តើខ្ញុំមានតួនាទីអ្វី?
ដោយAlistair Begg
January 18, 2026
«ដ្បិតព្រះចេស្ដានៃព្រះបានផ្ដល់ឲ្យយើងរាល់គ្នាមានគ្រប់ទាំងអស់ ខាងឯជីវិត នឹងសេចក្ដីគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះ ដោយយើងបានស្គាល់ព្រះអង្គ ដែលទ្រង់ហៅយើងរាល់គ្នាមក ដោយសារសិរីល្អ នឹងសគុណរបស់ទ្រង់។ ដែលដោយសារសេចក្ដីទាំងនោះ ទ្រង់បានប្រទានសេចក្ដីសន្យាដ៏ធំបំផុត ហើយវិសេសផង មកយើងរាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានចំណែកជានិស្ស័យនៃព្រះ ដោយសារសេចក្ដីសន្យានោះឯង ដោយបានរួចពីសេចក្ដីពុករលួយនៅក្នុងលោកីយនេះ ដែលកើតអំពីសេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នា។ ហើយដោយហេតុនោះបានជាត្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នា បន្ថែមឲ្យមានសេចក្ដីឧស្សាហ៍ដែរ ដើម្បីឲ្យសេចក្ដីជំនឿបានទៀតត្រង់ ឲ្យសេចក្ដីទៀងត្រង់បានដំរិះ»។ ២ពេត្រុស ១:៣-៥
សំណួរមួយច្រើនតែផុសឡើង ក្នុងគំនិតគ្រីស្ទបរិស័ទ នៅពេលដែលយើងលូតលាស់ក្នុងព្រះគ្រីស្ទ : តើព្រះទ្រង់មានតួនាទីអ្វី ហើយយើងមានតួនាទីអ្វី? សំណួរនេះអាចពិបាកឆ្លើយ នៅពេលដែលយើងមើលព្រះគម្ពីរប៊ីប ឃើញកន្លែងផ្សេងគ្នាមានព្រះរាជសារពីរផ្សេងគ្នា ដែលហាក់ដូចជាប៉ះទង្គិចគ្នា : ទីមួយ យើងត្រូវខិតខំធ្វើការងារ ក្នុងជីវិតជាគ្រីស្ទបរិស័ទ ហើយទីពីរ ព្រះទ្រង់ជាអ្នកផ្តល់ឲ្យនូវធនធាន សម្រាប់ការងារនោះ។
ខគម្ពីរនេះ ជាឧទាហរណ៍មួយ ដែលនិយាយអំពីសំណួរដែលហាក់ដូចជាពិបាកឆ្លើយ។ ពីដំបូង សាវ័កពេត្រុសសរសេរថា «ព្រះចេស្ដានៃព្រះបានផ្ដល់ឲ្យយើងរាល់គ្នាមានគ្រប់ទាំងអស់ ខាងឯជីវិត នឹងសេចក្ដីគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះ»។ អាចនិយាយម្យ៉ាងទៀតថា ព្រះអង្គបានប្រទានឲ្យយើងនូវអ្វីៗដែលយើងត្រូវការ ដើម្បីដើរតាមព្រះយេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែ ពីរបីបន្ទាត់ក្រោយមក គាត់ក៏បានបង្គាប់អ្នកអានរបស់គាត់ឲ្យ «បន្ថែមឲ្យមានសេចក្ដីឧស្សាហ៍»។ ព្រះអង្គបានផ្គត់ផ្គង់អ្វីដែលយើងត្រូវការ ប៉ុន្តែ យើងត្រូវតែមានការប្រឹងប្រែង។
ក្នុងបទគម្ពីរ កូល៉ុស ១:២៩ សាវ័កប៉ុលក៏បានពិពណ៌នាស្រដៀងនេះដែរថា ការងារដែលគាត់ធ្វើថ្វាយព្រះ មាន «ការខិតខំ» និង «ខំតយុទ្ធ»។ យើងមិនពិបាកឆ្ងល់ទេថា សាវ័កប៉ុលពិតជាបានខិតខំធ្វើការ ដើម្បីបុព្វហេតុព្រះគ្រីស្ទ។ ប៉ុន្តែ តើគាត់បានខិតខំយ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ? គាត់ប្រាប់យើងថា គាត់បានខិតខំ និងតយុទ្ធ «តាមឫទ្ធិបារមីទ្រង់ ដែលបណ្ដាលឡើងក្នុងខ្ញុំដោយព្រះចេស្ដា»។ ការប្រឹងប្រែងរបស់សាវ័កប៉ុលមានភាពច្បាស់លាស់ ហើយបានទទួលការបណ្តាលមកពីព្រះគ្រីស្ទ។
ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ក្នុងបទគម្ពីរភីលីព ២:១២ សាវ័កប៉ុលបានប្រាប់យើងថា «ចូរបង្ហើយសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់អ្នករាល់គ្នា»។ នេះជាការត្រាស់ហៅឲ្យមានការប្រឹងប្រែងពិតប្រាកដ ឲ្យបន្តដើរតាមផ្លូវចង្អៀត។ ប៉ុន្តែ សាវ័កប៉ុលបាននិយាយទៀតថា «ដ្បិតគឺជាព្រះហើយ ដែលបណ្ដាលចិត្តអ្នករាល់គ្នា»។
បើយើងចង់ថ្វាយព្រះកិត្តិនាម និងស្តាប់តាមការត្រាស់ហៅ ឲ្យមានការខិតខំ តាមបទគម្ពីរនេះ យើងត្រូវតែចាំថា ព្រះទ្រង់បានសម្រេចបានសេចក្តីសង្គ្រោះសម្រាប់យើង ហើយសព្វថ្ងៃនេះ ជាជាងទុកយើងចោលឲ្យខិតខំតែឯង ព្រះអង្គបានបន្តធ្វើការជាប្រចាំនៅក្នុងជីវិតយើង ដើម្បីឲ្យយើងមានបំណងចិត្ត និងលទ្ធភាពធ្វើអ្វីដែលព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យ។
យើងគួរតែជៀសវាងការគិតខុស និងឆ្លើយតបចំពោះខគម្ពីរដូចនេះ ដោយសន្និដ្ឋានថា យើងបានរួមចំណែកអ្វីមួយ នៅក្នុងសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់យើង ឬថា យើងមិនចាំបាច់ត្រូវខិតខំ ខណៈពេលដែលយើងកំពុងធ្វើដំណើរទៅរកផ្ទះនៅស្ថានសួគ៌នោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងចាំបាច់ត្រូវទទួលស្គាល់ថា យើងមិនបានរួមចំណែកអ្វីនៅក្នុងសេចក្តីសង្គ្រោះឡើយ ក្រៅពីមានបាប ដែលយើងចាំបាច់ត្រូវឲ្យព្រះអង្គសង្គ្រោះយើង ហើយទន្ទឹមនឹងនោះ យើងឱបក្រសោបសេចក្តីពិតដែលថា ការដែលយើងដើរជាមួយព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវតែធ្វើជាផ្នែកដែលសំខាន់បំផុត ក្នុងជីវិតយើង។
ដូចនេះ តើយើងត្រូវឆ្លើយតបដោយស្មោះត្រង់ ចំពោះការត្រាស់ហៅដូចនេះក្នុងព្រះគម្ពីរ ដោយរបៀបណា? គឺដោយខិតខំមានសេចក្តីបរិសុទ្ធ និងអធិស្ឋានសូមការរីកលូតលាស់ និងដោយដើរតាមព្រះគ្រីស្ទ ហើយពេលណាយើងជំពប់ដួល ហើយប្រព្រឹត្តបាប យើងត្រូវសារភាពបាប និងប្រែចិត្ត ហើយបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។ អ្នកត្រូវតែខិតខំ បើអ្នកចង់ក្លាយជាពលរដ្ឋនៃស្ថានសួគ៌ ដែលកើតជាថ្មី ប៉ុន្តែ អ្នកត្រូវមានការប្រឹងប្រែង ព្រោះព្រះចេស្ដារបស់ព្រះអង្គផ្តល់ឲ្យអ្នក នូវអ្វីៗដែលអ្នកត្រូវការ ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចប្រឹងប្រែង។ នៅពេលដែលអ្នកបានឈរជាមួយព្រះយេស៊ូវ អ្នកនឹងមិននិយាយថា «ខ្ញុំបានរស់នៅជាមនុស្សល្អណាស់!» តែអ្នកនឹងប្រកាសថា «ព្រះដែលខ្ញុំបម្រើ ពិតជាធំប្រសើរ និងមានចេស្តាណាស់!»
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ កូល៉ុស ១:២៤-២:៣
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ លោកុប្បត្ដិ ៤៣-៤៥ និង រ៉ូម ១៥:១-១៣