ការគោរពចំពោះព្រះវិហារ
ដោយAlistair Begg
March 13, 2026
«កាលទ្រង់យាងចូលដល់ក្នុងព្រះវិហារហើយ នោះទ្រង់ចាប់តាំងដេញពួកអ្នកដែលលក់ដូរចេញ ដោយបន្ទូលថា មានសេចក្ដីចែងទុកមកថា «ដំណាក់អញជាទីសំរាប់អធិស្ឋាន» តែអ្នករាល់គ្នាបានយកធ្វើជារោងចោរវិញ ទ្រង់ក៏បង្រៀនក្នុងព្រះវិហាររាល់តែថ្ងៃ តែពួកសង្គ្រាជ ពួកអាចារ្យ និងពួកអ្នកធំ ក្នុងបណ្ដាជន គេខំស្វែងរកឱកាសនឹងបំផ្លាញទ្រង់ចេញ
តែរកហេតុអ្វីមិនបានសោះ ពីព្រោះបណ្ដាជនកំពុងប្រុងស្ដាប់ទ្រង់ណាស់» ។ លូកា ១៩:៤៥-៤៨
ចាប់តាំងពីដើមដំបូងនៃព្រះជន្មរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅលើផែនដី ព្រះវិហារនៅទីក្រុងយេរូសាឡិម មានសារៈសំខាន់ចំពោះព្រះអង្គ ។ កាលព្រះអង្គជាទារក លោក ស៊ីម្មានជាចាស់ទុំបានពរទ្រង់នៅក្នុងដៃ ហើយប្រកាសនៅក្នុងព្រះវិហារថា គាត់បានឃើញសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះហើយ (លូកា ២:២៥-៣៥) ។ កាលព្រះអង្គមានព្រះជន្ម១២ព្រះវស្សា ព្រះអង្គក៏បានទៅរកដំណាក់ព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់ ហើយធ្វើការសន្ទនាជាមួយអ្នកដឹកនាំសាសនា (ខ.៤៦-៤៩) ។ ព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញច្បាស់ថា ព្រះអង្គមានភាពជិតស្និទ្ធ និងក្តីស្រឡាញ់ចំពោះដំណាក់នៃព្រះវរបិតាទ្រង់ ហេតុនេះយើង ព្រះអង្គសោកសង្រេងនៅពេលដែលព្រះអង្គទតឃើញគេបំពានព្រះវិហារ ជាទីកន្លែងបរិសុទ្ធ ។ ទីក្រុងយេរូសាឡិម គឺជាកន្លែងដែលព្រះទ្រង់ជួបរាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ។ ដូចនេះ នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានទតឃើញមនុស្សធ្វើការលក់ដូរ ក្នុងទីធ្លាព្រះវិហារ ទ្រង់មានការសោកសង្រេង និងកំហឹងដ៏សុចរិត ។ មនុស្សដែលទទួលខុសត្រូវ ចំពោះការបំពានព្រះវិហារ ក៏ជាមនុស្សដែលបានស្រែកដាក់ព្រះអង្គ ក្នុងក្បួនដង្ហែនៃជ័យជម្នះរបស់ព្រះអង្គ ចូលទីក្រុងយេរូសាឡិម ។ ពួកគេគ្មានភាពអាម៉ាស់ ក្នុងការកែប្រែព្រះវិហារទៅជាកន្លែងដូរលុយ ព្រោះពួកគេចង់បានប្រាក់កំរៃ ហើយពួកគេក៏បដិសេធមិនព្រមទទួលសត្វជាដង្វាយរបស់អ្នកថ្វាយបង្គំព្រះនៅព្រះវិហារ ដោយបង្ខំពួកគេឲ្យទិញសត្វធ្វើជាដង្វាយ ដោយតម្លៃមិនត្រឹមត្រូវ ។ របៀបដែលគេកំពុងប្រើទីធ្លាព្រះវិហារ មានការប្រាសចាកបំណងព្រះទ័យព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់យ៉ាងខ្លាំង បានជាព្រះអង្គត្រូវតែកែតម្រង់ពួកគេ ដោយជៀសមិនរួច ក្នុងនាមព្រះអង្គជាសម្តេចសង្ឃដ៏ខ្ពស់បំផុត ។ ដោយសារ ព្រះយេស៊ូវបានយល់ច្បាស់ អំពីបទទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ព្រះអង្គអាចមានបន្ទូលដោយអំណាចដែលគេមិនអាចបដិសេធបាន ហើយក្រើនរំឭកពួកបណ្តាជនឲ្យប្រើព្រះវិហារ ដោយគោលបំណងដ៏បរិសុទ្ធ ដោយព្រះអង្គបានប្រើខគម្ពីរយោងដែលពួកគេបានស្គាល់ និងមិនអាចបដិសេធបាន គឺខគម្ពីរដែលបានចែងថា «ដំណាក់អញនឹងបានហៅជាទីអធិស្ឋាន» (អេសាយ ៥៦:៧ និង មើលយេរេមា ៧:១១) ។
រឿងបន្ទាប់ដែលព្រះយេស៊ូវបានធ្វើនោះ គឺទ្រង់បានយកខ្សែមកធ្វើជារំពាត់ បណ្តេញសត្វដែលគេកំពុងលក់ដូរ និងផ្កាប់តុរបស់អ្នកដូរលុយ (យ៉ូហាន ២:១៥) ដែលទង្វើរទាំងនេះ សុទ្ធតែសុចរិត ។ ការដែលព្រះយេស៊ូវយកព្រះទ័យទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំង ចំពោះព្រះកិត្តិនាមរបស់ព្រះវរបិតា គឺបានធ្វើឲ្យព្រះទ័យទ្រង់ឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង (ខ.១៧) ។ ហើយយើងដឹងថា ព្រះយេស៊ូវបានព្រះកន្សែងនឹងមនុស្សនៅទីក្រុងនេះ (លូកា ១៩:៤១-៤៤) ។ ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានកាន់ខ្សែនោះធ្វើជារំពាត់ក្នុងព្រះហស្ត តែទន្ទឹងនឹងនោះទ្រង់ក៏មានទឹកភ្នែកនៅក្នុងព្រះនេត្រផងដែរ ។
ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះរាជបុត្រាដ៏ឥតខ្ចោះ ដែលខ្វល់អំពីការថ្វាយព្រះសិរីល្អដល់ព្រះវរបិតាទ្រង់ លើសអ្វីផ្សេងទៀត ហើយព្រះអង្គមានសេចក្តីក្រោធបំផុត ចំពោះការកុហក ភាពលោភលន់ និងការដេញតាមអំណាច ជារនាំងនៅចន្លោះព្រះវរបិតា និងមនុស្សមានបាបដែលត្រូវការព្រះគុណ ។ ព្រះអង្គទតមើលមនុស្សដែលបដិសេធព្រះ ហើយព្រះកន្សែង ព្រោះព្រះអង្គជ្រាបថា ពួកគេបានធ្លាក់ចូលក្នុងបាបដល់កំរិតណាហើយ ។ ព្រះអង្គទតមើលមនុស្សដែលដាក់រនាំងនោះ មិនឲ្យអ្នកដទៃចូលជួបព្រះ ហើយព្រះអង្គមានសេចក្តីក្រោធ ព្រោះព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យឲ្យព្រះវរបិតាទទួលការសរសើរ តាមដែលសក្ដិសម និងសព្វព្រះទ័យឲ្យរាស្រ្តទ្រង់ទទួលសេចក្តីសង្គ្រោះ ។ យើងក៏គួរតែទួញសោកនឹងមនុស្សបាត់បង់ ហើយមានកំហឹងចំពោះអ្នកដែលកាច់មួលសេចក្តីពិត ដើម្បីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ។ យើងក៏គួរតែអធិស្ឋានសូមឲ្យមានចិត្តឧស្សាហ៍នៅក្នុងការថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះ ខណៈពេលដែលយើងអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដែលព្រះយេស៊ូវមិនគ្រាន់តែបានយាងមក ដើម្បីបង្ហាញសេចក្តីឧស្សាហ៍ចំពោះព្រះវរបិតាប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏ដើម្បីបើកផ្លូវឲ្យយើងចូលក្នុងព្រះវត្តមានទ្រង់ជារៀងរហូត ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ អេសាយ ៥៦:១-៨
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ យ៉ូប ២២-២៤ និង ១កូរិនថូស ៨