ព្រឹក
ព្រះទ្រង់ទតឃើញទុក្ខលំបាករបស់ខ្ញុំ
ដោយPohfang Chia
December 6, 2025
លោកុប្បត្តិ ១៦:៥-១៣
នោះនាងក៏ហៅព្រះនាមព្រះយេហូវ៉ាដែលកំពុងមានបន្ទូលនឹងនាងថា «ព្រះដ៏ទតឃើញ»។ លោកុប្បត្តិ ១៦:១៣
កាលស្វាមីរបស់អ្នកស្រីស៊ុន(Sun) មានជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល ជីវិតរបស់គាត់មានការផ្លាស់ប្តូរដ៏សោកសៅ។ គាត់ត្រូវជួយស្វាមីគាត់ ធ្វើសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃជាប្រចាំ និងគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍នៃការធ្លាក់ទឹកចិត្ត។ គាត់បានថែរក្សាស្វាមីគាត់ ដោយចិត្តស្មោះត្រង់ អស់រយៈពេល១៧ឆ្នាំ។ តាំងពីពេលដែលស្វាមីគាត់បានដួល សុខភាពរបស់ស្វាមីគាត់មានការធ្លាក់ចុះកាន់តែឆាប់រហ័ស ធ្វើឲ្យការថែរក្សាស្វាមីគាត់ ក្លាយជាបន្ទុកដែលធ្ងន់ពេក ហើយអ្នកស្រីស៊ុនក៏បានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត។ គាត់បានចែកចាយថា “ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំបានបាត់បង់សេចក្តីជំនឿ ហើយព្រះទ្រង់មិនគង់នៅក្បែរខ្ញុំទៀតទេ”។
ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលគាត់ក្រឡេកមកក្រោយ សព្វថ្ងៃនេះ គាត់ជឿថា ព្រះទ្រង់ទតឃើញគាត់ ព្រោះទ្រង់បានប្រទានពរគ្រួសារគាត់ ឲ្យមានមនុស្សជួយថែទាំសុខភាពស្វាមីគាត់នៅផ្ទះ ដើម្បីគ្រប់គ្រងស្ថានភាពដ៏រ៉ាំរ៉ៃរបស់ស្វាមីគាត់ ហើយក៏បានបញ្ជូនក្រុមការងារសង្គម ឲ្យមកប្រឹក្សាយោបល់គាត់ ក្នុងការគ្រប់គ្រងបញ្ហាប្រឈមខាងផ្លូវអារម្មណ៍ ក្នុងការថែទាំស្វាមីគាត់។
ព្រះទ្រង់បានបង្ហាញអង្គទ្រង់ ឲ្យយើងដឹងថា ព្រះអង្គគឺជាព្រះដែលទតឃើញ នៅក្នុងរឿងរបស់នាងហាកា។ ក្នុងបទគម្ពីរ លោកុប្បត្តិ ១៦ នាងហាកា ដែលជាស្រីបម្រើ បានរត់គេចពីការធ្វើទុកបុកម្នេញ(ខ.៦)។ ពេលនោះ ទេវតានៃព្រះអម្ចាស់បានរកឃើញនាង “នៅទីរហោស្ថានជិតក្បាលទឹក១”(ខ.៧)។ ទេវតាក៏បានជំរុញនាងហាកា ឲ្យ “វិលទៅឯចៅហ្វាយ” របស់នាងវិញ(ខ.៩) ហើយធានាដល់នាងថា ព្រះទ្រង់នឹងប្រទានពរនាង។ ទោះនាងហាកាជាមនុស្សដែលគេមិនឲ្យតម្លៃក្នុងវប្បធម៌របស់នាងក៏ដោយ ក៏ព្រះទ្រង់ថែរក្សាសុខុមាលភាពរបស់នាង។ នាងហាកាក៏បានប្រកាស ដោយការដឹងគុណថា ព្រះអម្ចាស់គឺជា “ព្រះដ៏ទតឃើញ”(ខ.១៣)។
ព្រះទ្រង់ក៏ទតឃើញយើង នៅពេលដែលយើងមានទុក្ខលំបាកផងដែរ។ យើងមិនដែលឯកោឡើយ ព្រោះព្រះវរបិតាដែលស្រឡាញ់យើង ទ្រង់ជ្រាបអំពីស្ថានភាពរបស់យើង ហើយយើងអាចទុកចិត្តព្រះអង្គបាន។ យើងអាចស្រែករកជំនួយពីព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គនឹងលើកយើងឡើង។—Poh Fang Chia
តើអ្នកបានដកពិសោធន៍នឹងពេលដែលព្រះទ្រង់ទតឃើញ និងជ្រាបអំពីតម្រូវការរបស់អ្នក
កាលពីមុន ដូចម្តេចខ្លះ? តើការយល់ដឹងនេះ បានជួយអ្នក ក្នុងទុក្ខលំបាក នៅពេលបច្ចុប្បន្នដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះវរបិតា ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ សម្រាប់ការធានាដល់ទូលបង្គំថា ព្រះអង្គទតឃើញបញ្ហាដែលទូលបង្គំកំពុងឆ្លងកាត់។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : ដានីយ៉ែល ៣-៤ និង ១យ៉ូហាន ៥
ល្ងាច
ដើរដោយប្រុងប្រយ័ត្ន (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
December 6, 2025
«ត្រូវប្រព្រឹត្តដូច្នោះ ដោយដឹងពេលវេលាថា ដល់ម៉ោងនឹងភ្ញាក់ពីដេកហើយ ដ្បិតឥឡូវនេះ សេចក្ដីសង្គ្រោះបានមកជិតបង្កើយ ជាជាងកាលយើងទើបនឹងជឿនោះ...ត្រូវឲ្យយើងដើរតាមដែលគួរគប្បី ដូចជាដើរនៅពេលថ្ងៃ មិនមែនដោយស៊ីផឹក លេងល្បែង ឬមានស្រីញី ឬដោយឈ្លោះប្រកែក នឹងឈ្នានីសនោះឡើយ» (រ៉ូម ១៣:១១, ១៣)។
ក្នុងអំឡុងសម័យសង្គ្រាមលោកលើកទី២ រដ្ឋាភិបាលចក្រភពអង់គ្លេសបានធ្វើយុទ្ធនាការដោយប្រកាសថា «ការនិយាយ ដោយឥតបើគិត បណ្ដាលឲ្យបាត់បង់ជីវិតមនុស្ស»។ រដ្ឋាភិបាលអង់គ្លេសចង់ឲ្យប្រជាជនមានការយល់ដឹងអំពីគ្រោះថ្នាក់នៅជុំវិញខ្លួនពួកគេ ដែលបណ្ដាលមកពីខ្មាំងសត្រូវដែលកំពុងលបចាំស្តាប់អ្នកដែលមានអណ្ដាតរអិល។ ត្រង់ចំណុចនេះ សាវ័ក ប៉ុល ក៏បានធ្វើការដាស់តឿនស្រដៀងនេះផងដែរ សម្រាប់ការរស់នៅរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ ដើម្បីឲ្យយើងដឹងថា ការធ្វេសប្រហែសអាចបណ្ដាលឲ្យខាតបង់ជីវិត។ ការធ្វេសប្រហែសធ្វើឲ្យយើងងាយជួបគ្រោះថ្នាក់។ មានមនុស្សច្រើនដែលរស់នៅដោយការធ្វេសប្រហែស នៅក្នុងជីវិតខាងឯវិញ្ញាណ ដោយដើរហើរតាមរបៀបស្រមើស្រមៃនៃក្រមសីលធម៌ ដោយមិនបានភ្ញាក់រឭក ហើយប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះគ្រោះថ្នាក់នៅជុំវិញខ្លួន។ ការនេះធ្វើឲ្យយើងងាយរងគ្រោះ។ សូមពិចារណាអំពីហេតុផលតែពីរយ៉ាង ដែលយើងចាំបាច់ត្រូវភ្ញាក់ដឹងខ្លួន និងប្រុងប្រយ័ត្នក្នុងការដេញតាមសេចក្តីបរិសុទ្ធ។
ទីមួយ សាវ័ក ពេត្រុស ប្រាប់យើងថា «អារក្សដែលជាខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នករាល់គ្នា វាតែងដើរក្រវែល ទាំងគ្រហឹមដូចជាសិង្ហ ដើម្បីនឹងរកអ្នកណាដែលវានឹងត្របាក់លេបបាន» (១ពេត្រុស ៥:៨)។ ចូរយើងកុំលេងសើចនឹងខ្លួនឯងឡើយ បាបរបស់យើងកំពុងតាមប្រមាញ់យើងហើយ។ សត្រូវរបស់យើងសាហាវដូចសត្វសិង្ហ។ ចូរចាំថា នៅពេលដែលលោក កាអ៊ីន ខឹងនឹងប្អូនប្រុសគាត់ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលមកគាត់ថា «មានដង្វាយលោះបាបដេកនៅមាត់ទ្វារស្រាប់ហើយ ចិត្តវានឹងបណ្ដោយតាមឯង ហើយឯងមានអំណាចលើវាដែរ» (លោកុប្បត្ដិ ៤:៧)។
តើអ្នកដឹងទេថា នរណាខ្លះងាយនឹងក្លាយជាចំណីរបស់អារក្ស? គឺគ្រីស្ទបរិស័ទដែលនៅម្នាក់ឯង។ ពេលណាយើងកាត់ផ្តាច់ខ្លួនឯងពីអ្នកដទៃ យើងងាយនឹងរងគ្រោះ និងរស់នៅដោយគ្មានមនុស្សជួយយើងឲ្យទទួលខុសត្រូវចំពោះបាបរបស់យើង។ យើងងាយនឹង «ដើរបានត្រឹមត្រូវ» ភាគច្រើននៅពេលដែលយើងដើរជាមួយក្រុមដែលកោតខ្លាចព្រះ។ ក្នុងនាមយើងជាកូននៃពន្លឺ យើងមិនត្រូវចាញ់ការលួងលោមរបស់ភាពងងឹត ព្រោះភាពងងឹតបង្កើតឲ្យមានការផ្តាច់ខ្លួនពីអ្នកដទៃ។ ដើម្បីឲ្យយើងមានចិត្តឆេះឆួលចង់បានសេចក្តីបរិសុទ្ធ យើងត្រូវតែដើរក្នុងពន្លឺជាមួយកូននៃពន្លឺ។
ទីពីរ យើងត្រូវតែភ្ញាក់ដឹងខ្លួន និងចាំយាម ព្រោះជីវិតអស់កល្បកំពុងរង់ចាំយើង។ ហេតុអ្វីវីរបុរសនៃជំនឿក្នុងកណ្ឌគម្ពីរហេព្រើរជំពូក១១ ស័ក្តិសមនឹងឲ្យគេហៅពួកគាត់ថា «វីរបុរស»? គឺពីព្រោះពួកគេបានស្វែងរកទីក្រុងដែលនឹងមកដល់។ ពួកគេស្វែងរកទីក្រុងដែលមានគ្រឹះ និងមានព្រះជាអ្នកសាងសង់ (ហេព្រើរ ១១:១០)។ ឧទាហរណ៍៖ លោក ម៉ូសេ មិនបានចាញ់ការលួងលោមឲ្យពេញចិត្តតែចំពោះពេលបច្ចុប្បន្ននោះឡើយ។ គាត់ក៏មិនបានលក់ព្រលឹងគាត់ ដើម្បីពេលបច្ចុប្បន្ន។ គាត់មិនបានបោះបង់ចោលការងារបម្រើព្រះ ពេលអនាគត និងគ្រួសាររបស់គាត់ ដើម្បីភាពសុខស្រួល និងឯកសិទ្ធិនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានជ្រើសរើសយកផ្លូវដែលពិបាកជាង។ ហេតុអ្វី? គឺដោយសារគាត់ «បានរាប់សេចក្ដីដំនៀលដែលគេតិះដៀលដល់ព្រះគ្រីស្ទ ទុកជាទ្រព្យសម្បត្តិប្រសើរជាងអស់ទាំងរបស់ថ្លៃវិសេសនៅស្រុកអេស៊ីព្ទ ដ្បិតលោកសម្លឹងចំទៅឯរង្វាន់វិញ» (ខ.២៦)។ លោក ម៉ូសេ មិនមែនជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះ ហើយយើងក៏អញ្ចឹងដែរ។ តែយើងមិនត្រូវយកវាធ្វើជាលេស ដើម្បីជៀសវាងការរស់នៅក្នុងសេចក្តីបរិសុទ្ធថ្វាយព្រះគ្រីស្ទឡើយ។ សរុបមក សេចក្តីសង្គ្រោះរបស់យើងកំពុងតែខិតទៅជិតការចប់សព្វគ្រប់ ហើយយើងចង់ត្រៀមខ្លួន សម្រាប់ការយាងមកវិញរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ។ ទោះអ្នកមានអតីតកាលដូចម្ដេចក៏ដោយ ហើយថ្មីៗនេះ អ្នកមានកំហុស និងការខកចិត្តដូចម្ដេចក៏ដោយ ក៏អ្នកនៅតែមិនយឺតពេល ក្នុងការភ្ញាក់ខ្លួនឡើង ហើយចាំយាម។ ខ្មាំងសត្រូវមិនចេះដេកឡើយ ហើយជីវិតអស់កល្បស័ក្តិសមនឹងឲ្យយើងរង់ចាំ។ ចូរទូលសូមព្រះអម្ចាស់នៅថ្ងៃនេះ ឲ្យចារពាក្យប្ដេជ្ញាចិត្តនៅលើចិត្តអ្នក ដើម្បីរស់នៅក្នុងជីវិតដែលបរិសុទ្ធ ដើម្បីឲ្យថ្ងៃនេះ អ្នកអាចដើរបានត្រឹមត្រូវ និងមានការប្រុងប្រយ័ត្ន ដោយចិត្តក្លាហាន និងភ្នែកផ្ដោតទៅលើពេលអនាគតដ៏រុងរឿងនៃសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់អ្នក។
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ អេភេសូរ ៦:១០-២០
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ នាង អេសធើរ ១-២ និងលូកា ១២:១-៣១