ព្រឹក
ការរស់នៅជាមួយព្រះយេស៊ូវ
ដោយMonica Larose
November 18, 2025
២ធីម៉ូថេ ២:៨-១៣
ដ្បិតបើយើងបានស្លាប់ជាមួយនឹងទ្រង់ នោះយើងនឹងរស់ជាមួយនឹងទ្រង់ដែរ។ ២ធីម៉ូថេ ២:១១
លោក គ្រីស្ទាន នទីហ្ស៊ីមីរ៉ា(Christian Ntizimira) បានទទួលការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះអម្ចាស់ ឲ្យថែទាំអ្នកជំងឺដែលឈានដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃជីវិត ក្នុងតំបន់ដែលមិនមានធនធានសុខាភិបាលគ្រប់គ្រាន់ ក្នុងប្រទេសរវ៉ាន់ដា ជាប្រទេសកំណើតរបស់គាត់។ មិត្តរួមការងាររបស់គាត់ មិនតែងតែមើលឃើញតម្លៃនៃការថែរក្សាដូចនេះទេ ព្រោះ “គេយល់ឃើញថា គេមិនសង្ឃឹមថា អ្នកជំងឺទាំងនោះនឹងមានជីវិតរស់ទៀតឡើយ”។ ប៉ុន្តែ លោកនទីហ្ស៊ីមីរ៉ា បានរកឃើញថា សម្រាប់អ្នកជំងឺ និងក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ “វត្តមានរបស់គាត់បានផ្តល់ឲ្យពួកគេនូវការលើកទឹកចិត្ត នៅពេលដែលពួកគេហាក់ដូចជាគ្មានសង្ឃឹមទាល់តែសោះ”។ លោកនទីហ្ស៊ីមីរ៉ា បានឈរមាំក្នុងការងារនេះ ដោយសារគាត់មានជំនឿថា ការសុគត និងព្រះជន្មរបស់ព្រះយេស៊ូវ អាចកែប្រែរបៀបដែលយើងប្រឈមមុខដាក់សេចក្តីស្លាប់ ព្រោះ “ការសុគតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ គឺជាប្រភពនៃជីវិត”។
ក្នុងបទគម្ពីរធីម៉ូថេខ្សែទី២ សាវ័កប៉ុលបានធ្វើបន្ទាល់ អំពីសេចក្តីពិតដែលថា ព្រះយេស៊ូវ “បានបំផ្លាញសេចក្ដីស្លាប់ ហើយបានយកជីវិតនឹងសេចក្ដីមិនចេះស្លាប់ មកដាក់នៅពន្លឺ ដោយសារដំណឹងល្អវិញ”(១:១០) ដែលសេចក្តីពិតនេះ បានផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលគាត់យល់ដឹង អំពីទុក្ខលំបាក។ ទោះសាវ័កប៉ុលគឺជាអ្នកទោស ដែលកំពុងប្រឈមមុខដាក់ការកាត់ទោសប្រហារជីវិតក៏ដោយ(២:៩) ក៏ការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ បានជួយឲ្យគាត់ឈរមាំក្នុងការត្រាស់ហៅរបស់គាត់ គឺជាការនាំអ្នកដទៃឲ្យទទួលសេចក្តីសង្រ្គោះ តាមរយៈព្រះគ្រីស្ទ(ខ.១០)។ “ដ្បិតបើយើងបានស្លាប់ជាមួយនឹងទ្រង់ នោះយើងនឹងរស់ជាមួយនឹងទ្រង់ដែរ បើយើងទ្រាំទ្រ នោះយើងនឹងសោយរាជ្យជាមួយនឹងទ្រង់”(ខ.១១-១២)។
នៅពេលដែលអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវ និយាយអំពីការស្លាប់ជាមួយព្រះអង្គ គឺពួកគេមិនគ្រាន់តែនិយាយសំដៅទៅលើការស្លាប់ខាងរូបកាយប៉ុណ្ណោះទេ។ ក្នុងសំបុត្រដែលសាវ័កប៉ុលបានសរសេរផ្ញើពួកជំនុំនៅទីក្រុងរ៉ូម គាត់បានពន្យល់ថា អ្នកជឿព្រះយេស៊ូវមានការរួបរួមជាមួយព្រះអង្គ ក្នុងការសុគត និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គ គឺដូចដែលមានបុណ្យជ្រមុជទឹកធ្វើជានិមិត្តរូបអំពីការរួបរួមនេះ(រ៉ូម ៦:៤-៨)។
ដោយសារព្រះគ្រីស្ទមានព្រះជន្មរស់ក្នុងយើង សូម្បីនៅពេលដែលយើងប្រឈមមុខដាក់ភាពតក់ស្លុតនៃសេចក្តីស្លាប់ក៏ដោយ ក៏យើងអាចរស់នៅថ្វាយព្រះអង្គ និងធ្វើបន្ទាល់ពីព្រះអង្គផងដែរ។—Monica La Rose
តើអ្នកបានឃើញក្តីសង្ឃឹមលេចឡើង ក្នុងស្ថានភាពដ៏ពិបាក ខុសពីការរំពឹងគិត នៅពេលណាខ្លះ?
តើអ្នកជឿព្រះគ្រីស្ទអាចធ្វើបន្ទាល់ពីការមានព្រះជន្មឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គ ដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះដែលមានសេចក្តីមេត្តា សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំ ឲ្យធ្វើបន្ទាល់អំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ និងក្តីសង្ឃឹម ក្នុងព្រះយេស៊ូវ។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : អេសេគាល ៨-១០ និង ហេព្រើរ ១៣
ល្ងាច
ចំណុចស្នូលនៃបញ្ហា (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
November 18, 2025
«ហើយដោយព្រោះបានតំរូវត្រូវឲ្យមនុស្សទាំងអស់ស្លាប់១ដង រួចសឹមជាប់សេចក្ដីជំនុំជំរះ ដូច្នេះព្រះគ្រីស្ទក៏បែបយ៉ាងនោះដែរ ដែលទ្រង់បានថ្វាយព្រះអង្គទ្រង់១ដងហើយ ដោយព្រោះបាបរបស់មនុស្សជាច្រើន នោះទ្រង់នឹងលេចមកម្ដងទៀត ក្រៅពីរឿងអំពើបាប គឺសំរាប់នឹងជួយសង្គ្រោះដល់អស់អ្នកដែលរង់ចាំទ្រង់» (ហេព្រើរ ៩:២៧-២៨)។
មនុស្សទាំងអស់នឹងត្រូវស្លាប់នៅពេលណាមួយ។ នេះជាស្ថិតិដែលច្បាស់លាស់បំផុត។ មានតែសេចក្តីស្លាប់ទេ ដែលមានភាពច្បាស់លាស់បំផុត នៅក្នុងការរស់នៅរបស់មនុស្សម្នាក់។ ក្នុងនាមយើងជាគ្រីស្ទបរិស័ទ យើងប្រហែលជាខ្លាចរបៀបដែលយើងស្លាប់ ប៉ុន្តែយើងមិនចាំបាច់ត្រូវខ្លាចលទ្ធផលរបស់វាឡើយ។ យើងមិនត្រូវខ្លាចវាដោយព្រោះថា ព្រះយេស៊ូវបានយាងមក មិនមែនដើម្បីបន្ថែមការសប្បាយដល់យើង ឬដើម្បីលើកតម្កើងយើងឲ្យល្បី ឬក៏ប្រទានភាពមានបានរបស់លោកីយ៍នោះទេ តែដើម្បីជួយសង្គ្រោះមនុស្សមានបាប ហើយរំដោះយើងឲ្យរួចផុតពីការជំនុំជម្រះ។
ព្រះគម្ពីរបានបង្រៀនយើងថា ការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះ និងការដាស់ទោសអស់កល្បជានិច្ច នឹងធ្លាក់មកលើមនុស្សដែលមិនមានឈ្មោះកត់ទុកបញ្ជីជីវិត (វិវរណៈ ២០:១១-១៥)។ បើដូច្នោះមែន តើធ្វើដូចម្ដេចឲ្យយើងអាចដឹងច្បាស់ថា ឈ្មោះយើងមានកត់ទុកក្នុងបញ្ជីជីវិតបាន? មានតែផ្លូវមួយប៉ុណ្ណោះ គឺដោយជឿលើព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ។ យើងត្រូវមើលទៅព្រះគ្រីស្ទដែលបានប្រទានការអត់ទោស និងការរាប់ជាសុចរិតដោយឥតគិតថ្លៃ ដល់អ្នកដែលចូលមករកព្រះអង្គដោយការប្រែចិត្ត និងជំនឿ។ ហើយការចូលមករកព្រះយេស៊ូវ គឺលើសពីការទទួលស្គាល់ដោយបញ្ញា ទោះការទទួលស្គាល់នោះមានភាពចាំបាច់ក៏ដោយ។ បើយើងគ្រាន់តែមានការយល់ស្របចំពោះគោលលទ្ធិរបស់ជំនឿគ្រីស្ទាន នោះមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។ យើងត្រូវតែទទួលស្គាល់ថា យើងបានខកខានមិនបានប្រព្រឹត្តចំពោះព្រះអង្គឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។ យើងបានបដិសេធ និងប្រឆាំងព្រះអង្គ។ យើងត្រូវតែចុះចូលចំពោះអំណាចនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គ ហើយពឹងផ្អែកទាំងស្រុងទៅលើអ្វីដែលព្រះគ្រីស្ទសម្រេចនៅលើឈើឆ្កាង ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គទទួលស្គាល់យើង។
ចំណុចស្នូលនៃបញ្ហានេះមិនស្ថិតនៅត្រង់ថា យើងជឿសេចក្តីពិតណាមួយដែលនិយាយអំពីព្រះយេស៊ូវ ឬព្រះគម្ពីរ ឬមួយយើងបានផ្លាស់ប្ដូររបៀបនៃការរស់នៅឲ្យបានស្អាតស្អំនោះទេ។ យើងត្រូវសួរខ្លួនឯងថា តើយើងធ្លាប់មានចិត្តស្រេកឃ្លានខាងឯវិញ្ញាណយ៉ាងខ្លាំង បានជាយើងទូលសូមព្រះអង្គថា «ឱព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវអើយ សូមព្រះអង្គប្រទានទឹករស់ដល់ទូលបង្គំ ដើម្បីកុំឲ្យទូលបង្គំស្រេកទឹកទៀតឡើយ» ដែរឬទេ?
ប៉ុន្តែ ចុះបើសិនជាព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា ព្រះអង្គមិនស្គាល់យើង? ចុះបើសិនជាយើងមិនមានឈ្មោះកត់ទុកក្នុងបញ្ជីជីវិត? ព្រះយេស៊ូវក៏បានលើកឡើងអំពីការភ័យខ្លាចនោះដោយមានបន្ទូលសន្យាថា «អ្នកណាដែលមកឯខ្ញុំ ខ្ញុំក៏មិនដែលចោលទៅក្រៅឡើយ» (យ៉ូហាន ៦:៣៧)។
តើអ្នកបានយល់អំពីសេចក្តីសប្បុរសដែលព្រះទ្រង់មានក្នុងការអញ្ជើញអ្នកទេ? តើអ្នកបានឮព្រះអង្គត្រាស់ហៅអ្នក ឲ្យចូលជ្រកកោនក្នុងព្រះយេស៊ូវដែរឬទេ? តើអ្នកបានឮការត្រាស់ហៅនេះជាថ្មីនៅថ្ងៃនេះ ហើយចូលជ្រកក្នុងម្លប់នៃស្លាបរបស់ព្រះឬទេ (ទំនុកតម្កើង ៥៧:១)? ចូរយើងពោលជាមួយអ្នកនិពន្ធបទទំនុកសកលយ៉ាងដូចនេះថា៖
ខ្ញុំចូលមកព្រះយេស៊ូវ ទាំងមានបាប
ហត់នឿយ ទន់ខ្សោយ និងសោកសៅ
ខ្ញុំបានរកឃើញកន្លែងសម្រាកក្នុងព្រះអង្គ
ហើយព្រះអង្គធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអំណរឡើង។122
ព្រោះបើយើងបានជ្រកកោនក្នុងព្រះរាជបុត្រា យើងអាចដឹងច្បាស់ថា ព្រះអង្គបានទទួលបាបរបស់យើង ក្នុងការសុគតរបស់ព្រះអង្គ ហើយនៅពេលដែលព្រះអង្គយាងមកវិញ យើងនឹងមិនប្រឈមមុខដាក់ការថ្កោលទោសដែលគួរឲ្យភ័យខ្លាចនោះទេ តែយើងនឹងទទួលបានការស្វាគមន៍ដ៏រុងរឿងវិញ។ ហើយបន្ទាប់មក យើងអាចឮសេចក្តីពិតដែលចែងថា ព្រះទ្រង់បាន «តម្រូវឲ្យមនុស្សស្លាប់តែមួយដង» ហើយចិត្តរបស់យើងមានការសម្រាក។
ខគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ ទំនុកតម្កើង ៤៩
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ១របាក្សត្រ ២២-២៤ និងលូកា ៣