែ ពួកគាត់នៅតែធ្វើមកលើខ្ញុំ។ អយុត្តិធម៌ណាស់!»
ពេលណាយើងប្រឈមមុខដាក់ទុក្ខវេទនា យើងពិតជាចង់ចាត់ទុកវាជាសំណាងអាក្រក់ដ៏ចម្លែកមួយ តែការដើរតាមព្រះយេស៊ូវមិនមានលក្ខណៈដូចនេះទេ។ ក្នុងជម្រៅចិត្តយើង យើងងាយនឹងគិតឃើញថា អ្វីៗគួរតែមានភាពងាយស្រួល នៅពេលដែលយើងដើរតាមព្រះយេស៊ូវ។ ក្នុងផ្នែកខ្លះនៃពិភពលោក (រាប់បញ្ចូលទាំងលោកខាងលិច ក្នុងពេលសព្វថ្ងៃដែរ) យើងងាយនឹងយល់ឃើញដូចនេះដែរ ដោយចិត្តរីករាយ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលយើងប្រឈមមុខដាក់ «ទុក្ខលំបាកដែលក្តៅដូចភ្លើង» ហើយភ្លាមៗនោះ បទពិសោធន៍ក្នុងជីវិតយើងក៏បានបង្ហាញ ការរស់នៅជាគ្រីស្ទបរិស័ទមិនងាយស្រួលទេ។
ក្នុងការឃ្វាលពួកជំនុំ ក្នុងសម័យពួកជំនុំដំបូង សាវ័ក ពេត្រុស បានលើកទឹកចិត្តពួកគេ មិនឲ្យមានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះទុក្ខលំបាក។ សាវ័ក ពេត្រុស បានជំរុញអ្នកជឿព្រះទាំងឡាយឲ្យត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ទុក្ខលំបាក គឺប្រៀបដូចជាឪពុកម្តាយដែលអង្គុយប្រាប់កូនមុននឹងកូននោះប្រលូកក្នុងសង្គម។ មិនមែនក្នុងន័យថា ពួកគេនឹងប្រព្រឹត្តខុស នៅណាមួយ ហើយនឹងជួបផលវិបាកដោយយុត្តិធម៌នោះទេ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេនឹងរងទុក្ខ ដោយសារពួកគេបានប្ដេជ្ញាចិត្តចំពោះព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ សាវ័ក ពេត្រុស ប្រាប់ពួកគេថា នេះជាផ្នែកមួយនៃជីវិតជាគ្រីស្ទបរិស័ទ។ ពួកគេមិនគួរមានការភ្ញាក់ផ្អើលទេ តែត្រូវមានការរំពឹងទុកជាមុន។
ហេតុនេះហើយ នៅពេលយប់មុនពេលភាពសម្អប់របស់មនុស្សបានឆ្កាងព្រះយេស៊ូវ ព្រះអង្គបានប្រាប់ពួកសាវ័កថា «បាវមិនមែនធំជាងចៅហ្វាយទេ បើគេបានបៀតបៀនដល់ខ្ញុំ នោះគេនឹងបៀតបៀនដល់អ្នករាល់គ្នា» (យ៉ូហាន ១៥:២០)។ ចូរយើងពិចារណាអំពីរបៀបដែលគេបានប្រព្រឹត្តមកលើព្រះអង្គ នៅក្នុងទីលានរបស់លោក ពីឡាត់ ចុះ។ ក្នុងអំឡុងពេលសួរចម្លើយ លោក ពីឡាត់ បានប្រកាសអំពីព្រះយេស៊ូវបីដងថា «ខ្ញុំមិនឃើញជាអ្នកនោះមានទោសខុសអ្វីសោះ» (១៨:៣៨ ១៩:៤, ៦)។ គាត់ជឿថា សត្រូវរបស់ព្រះយេស៊ូវកំពុងព្យាយាមគ្រប់គ្រងកាលៈទេសៈ ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងអាក្រក់របស់ពួកគេ។ ហើយគាត់ទុកចិត្តថា ព្រះយេស៊ូវមិនមានទោសដូចគេចោទប្រកាន់ទេ។ ប៉ុន្តែ គាត់មិនបានដោះលែងព្រះអង្គទេ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់ឲ្យគេវាយដំព្រះអង្គមុននឹងឲ្យគេឆ្កាងព្រះអង្គ។
គ្រប់ទាំងទុក្ខសោក និងការឈឺចាប់ដែលព្រះយេស៊ូវបានទទួលរង សុទ្ធតែអយុត្តិធម៌។ ដូចនេះ ពេលយើងសម្រេចចិត្តដើរតាមព្រះគ្រីស្ទ ព្រះអង្គត្រាស់ហៅយើងឲ្យរងទុក្ខដូចព្រះអង្គដែរ។
តើអ្នកកំពុងជួបទុក្ខលំបាកដែលឆួលក្តៅ នៅថ្ងៃនេះ ឬនៅមានការឈឺចាប់ បន្ទាប់ពីបានឆ្លងកាត់វាហើយដែរឬទេ? ចូរមានសង្ឃឹមឡើង។ ពេលណាដំណើរជីវិតគ្រីស្ទបរិស័ទមានការឈឺចាប់ យើងកំពុងរងទុក្ខ តាមគំរូរបស់ព្រះដែលបានរងទុក្ខលើសយើងជាច្រើនដង។ យើងកំពុងលះបង់ខ្លួនយើង ថ្វាយដល់ព្រះដែលបានថ្វាយអង្គទ្រង់ដល់យើង។ ហើយយើងអាចមើលឆ្ពោះទៅថ្ងៃ ដែលទុក្ខលំបាកលែងមានទៀត ព្រះអង្គបានសម្រេចយុត្តិធម៌ ហើយយើងនឹងរស់នៅក្នុងសិរីល្អរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះជារៀងរហូត។
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ យ៉ូហាន ១៥:១៨-១៦:៤
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ១សាំយ៉ូអែល ៤-៦ និងអេភេសូរ ៤