ជីវិតធ្លាក់ដល់បាត (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
January 3, 2026
«ឱព្រះយេហូវ៉ាអើយ សូមប្រោសមេត្តាដល់ទូលបង្គំផង ដ្បិតទូលបង្គំខ្សោយ ឱព្រះយេហូវ៉ាអើយ សូមប្រោសទូលបង្គំឲ្យជា ដ្បិតឆ្អឹងទូលបង្គំញ័ររន្ធត់។ ព្រលឹងទូលបង្គំក៏ថប់បារម្ភជាខ្លាំងដែរ ឯទ្រង់ ឱព្រះយេហូវ៉ាអើយ តើដល់កាលណា?» ទំនុកដំកើង ៦:២-៣
តើអ្នកធ្លាប់មានអារម្មណ៍ថា ជីវិតរបស់អ្នកបានធ្លាក់ចុះដល់ចំណុចសូន្យដែរទេ? អ្នកប្រហែលកំពុងមានអារម្មណ៍ដូចនេះ ក្នុងពេលសព្វថ្ងៃ។ ជួនកាល យើងមានអារម្មណ៍ថា យើងលែងមានកម្លាំងខាងវិញ្ញាណ ដូចកាលពីមុនទៀតហើយ។ បាបរបស់យើង ឬអំពើបាបដែលគេបានប្រព្រឹត្តមកលើយើង បានស្រូបយកកម្លាំងរបស់យើងអស់។ ពពកងងឹតហាក់ដូចជាគ្របសង្កត់ជំនឿរបស់យើង។ ភាពឧស្សាហ៍ដោយការប្ដេជ្ញាចិត្ត បានប្រែក្លាយជាអារម្មណ៍ធម្មតា ដែលឃ្លាតចេញឆ្ងាយពីការប្រកបទាក់ទងជាមួយព្រះ ហើយអ្វីដែលយើងធ្លាប់តែអរសប្បាយ បានប្រែក្លាយជាទុក្ខលំបាកដែលយើងត្រូវស៊ូទ្រាំ។ ពីដំបូង យើងស្ទើរតែមិនដឹងថា ខ្លួនឯងកំពុងមានអារម្មណ៍ដូចនេះទេ។ ទឹកសមុទ្រហាក់ដូចជាស្រកបន្តិចម្តងៗ ដោយមិនដឹងខ្លួន។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់មក ពេលអ្នកមើលមកក្រោមជើង អ្នកឃើញបាតសមុទ្រ។ នាវានៃជំនឿរបស់អ្នកបានកឿងនៅលើដីហើយ។
កាលស្តេចដាវីឌនិពន្ធកណ្ឌគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក៦ វិញ្ញាណទ្រង់បានធ្លាក់ដល់ចំណុចសូន្យ។ ទ្រង់ជាប់គាំងនៅក្នុងភាពអស់សង្ឃឹម បានជាទ្រង់មានបន្ទូលថា «ទូលបង្គំអស់កំឡាំង ដោយថ្ងូរ»(ទំនុកដំកើង ៦:៦) ហើយ «ភ្នែកទូលបង្គំស្រវាំងទៅ ដោយថប់ព្រួយ»(ខ.៧)។ បទពិសោធន៍របស់ស្តេចដាវីឌ បានបង្ហាញថា ការដែលអ្នកជឿមានអារម្មណ៍ថាពិបាកពេក ដោយសារអំពើបាប នោះមិនមែនជារឿងចម្លែកនោះទេ ទោះវាជាបាបរបស់យើង ឬជាបាបដែលគេប្រព្រឹត្តមកលើយើងក៏ដោយ។
ប៉ុន្តែ យើងនៅតែអាចសង្ឃឹមថា ទឹកនឹងឡើងវិញ។
ស្តេចដាវីឌបានទូលអង្វរព្រះអម្ចាស់ថា «សូមទ្រង់ជួយសង្គ្រោះទូលបង្គំ»(ទំនុកដំកើង ៦:៤)។ នៅគ្រាសញ្ញាថ្មី យើងស្គាល់ប្រភពនៃការរំដោះ ដែលស្តេចដាវីឌបានទូលសូម។ នៅលើឈើឆ្កាងមានសេចក្តីមេត្តា ដែលគេមិនអាចវាស់បាន។ នៅភ្នំកាល់វ៉ារី ព្រះទ្រង់បានលុបបាបរបស់យើងចេញពីបញ្ជី ហើយធ្វើឲ្យខ្មាំងសត្រូវខាងវិញ្ញាណរបស់យើងទទួលក្តីអាម៉ាស់(កូល៉ុស ២:១៤-១៥)។ ជាការពិតណាស់ ឈើឆ្កាងរបស់ព្រះគ្រីស្ទនាំយើងទទួលស្គាល់បាបរបស់យើង ហើយលុតជង្គង់ចុះ តែព្រះគុណ និងសេចក្តីមេត្តា ដែលព្រះទ្រង់ចាក់បង្ហូរមកលើយើង ក៏បានជួយយើងក្រោកឈរឡើងវិញ។ ព្រះដែលបានឈ្នះចិត្តដ៏រឹងរូសរបស់យើង គឺជាព្រះដែលបានប្រទានយើងនូវការប្រែចិត្ត(២ធីម៉ូថេ ២:២៥) ហើយរំដោះបបូរមាត់យើង ឲ្យអាចសរសើរដំកើងព្រះអង្គ។
តាមរយៈព្រះគ្រីស្ទ ព្រះទ្រង់ឮសម្លេងទួញយំ និងជ្រាបអំពីភាពអស់សង្ឃឹមរបស់យើង(ទំនុកដំកើង ៦:៨) ហើយបើយើងស្គាល់ និងស្រឡាញ់សេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះអង្គ នោះយើងក៏អាចប្រកាសជាមួយស្តេចដាវីឌថា ព្រះអម្ចាស់បានស្ដាប់ពាក្យដែលខ្ញុំទូលអង្វរហើយ ទ្រង់នឹងទទួលពាក្យដែលខ្ញុំអធិស្ឋានផង(ខ.៩)។ យើងចូលមករកព្រះអង្គ។ យើងស្រែករកព្រះអង្គ។ យើងថ្វាយជីវិតយើងដាច់ដល់ព្រះអង្គ។ ទោះយើងធ្លាក់ដូចចំណុចណា ឬមានអារម្មណ៍ប្រកាន់ទោសខ្លួនឯងយ៉ាងណា ឬក៏មានការឈឺចាប់ដោយសារទង្វើរបស់អ្នកដទៃយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ព្រះទ្រង់នៅតែអាចកែប្រែការទួញយំរបស់យើង ឲ្យក្លាយទៅជាការលោតរាំ និងគ្របដណ្តប់យើងដោយក្តីអំណរ(ទំនុកដំកើង ៣០:១១)។
ព្រះទ្រង់មិនបានធានាថា ទឹកនឹងឡើងវិញភ្លាមៗ នៅពេលដែលយើងស្រែករកព្រះអង្គនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ ក្តីសង្ឃឹមមិនដែលស្ថិតនៅឆ្ងាយពីមនុស្ស ដែលទុកចិត្តព្រះអម្ចាស់ឡើយ។ ថ្ងៃមួយ ទោះនៅថ្ងៃនេះ ឬនៅថ្ងៃដំបូង ដែលយើងចូលទៅក្នុងជីវិតអស់កល្បជាមួយព្រះអង្គ យើងនឹងបានស្គាល់ការប្រោសឲ្យជាទាំងស្រុងនៃវិញ្ញាណ និងរូបកាយយើង ហើយស្គាល់ចុងបញ្ចប់នៃទុក្ខលំបាកគ្រប់យ៉ាង។ ពេលវេលាដែលព្រះទ្រង់កំណត់អាចមានភាពអាថ៌កំបាំងចំពោះយើង។ ប៉ុន្តែ ទឹកនឹងជន់ឡើង ហើយគួចនាំរាល់បញ្ហារបស់យើងចេញទៅឆ្ងាយ គឺដូចដែលឈើឆ្កាងបានប្រកាសរួចហើយ។
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ ទំនុកដំកើង ៦
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ លោកុប្បត្ដិ ៧-៩ និង រ៉ូម ៣