ព្រឹក
លទ្ធផលផ្ទុយគ្នានៃការបៀតបៀន
ដោយDave Branon
November 2, 2025
កិច្ចការ ៧:៥៩-៨:៨
ហើយនៅទីក្រុងនោះ គេមានសេចក្ដីអំណរជាខ្លាំង ។ កិច្ចការ ៨:៨
រឿងមិនធម្មតាបានកើតឡើង ក្នុងបទគម្ពីរចំនួន១០ខ ចាប់តាំងពីបទគម្ពីរកិច្ចការ ៧:៥៩។ សាច់រឿងក្នុងបទគម្ពីរនេះបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងឆាប់រហ័ស ពីការនិយាយអំពីការស្លាប់ដ៏រន្ធត់របស់លោកស្ទេផាន ដោយការចោលថ្មសម្លាប់ ទៅដល់ការនិយាយអំពីអ្នកជឿព្រះគ្រីស្ទដែលបានខ្ចាត់ខ្ចាយ និងការ “ផ្សាយព្រះបន្ទូល” ដែលនាំទៅដល់ការនិយាយពាក្យមួយឃ្លាដ៏អស្ចារ្យថា “នៅទីក្រុងនោះ គេមានសេចក្ដីអំណរជាខ្លាំង ”(៨:៨)។
នេះគឺជារឿងនៃការបៀតបៀនអ្នកជឿព្រះ ដែលនាំមកនូវលទ្ធផលផ្ទុយគ្នាពីរយ៉ាង ដែលពិតជាបានកើតឡើងមែន។
លោកគ្រូ ហ៊ីស្ត្រូ គូលីចេវ(Hristo Kulichev) ជាគ្រូគង្វាលអឺរ៉ុប បានដកពិសោធន៍ជាមួយនឹងការអស្ចារ្យនៃការល្អ ដែលកើតចេញពីអាក្រក់។ ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៨០ គាត់ត្រូវគេចាប់ខ្លួន ពីបទផ្សាយដំណឹងល្អ ហើយត្រូវគេចាប់ដាក់គុក។ នៅទីនោះ គាត់ក៏បានចែកចាយដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេស៊ូវ ដោយបើកចំហ។ ៨ខែក្រោយមក គាត់ត្រូវគេដោះលែង។ ពេលនោះគាត់ក៏បានមានប្រសាសន៍ថា “ការងារដែលយើងធ្វើបម្រើព្រះនៅទីនោះ មានផលផ្លែ លើសពីការងារដែលយើងរំពឹងថា យើងអាចធ្វើបានក្នុងព្រះវិហារ។ យើងបានធ្វើការបម្រើព្រះអង្គ ដោយវត្តមានរបស់យើងក្នុងគុក បានល្អជាងកន្លែងដែលយើងមានសេរីភាព”។
ដូចនេះ បទពិសោធន៍របស់គាត់បានផ្លាស់ប្តូរពីការរងទុក្ខដោយសារការបៀតបៀន ទៅជាការមានអំណរដ៏អស្ចារ្យ ដូចពួកជំនុំដំបូង។ នៅពេលដែល“កើតមានសេចក្ដីបៀតបៀនជាខ្លាំង ទាស់នឹងពួកជំនុំនៅក្រុងយេរូសាឡិម”(កិច្ចការ ៨:១) “ចំណែកអស់អ្នកដែលត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយនោះ គេដើរចុះឡើងទាំងផ្សាយដំណឹងល្អ គឺជាព្រះបន្ទូល”(ខ.៤)។ ជាលទ្ធផល នៅទីក្រុងសាម៉ារី “គេមានសេចក្តីអំណរជាខ្លាំង”(ខ.៨)។
ពេលណាអំណាចក្នុងលោកិយបានទាស់ប្រឆាំងនឹងសេចក្តីពិត និងការបង្រៀនក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប ជាពិសេសដំណឹងល្អ ពេលនោះមិនមែនជាពេលដែលត្រូវបោះបង់ចោលការតស៊ូនោះទេ។ ព្រះទ្រង់ធ្វើការ តាមរបៀបដ៏អស្ចារ្យ ពេលណាពួកជំនុំជួបការលំបាកដូចនេះ។
សាវ័កពេត្រុសមានប្រសាសន៍ថា “ពួកស្ងួនភ្ងាអើយ កុំឲ្យមានប្លែកក្នុងចិត្ត ដោយភ្លើងដ៏ក្ដៅក្រហាយ ដែលកំពុងតែល្បងអ្នករាល់គ្នា”(១ពេត្រុស ៤:១២)។ ក្នុងករណីនេះ អ្នក “មានពរហើយ ពីព្រោះព្រះវិញ្ញាណដ៏មានសិរីល្អ គឺជាព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះ ទ្រង់សណ្ឋិតលើអ្នករាល់គ្នាហើយ”(ខ.១៤)។ ព្រះទ្រង់មានអំណាចកែប្រែការបៀតបៀនឲ្យក្លាយទៅជាអ្វីដែលមានតម្លៃ និងមានប្រយោជន៍ចំពោះយើង។—Dave Branon
តើការបៀតបៀនបានធ្វើឲ្យអ្នកថប់បារម្ភ និងបានលើកទឹកចិត្តអ្នកយ៉ាងណាខ្លះ?
ហេតុអ្វីអ្នកគិតថា ការបៀតបៀនអាចនាំទៅរកក្តីអំណរ?
ឱព្រះអម្ចាស់ សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំឲ្យនៅតែស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះអង្គ។
Visit ODBU.org/CH101 to discover the rich story of how the church sprung up from these circumstances.
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : យេរេមា ២៧-២៩ និង ទីតុស ៣
ល្ងាច
ការប្ដេជ្ញាចិត្តធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
November 2, 2025
«នោះបូអូសក៏ប្រកាសដល់ពួកចាស់ទុំនឹងមនុស្សទាំងនោះថា នៅថ្ងៃនេះសូមអ្នករាល់គ្នាចាំជាសាក្សីថា ខ្ញុំបានទិញទាំងអស់ដែលជារបស់អេលីម៉ាលេចនឹងរបស់គីលីយ៉ុនហើយ ហើយម៉ាឡូនពីន៉ាអូមីហើយ។ មួយទៀត ខ្ញុំបានទិញនាង រស់ សាសន៍ម៉ូអាប់ ជាប្រពន្ធរបស់ម៉ាឡូន មកធ្វើជាប្រពន្ធខ្ញុំដែរ» (នាងរស់ ៤:៩-១០)។
ជារៀងរាល់ថ្ងៃ នៅពេលដែលយើងជួបប្រទះបញ្ហាផ្សេងៗ សំណួរដែលយើងត្រូវសួរខ្លួនឯងនោះគឺ «តើអ្វីជារឿងត្រឹមត្រូវដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើ?»
នេះជាអ្វីដែលលោក បូអូស បានគិតដល់ នៅពេលដែលគាត់តាំងចិត្តថា នឹងទៅច្រកទ្វារទីក្រុង។ គាត់ចង់រៀបការជាមួយនាង រស់ ផ្គត់ផ្គង់ និងថែរក្សានាង ធ្វើជាអ្នកលោះសាច់ញាតិរបស់នាង។ តែគាត់ក៏ដឹងផដែរថា មានសាច់ញាតិម្នាក់ដែលជិតដិតនឹងនាង រស់ ជាងគាត់ទៀត ដែលអាចសម្រេចចិត្តទទួលយកតួនាទីនោះ។ លោក បូអូស គឺជាមនុស្សត្រឹមត្រូវមិនអាចធ្វើអ្វីទាំងតក់ក្រហល់តាមអារម្មណ៍ នៅពេលដែលនាង រស់ សុំឲ្យគាត់រៀបការជាមួយនាងនៅកន្លែងបោកស្រូវ។ គាត់បានតាំងចិត្តថា នឹងទទួលយកនាង រស់ តាមផ្លូវច្បាប់។ លោក បូអូស បានចាត់ទុកការធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ ជាសំខាន់ជាងមុខមាត់របស់គាត់។ គាត់ទៅច្រកទ្វារទីក្រុង ជាកន្លែងសាធារណៈ ដើម្បីឲ្យបានរៀបការជាមួយជនបរទេសម្នាក់ ដែលអាចធ្វើឲ្យខូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងកេរដំណែលរបស់គាត់។ សាច់ញាតិម្នាក់នោះ ដែលជិតដិតនឹងនាង រស់ជាងគាត់ មិនហ៊ានប្រថុយទេ (នាងរស់ ៤:៦)។ បុរសនោះមិនទាំងមានឈ្មោះក្នុងព្រះគម្ពីរផង។ អ្វីដែលយើងរៀនបាននោះគឺ៖ យើងមិនគួរព្យាយាមបង្កើត ឬការពារកេរ្តិ៍ឈ្មោះសម្រាប់ខ្លួនឯងនោះទេ។ ចូរទុកឲ្យអ្នកដទៃសរសើរ និងគោរពយើង គឺយើងមិនត្រូវសរសើរខ្លួនឯងទេ។ យើងគួរតែព្យាយាមធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ។
ពាក្យសម្ដីរបស់លោក បូអូស បានបើកបង្ហាញថា គោលបំណងរបស់គាត់ គឺដើម្បីកុំឲ្យឈ្មោះរបស់ញាតិដែលបានស្លាប់នោះ ត្រូវកាត់ចេញពីពួកបងប្អូន នឹងពីទ្វារទីលំនៅរបស់គាត់ឡើយ» (នាងរស់ ៤:១០) គឺដើម្បីរក្សាឈ្មោះរបស់លោក អេលីម៉ាលេច ដែលជាប្ដីរបស់នាង ណាអូមី ដែលបានស្លាប់ ដោយបន្តវង្សត្រកូលរបស់គាត់។ នេះជាការលះបង់ប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនដែលគួរឲ្យស្ញប់ស្ញែង។ បើលោក បូអូស គិតតែពីខ្លួនឯង និងអារម្មណ៍របស់គាត់ នោះគាត់អាចយកនាង រស់ ធ្វើជាប្រពន្ធតាមចិត្ត។ តែផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានទទួលខុសត្រូវ និងដោះស្រាយជាសាធារណៈ។ នៅសម័យនោះ ការផ្ទេរឈ្មោះអ្នកលោះសាច់ញាតិ ត្រូវធ្វើឡើង ដោយការប្រគល់ស្បែកជើងសង្រែក ធ្វើជាបន្ទាល់ ជាសាធារណៈ (ខ.៧)។ ការប្រគល់នេះគឺជានិមិត្តរូបតំណាងឲ្យរឿងដែលសំខាន់ជាង គឺការប្ដេជ្ញាចិត្ត សេចក្តីស្រឡាញ់ និងការលះបង់ផ្ទាល់ខ្លួនដែលលោក បូអូស បានធ្វើសម្រាប់នាង រស់។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ឈើឆ្កាងក៏ត្រូវបានបញ្ឈរឲ្យគេឃើញជាសាធារណៈ ហើយយើងអាចមើលឃើញការប្ដេជ្ញា សេចក្តីស្រឡាញ់ និងការលះបង់របស់ព្រះគ្រីស្ទដើម្បីយើង។ លោក បូអូស មានការលះបង់ផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ ដើម្បីរៀបការជាមួយនាង រស់។ ព្រះគ្រីស្ទបានលះបង់ព្រះជន្ម ដើម្បីលោះហើយ ហើយទទួលយើងជាពួកជំនុំ ធ្វើជាកូនក្រមុំរបស់ទ្រង់។
ការលះបង់ទាំងពីរនេះ គឺបានទទួលរង្វាន់ និងបន្សល់ទុកកេរដំណែល ដោយផ្តល់ឲ្យនូវអនាគត និងក្តីសង្ឃឹម សម្រាប់ស្ត្រីវ័យក្មេងជនជាតិម៉ូអាប់ និងម្តាយក្មេករបស់នាង ក៏ដូចជាមនុស្សជាតិទាំងមូល។ ការដែល លោក បូអូស ដេញតាមភាពត្រឹមត្រូវក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាផ្នែកសំខាន់មួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមនុស្សជាតិដោយបន្តវង្សត្រកូល ដែលទីបំផុត បាននាំមកនូវការប្រសូតនៃព្រះអង្គសង្គ្រោះនៃយើង (ម៉ាថាយ ១:៥)។ ហើយដោយសារការលះបង់របស់ព្រះគ្រីស្ទ សព្វថ្ងៃនេះ យើងទន្ទឹងរង់ចាំថ្ងៃដែលយើងនឹងឈរក្នុងសិរីល្អមើលឃើញព្រះភក្ត្រទ្រង់ ហើយសរសើរតម្កើងព្រះនាមព្រះអង្គជារៀងរហូត។ កូនកំលោះរបស់យើងបានយាងមក ដោយឈ្នះ ហើយទទួលបានយើងធ្វើជាកម្មសិទ្ធិទ្រង់យ៉ាងត្រឹមត្រូវ ដោយការលះបង់ធំបំផុត។ សូមយើងស្រមៃថា នាង រស់ មានអំណរប៉ុណ្ណា នៅពេលដែលបានឮថា លោក បូអូស បានប្រគល់ស្បែកជើងរបស់គាត់ ហើយបញ្ជាក់ថា គាត់នឹងរៀបការជាមួយនឹងនាង។ យើងក៏គួរតែមានអំណរស្រដៀងនេះដែរ នៅពេលដែលយើងមើលទៅឈើឆ្កាង ហើយដឹងថា យើងគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ យើងក៏គួរតែយកគំរូតាមលោក បូអូស នៅថ្ងៃដែលយើងធ្វើការសម្រេចចិត្ត និងជួបការលំបាក ហើយគ្រាន់តែសួរខ្លួនឯងថា «តើអ្វីជារឿងត្រឹមត្រូវដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើ?»
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ នាងរស់ ៤:១-១២
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ២សាំយ៉ូអែល ២១-២២ និង ៣យ៉ូហាន