ល្ងាច
ឯកសិទ្ធិក្នុងការអធិស្ឋាន (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
February 2, 2025
«ក្រោយមក កាលទ្រង់កំពុងតែអធិស្ឋាននៅកន្លែង១ លុះទ្រង់ឈប់ហើយ នោះសិស្សម្នាក់ទូលថា ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមទ្រង់បង្រៀនយើងខ្ញុំ ឲ្យចេះអធិស្ឋានផង ដូចជាលោក យ៉ូហាន បានបង្រៀនដល់សិស្សលោកដែរ» (លូកា ១១:១)។
ការប្រកបស្និទ្ធស្នាលដែលយើងមានជាមួយព្រះ តាមរយៈព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទ គឺបានបង្ហាញចេញមកជាចម្បង តាមរយៈការអធិស្ឋានរបស់យើង។ ការអធិស្ឋានគឺជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ថា យើងមានទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គមិនគ្រាន់តែមានបន្ទូលមកកាន់យើង តាមរយៈព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ តែក៏បានប្រទានយើងនូវឯកសិទ្ធិពិសេស ក្នុងការទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះអង្គ ក្នុងការអធិស្ឋាន។
ព្រះគម្ពីរប៊ីបមានខគម្ពីរជាច្រើន ដែលបានចែងអំពីជីវិតនៃការអធិស្ឋានរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ កាលណាយើងបានយល់កាន់តែច្បាស់អំពីខគម្ពីរទាំងនោះ នោះយើងក៏បានដឹងកាន់តែច្បាស់ថា ព្រះយេស៊ូវបានចាត់ទុកការអធិស្ឋានជាទម្លាប់នៃការរស់នៅដ៏បរិសុទ្ធ។ ព្រះអង្គបានអធិស្ឋានជាទៀងទាត់ នៅពេលព្រឹកព្រលឹម ដើម្បីទូលសូមព្រះវរបិតាដឹកនាំ ការអនុវត្តន៍តាមផែនការប្រចាំថ្ងៃ។ ការអធិស្ឋានក្នុងកន្លែងស្ងប់ស្ងាត់ និងដាច់ដោយឡែក ផ្តល់ភាពងាយស្រួលឲ្យព្រះយេស៊ូវស្តាប់ព្រះសូរសៀងព្រះវរបិតា ដោយគ្មានការរំខានពីសម្លេងហ្វូងមនុស្ស និងការទូលសួររបស់ពួកសាវ័ក។ ការអធិស្ឋានបង្កើតឲ្យមានបរិបទ ឬគម្រោងសម្រាប់ការសម្រេចព្រះទ័យទាំងអស់ដែលព្រះអង្គមាន។
ពេលដែលពួកសាវ័កឃើញព្រះយេស៊ូវមានទម្លាប់អធិស្ឋានដូចនេះ ពួកគេក៏បានទូលសូមព្រះអង្គបង្រៀនពួកគេឲ្យចេះអធិស្ឋាន។ ពួកគេប្រហែលជាបានប៉ះពាល់ចិត្ត ដោយសារភាពឆេះឆួល និងការផ្ចង់ព្រះទ័យរបស់ព្រះយេស៊ូវ ដែលបានបណ្ដាលឲ្យពួកគេមានចិត្តស្រេកឃ្លាន ចង់មានការប្រកបស្និទ្ធស្នាលជាមួយព្រះវរបិតា ស្រដៀងនឹងព្រះអង្គផងដែរ។
ព្រះយេស៊ូវក៏បានឆ្លើយតបចំពោះពួកគេ ដោយបង្រៀនពួកគេថា «កាលណាអធិស្ឋាន នោះកុំឲ្យពោលពាក្យឥតប្រយោជន៍ផ្ទួនៗ ដូចពួកសាសន៍ដទៃឡើយ ដ្បិតគេស្មានថា ព្រះទ្រង់នឹងស្តាប់គេ ដោយគេពោលពាក្យជាច្រើន» (ម៉ាថាយ ៦:៧)។ បានសេចក្តីថា ពេលយើងអធិស្ឋាន យើងមិនត្រូវនិយាយឲ្យតែរួចពីមាត់ ឬឲ្យតែបានវែង ឬក៏ឲ្យតែបានពីរោះស្តាប់នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ក្នុងគំរូនៃការអធិស្ឋានរបស់ព្រះយេស៊ូវ ជាពិសេសក្នុងសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់ព្រះអម្ចាស់ យើងឃើញថា កូនខាងវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គមានសេរីភាព នៅក្នុងការហៅព្រះអង្គតាមរបៀបដ៏សាមញ្ញ និងដោយត្រង់ៗថា ព្រះវរបិតាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌។
ដូចនេះ តើយើងត្រូវអធិស្ឋានអំពីអ្វី? ជាដំបូង យើងត្រូវទូលសូមឲ្យព្រះនាមព្រះអង្គបានតម្កើងឡើង យ៉ាងត្រឹមត្រូវ និងសូមព្រះអង្គតាំងរាជនៅក្នុងចិត្តយើង និងនៅជុំវិញយើង ហើយសូមព្រះអង្គបំពេញតម្រូវការប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង។ បន្ទាប់មក យើងត្រូវទទួលស្គាល់ថា យើងត្រូវការលន់តួបាបប្រចាំថ្ងៃ និងទទួលស្គាល់សារៈសំខាន់នៃការអត់ទោសឲ្យអ្នកដទៃ ហើយពឹងផ្អែកលើព្រះអង្គ ដើម្បីឈ្នះការល្បួង។ ព្រះយេស៊ូវបានពន្យល់ថា ក្នុងការអធិស្ឋានរបស់យើង យើងត្រូវតែស្វែងរក និងទូលសូមឲ្យយើងបានឃើញសិរីល្អ និងព្រះគុណព្រះអង្គ ក្នុងការរស់នៅជារៀងរាល់ថ្ងៃ។
ក្នុងការធ្វើដំណើរខាងវិញ្ញាណរបស់យើងជាគ្រីស្ទបរិស័ទ គ្មានអ្វីដែលសំខាន់ជាង ឬពិបាកជាងការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវជីវិតនៃការអធិស្ឋានដ៏មានន័យ។ ប៉ុន្តែ យើងមានជំនួយ។ បើព្រះយេស៊ូវជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះដ៏បរិសុទ្ធចាំបាច់ត្រូវអធិស្ឋានទៅព្រះវរបិតា នោះយើងក៏ត្រូវការអធិស្ឋានផងដែរ។ ការគិតអំពីរឿងនេះ ដោយការបន្ទាបខ្លួន គួរតែបណ្ដាលចិត្តយើងឲ្យលុតជង្គង់ចុះ។ ហើយពេលនោះ យើងអាចប្រើការអធិស្ឋានរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាជំនួយដល់ការអធិស្ឋានរបស់យើងផងដែរ។ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានអ្នកនូវឯកសិទ្ធិដ៏អស្ចារ្យ សម្រាប់ចូលទៅរកព្រះអង្គ ដោយការអធិស្ឋាន និងហៅព្រះអង្គថា ព្រះវរបិតា។ ព្រះអង្គបានត្រៀមជាស្រេច ដើម្បីស្តាប់ និងជួយអ្នក។ ចូរចាត់ទុកការអធិស្ឋានជាទម្លាប់ដ៏បរិសុទ្ធ ហើយមិនត្រូវចាត់ទុកការអធិស្ឋានជាសកម្មភាពបន្ទាប់បន្សំ ដែលអាចសម្រេចចិត្តធ្វើ ឬមិនធ្វើតាមចិត្តចង់នោះឡើយ។
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ លូកា ១១:១-១៣
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ អេសាយ ៣២-៣៣ និងម៉ាកុស ៨