ព្រឹក
មេរៀនមិនអាចបំភ្លេចបាន
ដោយArthur Jackson
December 10, 2025
សុភាសិត ៣:១-១២
កូនអើយ កុំឲ្យភ្លេចឱវាទអញឡើយ គួរឲ្យចិត្តឯងកាន់តាមបណ្ដាំរបស់អញទាំងប៉ុន្មាន។ សុភាសិត ៣:១
លោកគ្រូខូរេយ ប្រ៊ូក(Corey Brooks) គឺជា “គ្រូគង្វាលនៅលើដំបូលផ្ទះ” ដែលបានរស់នៅលើដំបូងអាគាររបស់ព្រះវិហាររបស់គាត់ នៅតំបន់ខាងត្បូងនៃទីក្រុងឈីកាហ្គោ អស់រយៈពេល៣៤៣ថ្ងៃ ដើម្បីបង្រៀនសហគមន៍ឲ្យមានការផ្លាស់ប្រែ។ នៅតាមបណ្ដាញសង្គម លោកគ្រូប្រ៊ូកបង្ហោះអត្ថបទ ដែលបានបញ្ចេញឈ្មោះ លោកគ្រូចូ ស្តូក(Joe Stokes) ជាគ្រូបង្រៀនរបស់គាត់កាលនៅបឋមសិក្សា ដែលបានបង្រៀនគាត់ នូវមេរៀន៤យ៉ាង ដែលគាត់មិនអាចភ្លេចបានដូចជា អំណាចនៃការស៊ូទ្រាំទុក្ខលំបាក សារៈសំខាន់នៃភាពពិតត្រង់ តម្លៃនៃការចូលរួមសហគមន៍ និងឥទ្ធិពលនៃការអប់រំ។
យើងក៏អាចរៀនរស់នៅ តាមរបៀបដែលមានឥទ្ធិពលមកលើសហគមន៍ផងដែរ តាមរយៈការឱបក្រសោបយកប្រាជ្ញារបស់ស្តេចសាឡូម៉ូន ក្នុងបទគម្ពីរសុភាសិត ជំពូក៣។ ស្តេចសាឡូម៉ូនបានបង្រៀនមេរៀន៤យ៉ាង សម្រាប់អស់អ្នកដែលទុកចិត្តព្រះ ហើយបានទទួលការត្រាស់ហៅ ឲ្យរស់នៅដោយឥទ្ធិពលជាវិជ្ជមាន គឺបានបង្រៀនពួកគេឲ្យ ទុកចិត្តព្រះអម្ចាស់ (ខ.៥) កោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ ហើយចៀសចេញពីសេចក្តីអាក្រក់(ខ.៧) ថ្វាយព្រះកិត្តិនាមដល់ព្រះអម្ចាស់តាមរយៈទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន(ខ.៩) ហើយមិនមើលងាយសេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះអម្ចាស់(ខ.១១)។ ប្រាជ្ញាដូចនេះបណ្តាលចិត្តយើងឲ្យផ្តោតចិត្តទៅលើព្រះ តែក៏នាំឲ្យមានសេចក្តីជំនឿដែលធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ចិត្តអ្នកដទៃផងដែរ។
ក្នុងបទគម្ពីរម៉ាថាយ ៥:៣-១២ ព្រះយេស៊ូវគឺជាប្រភពនៃប្រាជ្ញាគ្រប់យ៉ាង ទ្រង់បានមានបន្ទូលយ៉ាងក្បោះក្បាយ អំពីសណ្ឋាននៃចិត្ត និងផ្នត់គំនិតដែលអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវគួរមាន។ ជាងនេះទៅទៀត ព្រះអង្គបានរំឭកពួកគេថា ពួកគេគឺជាមនុស្សដែលមានឥទ្ធិពលមកលើលោកិយ។ គឺដូចដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលថា “អ្នករាល់គ្នាជាអំបិលនៃផែនដី”(ខ.១៣) “អ្នករាល់គ្នាជាពន្លឺនៃលោកីយ” (ខ.១៤)។ “ចូរឲ្យពន្លឺរបស់អ្នករាល់គ្នា បានភ្លឺនៅមុខមនុស្សលោកយ៉ាងនោះដែរ ដើម្បីឲ្យគេឃើញការល្អ ដែលអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្ត រួចសរសើរដំកើង ដល់ព្រះវរបិតានៃអ្នករាល់គ្នា ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌” (ខ.១៦)។—Arthur Jackson
តើមាននរណាបានបណ្តាលចិត្តអ្នក ឲ្យថ្វាយព្រះកិត្តិនាមដល់ព្រះ តាមរបៀបដែលប៉ះពាល់ចិត្តអ្នកដទៃ?
តើអ្នកអាចវិលត្រឡប់ទៅអនុវត្តឡើងវិញ នូវមេរៀនក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប ដែលអ្នកបានភ្លេចហើយ យ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះវរបិតាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ សូមព្រះអង្គអត់ទោសឲ្យទូលបង្គំ ដែលមិនបានថ្វាយព្រះកិត្តិនាមដល់ព្រះអង្គទាំងស្រុង។
សូមព្រះអង្គកែប្រែចិត្តទូលបង្គំជាថ្មី តាមរយៈព្រះបន្ទូលព្រះអង្គនៅថ្ងៃនេះ។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : ហូសេ ១-៤ និង វិវរណៈ ១
ល្ងាច
មិនណាយចិត្តក្នុងការធ្វើការល្អ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
December 10, 2025
«កុំឲ្យយើងណាយចិត្តនឹងធ្វើការល្អឡើយ ដ្បិតបើមិនរសាយចិត្តទេ នោះដល់កំណត់យើងនឹងច្រូតបានហើយ» (កាឡាទី ៦:៩)។
អ្នកអាចចាំពេលដែលអ្នកសិក្សាមុខវិជ្ជាផ្សេងៗ នៅសាលារៀនដែលបណ្ដាលឲ្យអ្នកអង្គុយសម្លឹងកិច្ចការដែលគ្រូដាក់ឲ្យធ្វើនៅផ្ទះ ដោយអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹម។ យើងប្រហែលធ្លាប់ជួបរឿងនេះដូចគ្នា។ អ្នកប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ថា គ្រូបង្រៀនបានសន្និដ្ឋានថា អ្នករៀនខ្សោយខ្លាំងណាស់ មិនអាចជួយឲ្យប្រសើរឡើងបានទេ។ អ្នកកំពុងតែស្ថិតក្នុងបរិយាកាសដែលពិបាកឲ្យអ្នករៀនសូត្រ។ លោក ចន កាល់វីន (John Calvin) ធ្លាប់បានកត់សម្គាល់ស្រដៀងនេះផងដែរថា «ពេលណាយើងដឹងថា អ្នកដទៃមិនសង្ឃឹមថា ព្រះអាចជួយសង្គ្រោះយើងបានទេ ការដឹងដូចនេះគឺជាឧបសគ្គធំបំផុត ដែលរារាំងយើងមិនឲ្យស្វែងយល់សេចក្តីពិត»។132
យើងងាយនឹងមានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹម នៅក្នុងដំណើរជីវិតរបស់យើងជាគ្រីស្ទបរិស័ទ ឬងាយនឹង «ណាយចិត្តនឹងធ្វើការល្អ»។ យើងប្រហែលជាបោះបង់ចោលការរួមចំណែកជាច្រើនរបស់យើង ក្នុងការបំពេញតម្រូវការរបស់រាស្ត្ររបស់ព្រះ ដោយសារយើងបាក់ទឹកចិត្ត ចំពោះលទ្ធផលដែលយើងទទួលបាន ឬបាក់ទឹកចិត្តដោយសារយើងចេះតែបរាជ័យក្នុងការជម្នះអំពើបាប និងក្នុងការចម្រើនឡើងក្នុងសេចក្តីបរិសុទ្ធ។ យើងត្រូវតែបន្តធ្វើការល្អ! ខណៈពេលដែលយើងខិតខំស្តាប់បង្គាប់ព្រះក្នុងជីវិតយើងជាគ្រីស្ទបរិស័ទ ព្រះទ្រង់ធ្វើការក្នុងយើង ដើម្បីកែប្រែ និងជួយឲ្យយើងចម្រើនឡើង (ភីលីព ២:១២-១៣)។ ហើយសាវ័ក យ៉ូហាន បានធានាអ្នកជឿព្រះក្នុងសម័យរបស់គាត់ អំពីសេចក្តីជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទ ដោយប្រាប់ពួកគេថា «យើងរាល់គ្នាដឹងថា យើងបានកន្លងផុតពីសេចក្ដីស្លាប់ ទៅដល់ជីវិតហើយ ពីព្រោះយើងស្រឡាញ់ដល់ពួកបងប្អូន» (១យ៉ូហាន ៣:១៤)។ តើក្នុងចំណោមយើង មានប៉ុន្មាននាក់ដែលចង់បញ្ចប់ប្រយោគនេះ ដោយប្រើពាក្យមួយឃ្លានេះ? ប៉ុន្តែ សូម្បីតែព្រះយេស៊ូវក៏បានមានបន្ទូលផងដែរថា «គេនឹងដឹងថា អ្នករាល់គ្នាជាសិស្សរបស់ខ្ញុំ ដោយសារសេចក្ដីនេះឯង គឺដោយអ្នករាល់គ្នាមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ដល់គ្នាទៅវិញទៅមក» (យ៉ូហាន ១៣:៣៥)។
ដូចនេះ ចូរយើងកុំបោះបង់ចោលការតស៊ូ។ នៅពេលដែលសាវ័ក ប៉ុល សរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកជំនុំនៅទីក្រុងថែស្សាឡូនីច គាត់បានទទួលស្គាល់គំរូដ៏ល្អរបស់ពួកគេ ខាងឯ «សេចក្ដីជំនឿ និងពីការនឿយហត់ដែលធ្វើដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់» ហើយដែលពួកគេមានសេចក្ដីសង្ឃឹមយ៉ាងមាំមួនដល់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងរាល់គ្នា (១ថែស្សាឡូនីច ១:៣)។ រឿងដែលពិតជាបានកើតឡើងក្នុងពួកជំនុំនៅទីក្រុងថែស្សាឡូនីច ក៏អាចកើតឡើងក្នុងពួកជំនុំរបស់យើងផងដែរ ត្រង់ចំណុចដែលថា គេអាចស្គាល់សេចក្តីជំនឿរបស់យើង តាមការប្រព្រឹត្តជាក់ស្ដែង ដែលគេអាចមើលឃើញ និងមានលក្ខណៈជាប់លាប់។ ជំនឿនោះមិនមែនជាភាពឆេះឆួលដូចភ្លើងចំបើងនោះទេ តែមានសេចក្តីសប្បុរសតាមបែបគ្រីស្ទបរិស័ទយ៉ាងជាប់លាប់។
ការធ្វើការល្អអាចធ្វើឲ្យយើងនឿយហត់ តែយើងត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នកុំឲ្យហត់នឿយក្នុងការធ្វើការល្អឡើយ។ ព្រោះថ្ងៃមួយ ព្រះនៃសិរីល្អនឹងមានបន្ទូលមកកាន់ពួកស្មោះត្រង់ថា «ដែលអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើការទាំងនោះ ដល់អ្នកតូចបំផុតក្នុងពួកបងប្អូនយើងនេះ នោះឈ្មោះថា បានធ្វើដល់យើងដែរ» (ម៉ាថាយ ២៥:៤០)។ ទំរាំតែថ្ងៃនោះមកដល់ យើងមានឯកសិទ្ធិក្នុងការស្តាប់បង្គាប់ និងបម្រើព្រះគ្រីស្ទដោយក្តីសង្ឃឹមមិនរេរា។ ដូចនេះ តើអ្នកកំពុងបង្ហាញសេចក្តីសប្បុរសតាមបែបគ្រីស្ទបរិស័ទទៅកាន់ជនអនាថា មនុស្សដែលអ្នកមិនស្គាល់ និងអ្នកទោសកំពុងរងទុក្ខ ស្ត្រីមេម៉ាយ និងស្ត្រីរកស៊ីផ្លូវភេទដូចម្ដេចខ្លះ? ពេលនេះជាពេលដែលអ្នកត្រូវទូលសូមព្រះអង្គប្រទានកម្លាំង និងគោលបំណង ដើម្បីធ្វើការថ្វាយព្រះអង្គ និងចាប់ផ្ដើម ឬបន្ត «ធ្វើការល្អ»?
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ កិច្ចការ ៦:១-៧
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ ហាកាយ និងលូកា ១៤:១-២៤