Nancy Gavilanes

You are here:
ធ្វើ​ការ​រួម​គ្នា​ថ្វាយ​ព្រះគ្រីស្ទ (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

នេហេមា ៤:១-៩ ដូច្នោះ យើង​ខ្ញុំ​បាន​សង់​កំផែង​ឡើង ដរាប​ដល់​បាន​ជាប់​ជុំ​វិញ​ត្រឹម​កំពស់​ពាក់​កណ្តាល​ធម្មតា ដ្បិត​ពួក​បណ្តាជន​គេ​មាន​ចិត្ត​ឧស្សាហ៍​។ នេហេមា ៤:៦ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ប្រទេស​ប្រេស៊ីល ជាមួយ​ក្រុម​បេសកកម្ម​រយៈ​ពេល​ខ្លី យើង​បាន​ជួយ​សាងសង់​ព្រះវិហារ​មួយ​ខ្នង ក្នុង​តំបន់​ព្រៃ​អាម៉ាហ្សូន​។ នៅ​លើ​គ្រឹះ​ដែល​គេ​បាន​សាង​សង់​ស្រាប់ យើង​បាន​ដំឡើង​ផ្នែក​ផ្សេងៗ​នៃ​សំណង់​ព្រះវិហារ​ចូល​គ្នា ដែល​មាន​ដូច​ជា​សសរ ជញ្ជាំង​បេតុង បង្អួច មេដំបូល និង​ក្បឿង​សម្រាប់​ប្រក់​ដំបូង​។ បន្ទាប់មក យើង​ក៏​បាន​លាប​ថ្នាំ​ពីលើ​ជញ្ជាំង​ព្រះវិហារ​។ អ្នក​ខ្លះ​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ ព្រោះ​ពួក​គេ​ឆ្ងល់​ថា តើ​យើង​អាច​សាង​សង់​ព្រះវិហារ ក្នុង​រដូវ​ភ្លៀង​ដោយ​របៀបណា​។ ប៉ុន្តែ ដោយ​ព្រះគុណ​ព្រះ នៅពេល​នោះ មិន​មាន​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ខ្លាំង​ទេ​។ ដោយ​ជំនួយ​ពី​ប្រជាជន​ពីរបី​នាក់​ក្នុង​តំបន់ ហើយ​ទោះ​មាន​ឧបសគ្គ​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ យើង​សាង​សង់​ព្រះវិហារ​ហើយ ក្នុងរយៈ​ពេល​ដ៏​ខ្លី​។ កាល​ហោរា​នេហេមា និង​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​វិល​ត្រឡប់​ពី​ការ​និរទេស ដើម្បី​សាងសង់​កំផែង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ឡើង​វិញ ពួក​គេ​បាន​ជួប​ឧបសគ្គ​ជា​ច្រើន​។ ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ​ក៏បាន​ដឹង​អំពី​កិច្ចការ​ដែល​ពួកគេ​កំពុង​ធ្វើ ហើយក៏​មាន​ការ​ខឹង​សម្បារ ព្រម​ទាំង​ចំអក​ឲ្យ​ពួកគេ(នេហេមា ៤:‌១-៣)។ ប៉ុន្តែ លោក​នេហេមា​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន ហើយ​ពួក​បណ្តាជន​ក៏​បាន​ស៊ូ​ទ្រាំ​ជាមួយ​គ្នា​។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “យើង​ខ្ញុំ​បាន​សង់​កំផែង​ឡើង ដរាប​ដល់​បាន​ជាប់​ជុំ​វិញ​ត្រឹម​កំពស់​ពាក់​កណ្តាល​ធម្មតា ដ្បិត​ពួក​បណ្តាជន​គេ​មាន​ចិត្ត​ឧស្សាហ៍”(ខ.៦)។ នៅពេល​ដែល​សត្រូវ​របស់​ពួកគេ​បាន​គំរាម​កំហែង​ថា នឹង​ធ្វើ​ការ​វាយ​ប្រហារ ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន ហើយ​បង្កើន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួកគេ​កំពុង​ធ្វើ​ការ(ខ.៧-២៣)។ ពួកគេ​ក៏​បាន​សាង​សង់​កំផែង​ហើយ ក្នុងរយៈ​ពេល៥២ថ្ងៃ​ប៉ុណ្ណោះ​។…

Read article
ក្រោកឈរ​ឡើង​វិញ (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

សុភាសិត ២៤:១៥-២២ ដ្បិត​មនុស្ស​សុចរិត ទោះបើ​គេ​ដួល​ដល់៧ដង​ក៏ដោយ គង់តែ​នឹង​ក្រោក​ឡើង​វិញ​បាន តែ​មនុស្ស​អាក្រក់​ត្រូវ​ទំលាក់ ទៅ​ក្នុង​សេចក្តី​អន្តរាយ​វិញ​។ សុភាសិត ២៤:១៦ កាល​នៅ​វ័យ​ជំទង់ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ចាប់ចិត្ត​នឹង​កីឡា​ជិះ​ស្គី​រាំ​នៅ​លើ​ទឹកកក​។ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​មើល​ការ​គួប​ផ្សំ​រវាង​សិល្បៈ និង​កីឡា​នៅ​លើ​ទឹកកក ដែល​មាន​ការ​បង្វិល​ខ្លួន​ដ៏​រហ័ស ការ​លោត​ខ្ពស់ៗ និង​ជំហរ​ដ៏​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​។ បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​បាន​មើល​ការ​សម្ដែង​របស់​អ្នក​ជិះ​ស្គី​អាជីព​ជា​ច្រើន​អ្នក ទី​បំផុត​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ឱកាស​ជិះ​ស្គី​លើ​ទឹកកក ហើយ​បាន​ចូល​រៀន​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​មួយ​។ ក្រៅពី​ការ​រៀន​ជិះ​ស្គី​ទៅមុខ និង​ចាប់​ហ្វ្រាំង ហើយក៏​បាន​រៀន​ជំនាញ​សំខាន់​បំផុត ដែល​អ្នក​ជិះ​ស្គី​គ្រប់​កំរិត​ទាំង​អស់​ត្រូវ​រៀន គឺ​រៀន​​ក្រោកឈរ​ឡើង​វិញ​ឲ្យ​បាន​ឆាប់​រហ័ស នៅ​ពេល​យើង​ដួល​។ ក្រោយមក ខ្ញុំ​ក៏បាន​រៀន​បង្វិល​ខ្លួន និង​លោត​ឡើង​ទៅលើ​ជា​ច្រើន​ប្រភេទ ក្នុង​មេរៀន​ឯកជន ប៉ុន្តែ ជានិច្ច​ជា​កាល ខ្ញុំ​នៅតែ​ត្រូវ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅលើ​មូលដ្ឋាន​គ្រឹះ​នៃ​ការ​ជិះ​ស្គី ដែល​ជា​ការ​ក្រោកឈរ បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​បាន​ដួល​ចុះ​។ ទោះ​យើង​គឺជា​កីឡាករ​ឬ​អត់ យើង​សុទ្ធតែ​អាច​ដឹង​ថា “ការ​ដួល​ចុះ” គឺជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ជីវិត​របស់​យើង​។ យើង​ដួល​ចុះ ប្រហែល​ជា​ដោយសារ​យើង​បាន​ធ្វើ​អំពើបាប ហើយ​ជំពប់​ដួល ដោយសារ​យើង​មាន​កំហុស ឬ​យើង​បាន​ដួល​ចុះ ដោយសារ​កាលៈទេសៈ​ដែល​ពិបាក​ខ្លាំង​ពេក​។ យើង​ប្រហែល​ជា​ទទួលរង​ការ​វាយ​ប្រហារ​ពី​វិញ្ញាណ​អាក្រក់ ឬ​ពី​បញ្ហា​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “យើង​ខ្ញុំ​ត្រូវ​គេ​សង្កត់សង្កិន​គ្រប់​ជំពូក តែ​មិន​ទ័ល​ផ្លូវ​ឡើយ មាន​សេចក្តី​វិលវល់ តែ​មិន​ទ័ល​គំនិត​ទេ មាន​គេ​ធ្វើទុក្ខ តែ​មិនមែន​ត្រូវ​ចោល​នៅ​ម្នាក់ឯង​ទេ ត្រូវ​គេ​វាយ​ដួល​ស្តូក តែ​មិន​ស្លាប់​ទេ”(២កូរិនថូស…

Read article
បាន​ទទួល​ព្រះពរ ដើម្បី​ធ្វើ​ជា​ព្រះពរ (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

២ពង្សាវតាក្សត្រ ៤:១-៧ កូន​ទាំង២ក៏ហុច​ភាជនៈ​មក​ឲ្យ​ម្តាយ ហើយ​ម្តាយ​ក៏​ចាក់​ប្រេង​ដាក់​។ ២ពង្សាវតាក្សត្រ ៤:៥ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​ជា​អ្នក​កាសែត ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​សរសេរ​រឿង​របស់​អ្នក​ដទៃ នៅ​ក្នុង​ទំព័រ​កាសែត ប៉ុន្តែ គេ​បាន​បណ្ដុះ​បណ្តាល​ខ្ញុំ មិន​ឲ្យ​ចែក​ចាយ​ទស្សនៈ​របស់​ខ្ញុំ​ទេ​។ ដូច​នេះ រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ព្រះ​បាន​ត្រាស់ហៅ​ខ្ញុំ ឲ្យ​ចាក​ចេញពី​អាជីព​ជា​អ្នក​កាសែត ខ្ញុំ​ក៏បាន​ទទួល​ការ​ដឹកនាំ​ពី​ព្រះអង្គ ឲ្យ​សរសេរ​អត្ថបទ​បង្ហោះ​នៅ​តាម​បណ្ដាញ​អ៊ីនធឺណិត ហើយ​ចែកចាយ​អំពី​ព្រះអង្គ​។ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​បន្តិច​បន្តួច នៅ​ក្នុង​ការ​ចែកចាយ​អំពី​ទស្សនៈ​របស់​ខ្ញុំ និង​ជា​ពិសេស​អំពី​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ខ្ញុំ​។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​សរសេរ​អត្ថបទ​បង្ហោះ​តាម​បណ្ដាញ​អ៊ីនធឺណិត ខ្ញុំ​មាន​ការ​បារម្ភ​ថា ថ្ងៃ​ណាមួយ​ខ្ញុំ​នឹង​មិន​មាន​ប្រធានបទ សម្រាប់​សរសេរ​ទៀត​ទេ​។ ប៉ុន្តែ ពី​មួយ​សប្តាហ៍ ទៅ​មួយ​សប្តាហ៍​ទៀត ខ្ញុំ​រកបាន​ពាក្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​ការ​បង្រៀន​សម្រាប់​ចែក​ចាយ​។ ខ្ញុំ​សរសេរ​កាន់តែ​ច្រើន នោះ​គំនិត​កាន់តែ​ច្រើន​ក៏​បាន​ហូរ​ចេញ​មក​ដូច​ទឹក​ រហូត​មកដល់​ពេល​សព្វថ្ងៃ​។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ព្រះ​ទ្រង់​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ ដោយ​បំពេញ​ខ្ញុំ នូវ​ក្តី​អំណរ និង​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត ពេលណា​ខ្ញុំ​ប្រើ​អំណោយ​ទាន និង​ទេព​កោសល្យ​របស់​ខ្ញុំ ដើម្បី​បម្រើ​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ២ពង្សាវតាក្សត្រ យើង​ឃើញថា មាន​ស្រ្តី​មេម៉ាយ​ម្នាក់ បាន​ទៅ​សុំ​ឲ្យ​ហោរា​អេលីសេ​ជួយ​។ បន្ទាប់ពី​ស្វាមី​របស់​នាង​បាន​ស្លាប់ ម្ចាស់​បំណុល​ចង់​មក​ចាប់​កូន​ប្រុស​ទាំង​ពីរ​របស់​នាង ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​បាវ​បម្រើ​របស់​ខ្លួន​។ នៅ​ផ្ទះ​របស់​នាង​មាន​តែ​ដប​ប្រេង​អូលីវ១ដប​តូច​ប៉ុណ្ណោះ​។ លោក​ហោរា​ក៏បាន​បង្គាប់​នាង ឲ្យ​ទៅ​ខ្ចី​ភាជនៈ​ទទេ​ពី​អ្នក​ជិត​ខាង…

Read article
អំណោយ​ដែល​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ

កិច្ចការ ៣:១-១០ ឯ​ប្រាក់ ហើយ​និង​មាស ខ្ញុំ​គ្មាន​ទេ តែ​របស់​ដែល​ខ្ញុំ​មាន នោះ​ខ្ញុំ​នឹង​ឲ្យ​ដល់​អ្នក​។ កិច្ចការ ៣:៦ កាល​ខ្ញុំ​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​បេសកកម្ម​រយៈ​ពេល​ខ្លី ទៅ​ប្រទេស​ពេរូ​ដើម្បី​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ មាន​យុវជន​ម្នាក់​បាន​សុំ​លុយ​ខ្ញុំ​។ ដើម្បី​សុវត្ថិភាព ក្រុម​ការងារ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ការ​ណែនាំ​ថា បើ​មាន​នរណា​ម្នាក់​សុំ​លុយ​យើង យើង​មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​លុយ​គាត់​ទេ ដូច​នេះ តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អាច​ឲ្យ​លុយ​គាត់​បាន? បន្ទាប់មក ខ្ញុំ​ក៏បាន​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ឆ្លើយតប​ពី​សាវ័ក​ពេត្រុស និង​សាវ័ក​យ៉ូហាន ចំពោះ​ជន​ពិការ​ជើង​ម្នាក់ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​កិច្ចការ ជំពូក៣​។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ពន្យល់​គាត់​ថា ខ្ញុំ​មិន​អាច​ឲ្យ​ប្រាក់​ដល់​គាត់​បានទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​អាច​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ដល់​គាត់​។ ពេល​គាត់​ប្រាប់​យើង​ថា គាត់​ជា​ក្មេង​កំព្រា ខ្ញុំ​ក៏បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា ព្រះអម្ចាស់​ចង់​ធ្វើ​ជា​ឪពុក​របស់​គាត់​។ ការ​នេះ​បាន​នាំ​ឲ្យ​គាត់​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​រហូត​ដល់​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក​។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ប្រាប់​សមាជិក​ពួក​ជំនុំ​ក្នុង​តំបន់​ដែល​បាន​ទទួល​យើង​ស្នាក់​នៅ ឲ្យ​ទំនាក់​ទំនង​គាត់ ដើម្បី​បង្រៀន​ព្រះបន្ទូល​ដល់​គាត់​។ ជួនកាល យើង​អាច​មាន​អារម្មណ៍​ថា ពាក្យ​សម្តី​របស់​យើង​ហាក់​ដូចជា​មាន​ការ​ខ្វះខាត​យ៉ាង​ខ្លាំង ប៉ុន្តែ ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​អាច​ចម្រើន​កម្លាំង​យើង ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ចែក​ចាយ​ដល់​អ្នក​ដទៃ អំពី​ព្រះយេស៊ូវ​។ កាល​សាវ័ក​ពេត្រុស និង​សាវ័ក​យ៉ូហាន​ជួប​បុរស​ម្នាក់ ក្នុង​បរិវេណ​ព្រះវិហារ ពួក​គេ​ដឹង​ថា ការ​ចែក​ចាយ​អំពី​ព្រះគ្រីស្ទ គឺជា​អំណោយ​ដែល​ប្រសើរ​បំផុត​។ “តែ​ពេត្រុស​និយាយ​ថា ឯ​ប្រាក់ ហើយ​និង​មាស ខ្ញុំ​គ្មាន​ទេ តែ​របស់​ដែល​ខ្ញុំ​មាន…

Read article
អរ​ព្រះគុណ​ព្រះអង្គ ក្នុង​ពេល​មាន​ទុក្ខ​លំបាក

ទំនុក​ដំកើង ១០០ ចូរ​នាំ​គ្នា​ចូល​តាម​ទ្វារ​ទ្រង់ ដោយ​ពោល​ពាក្យ​អរ​ព្រះគុណ ហើយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីលាន​ទ្រង់ ដោយបទ​សរសើរ ចូរ​អរ​ព្រះគុណ​ដល់​ទ្រង់ ហើយ​សរសើរ​ព្រះ​នាម​ទ្រង់​ចុះ​។ ទំនុក​ដំកើង ១០០:៤ ខ្ញុំ​បាន​យក​ចិត្ត​ទុកដាក់ និង​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​មិត្ត​រួម​អាជីព​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ម្នាក់ ដែល​បាន​បង្ហោះ​សារ​ក្នុង​បណ្ដាញ​សង្គម ដែល​និយាយ​អំពី​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​របស់​គាត់​ឆ្លង​កាត់​ជំងឺ​មហារីក​។ ពេល​ខ្លះ​គាត់​បាន​ចែកចាយ​អំពី​ការ​ឈឺ​ចាប់​ផ្លូវ​កាយ និង​បញ្ហា​ប្រឈម​ដែល​គាត់​បាន​ជួប ដោយសារ​ជំងឺ​ដ៏​កាច​សាហាវ​នេះ ហើយ​ពេល​ខ្លះ​ទៀត គាត់​ក៏​បាន​ចែក​ចាយ​សំណូម​ពរ​អធិស្ឋាន អម​ដោយ​ខ​គម្ពីរ​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​ការ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​។ ខ្ញុំ​ទទួល​បាន​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត នៅពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​គាត់​មាន​ទឹក​មុខ​ញញឹម ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន ទោះ​គាត់​កំពុង​រង់​ចាំ​ការ​ព្យាបាល នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ ឬ​កំពុង​នៅ​ផ្ទះ ដោយ​មាន​ក្បាល​រុំ​កន្សែង ដោយសារ​សក់​គាត់​បាន​ជ្រុះ​អស់​។ ទោះ​គាត់​ជួប​បញ្ហា​ប្រឈម​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ ក៏​គាត់​មិន​ដែល​ភ្លេច​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​ទុកចិត្ត​ព្រះអង្គ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​មាន​ទុក្ខ​លំបាក​។ ពេលណា​យើង​ឆ្លង​កាត់​ទុក្ខ​លំបាក យើង​ប្រហែល​ពិបាក​ស្វែងរក​ហេតុផល ដើម្បី​អរ​ព្រះគុណ និង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក១០០ បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​ហេតុផល ដែល​ត្រូវ​អរ​សប្បាយ ហើយ​ថ្វាយ​ការ​សរសើរ​ដល់​ព្រះអង្គ ទោះ​យើង​ស្ថិត​ក្នុង​កាលៈទេសៈ​ណា​ក៏ដោយ​។ គឺ​ដូច​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ថា “ត្រូវ​ឲ្យ​ដឹង​ថា ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ជា​ព្រះ គឺ​ទ្រង់​ដែល​បាន​បង្កើត​យើង​ខ្ញុំ យើង​ខ្ញុំ​ជា​របស់​ផង​ទ្រង់ យើង​ខ្ញុំ​ជា​រាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ជា​ហ្វូង​ចៀម នៅ​ទី​គង្វាល​របស់​ទ្រង់”(ខ.៣)។ គាត់​ក៏បាន​បន្ថែម​ទៀត​ថា “ពីព្រោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ល្អ សេចក្តី​សប្បុរស​នៃ​ទ្រង់​ស្ថិត​ស្ថេរ​នៅ​ជានិច្ច…

Read article
ស្រឡាញ់​ប្រជា​ជាតិ​ដទៃ

វិវរណៈ ៧:៩-១២ ក្រោយ​នោះ​មក ខ្ញុំ​ក្រឡេក​ទៅ​ឃើញ​មនុស្ស១ហ្វូង​យ៉ាង​ធំ ដែល​គ្មាន​អ្នកណា​អាច​នឹង​រាប់​បាន​ឡើយ គេ​មកពី​គ្រប់​ទាំង​សាសន៍ គ្រប់​ទាំងពូជ​មនុស្ស គ្រប់​ទាំង​គ្រួសារ ហើយ​គ្រប់​ទាំង​ភាសា​។ វិវរណៈ ៧:៩ ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ​ជា​កូន​ស្រី​របស់​ឪពុក​ម្តាយ​ដែល​មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ខិតខំ​ធ្វើ​ការ នៅ​តំបន់​អាមេរិក​កណ្តាល និង​ខាង​ត្បូង ខ្ញុំ​សូម​អរ​ព្រះគុណ​ព្រះអង្គ ដែល​ពួក​គាត់​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន ដោយ​បាន​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ដំបូង​ក្នុង​គ្រួសារ ដែល​បាន​ធ្វើ​ចំណាក​ស្រុក​មក​រស់នៅ​ជា​ជន​អន្តោ​ប្រវេសន៍​នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក ដើម្បី​ស្វែងរក​ឱកាស​ការងារ​ដែល​ល្អ​ជាង។ ពួក​គាត់​បាន​ជួប​គ្នា​ក្នុង​វ័យ​យុវជន នៅ​ទីក្រុង​ញូយ៉ក ហើយ​ក៏​បាន​រៀប​ការ និង​បង្កើត​បាន​ខ្ញុំ និង​បង​ស្រី​ខ្ញុំ ព្រម​ទាំង​បន្ត​អាជីវ​កម្ម​ដែល​ពួក​គាត់​បាន​ធ្វើ​ជា​យូរ​មក​ហើយ​។ ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ដែល​មាន​ដើម​កំណើត​នៅ​ទីក្រុង​ញូយ៉ក ខ្ញុំ​បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំឡើង ដោយ​ឱប​ក្រសោប​យក​កេរ​ដំណែល​អាមេរិក​ឡាទីន ហើយក៏​មាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​ចំពោះ​មនុស្ស​ដែល​មាន​ដើម​កំណើត​នៅ​ទី​កន្លែង​ផ្សេង​គ្នា​។ ឧទាហរណ៍ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បាន​ចែកចាយ​ទី​បន្ទាល់​របស់​ខ្ញុំ នៅ​ក្នុង​កម្មវិធី​ពេល​ល្ងាច​មួយ ក្នុង​ព្រះវិហារ​ចម្រុះ​ជាតិ​សាសន៍ ដែល​មាន​ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា​ក្នុង​សាល​មហោស្រព​ប្រតវេយ​។ ក្នុង​ការ​និយាយ​ទៅ​កាន់​ក្រុម​មនុស្ស​ចម្រុះ​ជាតិ​សាសន៍ អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ទិដ្ឋភាព​នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌ នៅពេល​ដែល​មនុស្ស​មកពី​គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍ នឹង​មក​ជួប​ជុំ​គ្នា ក្នុង​នាម​ជា​រូបកាយ​ព្រះគ្រីស្ទ​។ ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​វិវរណៈ សាវ័ក​យ៉ូហាន បាន​ធ្វើ​ការ​បើក​សម្តែង​ដ៏​អស្ចារ្យ អំពី​ទិដ្ឋភាព​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ យ៉ាង​ដូច​នេះ​ថា “ក្រោយ​នោះ​មក ខ្ញុំ​ក្រឡេក​ទៅ​ឃើញ​មនុស្ស១ហ្វូង​យ៉ាង​ធំ ដែល​គ្មាន​អ្នកណា​អាច​នឹង​រាប់​បាន​ឡើយ គេ​មកពី​គ្រប់​ទាំង​សាសន៍ គ្រប់​ទាំងពូជ​មនុស្ស គ្រប់​ទាំង​គ្រួសារ ហើយ​គ្រប់​ទាំង​ភាសា ក៏​ឈរ​នៅ​មុខ​បល្ល័ង្ក…

Read article
ឈប់​បង្អង់​សិន ដើម្បី​អធិស្ឋាន

ភីលីព ៤:៤-៩ កុំ​ឲ្យ​ខ្វល់ខ្វាយ​អ្វី​ឡើយ ចូរ​ទូល​ដល់​ព្រះ ឲ្យ​ជ្រាប​ពី​សេចក្តី​សំណូម​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ក្នុង​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់ ដោយ​សេចក្តី​អធិស្ឋាន និង​ពាក្យ​ទូល​អង្វរ ទាំង​ពោល​ពាក្យ​អរ​ព្រះ​គុណ​ផង​។ ភីលីព ៤:៦ អ្នក​ព្យាករណ៍​ឧតុ​និយម​ម្នាក់ នៅ​រដ្ឋ​មីស៊ីស៊ីពី មាន​ឈ្មោះ​ល្បី​នៅ​តាម​បណ្ដាញ​អ៊ីនធឺណិត ដោយសារ​គាត់​និយាយ​ចេញ​នូវ​ពាក្យ​ដ៏​សាមញ្ញតែ៦ម៉ាត់ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​គាត់​ឡើង​អាន​ព័ត៌មាន អំពី​ការ​ព្យាករណ៍​ធាតុ​អាកាស នៅ​ថ្ងៃទី២៤ ខែ​មីនា ឆ្នាំ២០២៣​។ លោក​ម៉ាត លួបហាន(Matt Laubhan) កំពុង​តាមដាន​ខ្យល់​ព្យុះ​ធំ​មួយ ហើយក៏​បាន​ដឹង​ថា មាន​ខ្យល់កួច​យក្ស​ថូនេដូ​ធំ​មួយ​ហៀបនឹង​បោះពួយ​ទៅ​រក​ទីក្រុង​អាម៉ូរី​។ នៅពេល​ដែល​លោក​លួបហាន​កំពុង​អាន​ព័ត៌មាន ដែល​កំពុង​ផ្សាយ​ផ្ទាល់​នៅ​លើ​កញ្ចក់​ទូរទស្សន៍ គាត់​ក៏​បាន​ឈប់​បង្អង់​សិន ដើម្បី​បន្លឺ​សម្លេង​អធិស្ឋាន​ថា “ឱ​ព្រះយេស៊ូវ សូម​ព្រះ​អង្គ​ជួយ​ពួក​គេ​ផង​។ អាម៉ែន​។” ទស្សនិកជន​នៅ​ទូ​ទាំង​ពិភពលោក​ក៏​បាន​ស្តាប់​ឮ​សម្លេង​គាត់​អធិស្ឋាន​ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​។ ក្រោយមក ទស្សនិកជន​ខ្លះ​បាន​និយាយ​ថា ពាក្យ​ដែល​គាត់​បាន​អធិស្ឋាន​នោះ បាន​ជំរុញ​ពួកគេ​ឲ្យ​ស្វែងរក​កន្លែង​សុវត្ថិភាព​។ ការ​អធិស្ឋាន​ដែល​គាត់​បាន​ធ្វើ​ឡើង ដោយ​អស់ពី​ចិត្ត​នៅពេល​នោះ ប្រហែល​ជា​បាន​ជួយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​រាប់​មិន​អស់ ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់​។ ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង​ក៏​អាច​នាំមក​នូវ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ផង​ដែរ​។ យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​អធិស្ឋាន​វែង​អន្លាយ​។ យើង​អាច​អធិស្ឋាន​ខ្លីៗ ដោយ​ពាក្យ​ដ៏​ពីរោះ នៅ​ពេលណា​ក៏បាន​។ ទោះ​យើង​នៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ កំពុង​ធ្វើ​ការងារ​ផ្ទះ ឬ​កំពុង​សម្រាក​លំហែ​ក្តី យើង​អាច “អធិស្ឋាន​ឥត​ឈប់ឈរ”(១ថែស្សាឡូនិច ៥:១៧)។ ព្រះអម្ចាស់​សព្វ​ព្រះទ័យ​នឹង​ស្តាប់​យើង​អធិស្ឋាន ដោយ​មិន​ប្រកាន់​ពេល​វេលា​។…

Read article
ព្រះ​អង្គ​តែង​តែ​ផ្គត់ផ្គង់

និក្ខមនំ ១៦:១១-១៩ រួច​ម៉ូសេ​ប្រាប់​ថា នេះ​គឺ​ជា​នំ​បុ័ង​ដែល​ព្រះយេហូវ៉ា ទ្រង់​ប្រទាន​មក​អ្នក​រាល់​គ្នា ទុកជា​អាហារ​ហើយ​។ និក្ខមនំ ១៦:១៥ ពិភពលោក​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល នៅពេល​ដែល​គេ​បាន​រក​ឃើញ​បង​ប្អូន៤នាក់ អាយុ​ចាប់ពី​មួយ​ឆ្នាំ​ដល់១៣ឆ្នាំ នៅ​មាន​ជីវិត ក្នុង​ព្រះ​អាម៉ាហ្សូន ក្នុង​ប្រទេស​កូឡំប៊ី កាល​ពី​ខែ​មិថុនា ឆ្នាំ២០២៣​។ បង​ប្អូន៤នាក់​នេះ​បាន​រស់នៅ​ក្នុង​ព្រៃ អស់​រយៈ​ពេល៤០ថ្ងៃ បន្ទាប់ពី​យន្តហោះ​បាន​ធ្លាក់ ដែល​បណ្តាល​ឲ្យ​ម្តាយ​របស់​ពួកគេ​បាត់បង់​ជីវិត​។ ក្មេង​ទាំង​នោះ​ស្គាល់​សណ្ឋានដី​ដ៏​ពិបាក​របស់​ព្រៃ​អាម៉ាហ្សូន ពួកគេ​បាន​លាក់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​ដើមឈើ​ឲ្យ​រួច​ពី​សត្វ​សាហាវ និង​បាន​ទៅ​ដង​ទឹក​ពី​ក្នុង​អូរ និង​ត្រង​ទឹក​ភ្លៀង​ទុក​ផឹក ហើយក៏​បាន​បរិភោគ​អាហារ ដែល​មាន​ដូច​ជា​ម្សៅ​ដំឡូង​មី ដែល​ពួក​គេ​រើស​បាន​ក្នុង​បំណែក​យន្តហោះ​។ ពួកគេ​ក៏​ស្គាល់​ផ្លែឈើ​ព្រៃ និង​គ្រាប់​ធញ្ញជាតិ នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ដែល​ពួកគេ​អាច​បរិភោគ​បាន​។ និយាយ​ឲ្យ​ខ្លី ព្រះ​បាន​ទ្រទ្រង់​ជីវិត​របស់​បង​ប្អូន​ទាំង៤នាក់​នោះ​។ រឿង​ដែល​មិន​គួរ​ឲ្យ​ជឿ​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​របៀប​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ផ្គត់ផ្គង់​តម្រូវការ​របស់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន ​អស់​រយៈពេល​៤០​ឆ្នាំ ដូច​មាន​ចែង​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​និក្ខមនំ និង​ជន​គណនា ហើយ​បាន​ចែង​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​ទាំងមូល​ផង​ដែរ​។ ព្រះអង្គ​បាន​រក្សា​ជីវិត​របស់​ពួកគេ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​ដឹង​ថា ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​របស់​ពួកគេ​។ កាល​នោះ​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទឹកផុស​ដែល​មាន​រស់​ជាតិ​ល្វីង ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ទឹកសាប​ដែល​អាច​ផឹក​បាន និង​បាន​ប្រទាន​ទឹក​ចេញពី​ផ្ទាំង​ថ្ម​ពីរ​លើក ហើយ​បាន​ដឹកនាំ​រាស្រ្ត​ព្រះអង្គ ដោយ​ប្រើ​បង្គោល​ពពក​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ និង​បង្គោល​ភ្លើង​នៅ​ពេលយប់​។ ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​ប្រទាន​នំ​ម៉ាណា​ដល់​ពួកគេ​ផង​ដែរ​។ លោក​ម៉ូសេ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា “នេះ​គឺ​ជា​នំបុ័ង​ដែល​ព្រះយេហូវ៉ា ទ្រង់​ប្រទាន​មក​អ្នក​រាល់​គ្នា ទុកជា​អាហារ​ហើយ”។ “នេះ​ហើយ…

Read article
បាន​ទទួល​ចិញ្ចឹម​ក្នុង​គ្រួសារ​ព្រះ

រ៉ូម ១១:១១-២១ ប៉ុន្តែ បើ​មែក​ខ្លះ​ត្រូវ​កាច់​ចេញ ហើយ​អ្នកឯង​ដែល​ជាដើម​អូលីវ​ព្រៃ បាន​ត្រូវ​បំបៅ​កណ្តាល​មែក​ទាំង​នោះ ទាំង​ត្រឡប់​ទៅជា​ស្រូប​ជាតិ​ឫស​នៃ​ដើម​អូលីវ​ស្រុក ជា​មួយ​នឹង​មែក​ឯទៀត​។ រ៉ូម ១១:១៧ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ដំណើរ​ជា​មួយ​ប៉ា​របស់​ខ្ញុំ ទៅ​កាន់​ប្រទេស​អេក្វាឌ័រ ជា​ទឹកដី​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​គាត់ កាល​ពីរបី​ឆ្នាំ​មុន យើង​ក៏បាន​ទៅ​លេង​កសិដ្ឋាន​គ្រួសារ​មួយ ជា​កន្លែង​ដែល​គាត់​ធ្លាប់​ចម្រើន​វ័យ​ធំឡើង​។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​ដើមឈើ​ចម្លែក​មួយ​ក្រុម​។ ប៉ា​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ពន្យល់​ថា កាល​គាត់​នៅ​ក្មេង គាត់​បាន​ឃើញ​មនុស្ស​ធំ​ផ្សាំ​មែកឈើ នៅ​លើ​ដើម​ឈើ​ហូប​ផ្លែ ដែល​មានពូជ​ដូច​គ្នា តែ​គាត់​ចូល​ចិត្ត​ធ្វើ​រឿង​ប្លែកៗ ដោយ​គាត់​កាត់​មែកឈើ ចេញ​ពី​ដើម​ឈើ​ហូប​ផ្លែ​មួយ យក​ទៅ​ផ្សាំ​នៅ​លើ​ដើម​ឈើ​ហូប​ផ្លែ​ប្រភេទ​ផ្សេង​ទៀត​។ ការ​លេងសើច​របស់​គាត់​បាន​បន្ត​កើត​មាន ដោយ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ចាប់​អារម្មណ៍ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ដើមឈើ​ទាំង​នោះ​ចាប់​ផ្តើម​ចេញ​ផ្លែ នៅ​តាម​មែកឈើ​ទាំង​នោះ ខុសពី​ការ​រំពឹង​គិត​របស់​អ្នក​ដទៃ​។ នៅ​ពេល​ដែល​ប៉ា​របស់​ខ្ញុំ​បក​ស្រាយ អំពី​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​ផ្សាំ​មែកឈើ ខ្ញុំ​ក៏បាន​នឹក​ចាំ អំពី​អត្ថន័យ​នៃ​ការ​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​ទទួល​ចិញ្ចឹម​យើង ក្នុង​គ្រួសារ​ព្រះអង្គ​។ សព្វថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ប៉ា​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​រស់​នៅ​ក្នុង​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​ហើយ ព្រោះ​ព្រះអង្គ​បាន​ទទួល​ចិញ្ចឹម​គាត់ ក្នុង​គ្រួសារ​របស់​ព្រះអង្គ ដោយសារ​ជំនឿ​ដែល​គាត់​មាន​ចំពោះ​ព្រះយេស៊ូវ​។ យើង​ក៏​អាច​មាន​ការ​ធានា​ថា យើង​នឹង​បាន​ទៅ​នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​ផង​ដែរ​។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ពន្យល់​អ្នកជឿ នៅ​ទីក្រុង​រ៉ូម​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​បើក​ផ្លូវ​សម្រាប់​សាសន៍​ដទៃ ដែល​មិនមែន​ជា​សាសន៍​យូដា ឲ្យ​មាន​ការ​ផ្សះផ្សា​ឲ្យ​ពួកគេ​ជា​នឹង​ព្រះអង្គ​។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “បើ​មែក​ខ្លះ​ត្រូវ​កាច់​ចេញ ហើយ​អ្នកឯង​ដែល​ជាដើម​អូលីវ​ព្រៃ បាន​ត្រូវ​បំបៅ​កណ្តាល​មែក​ទាំង​នោះ ទាំង​ត្រឡប់​ទៅជា​ស្រូប​ជាតិ​ឫស​នៃ​ដើម​អូលីវ​ស្រុក ជា​មួយ​នឹង​មែក​ឯទៀត”(រ៉ូម…

Read article
តើមាន​អ្វី​នៅ​ក្នុង​ដៃ​អ្នក?

និក្ខមនំ ៤:១-៥ នោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​តប​ថា តើមាន​អ្វី​នៅ​ដៃ​ឯង​នោះ លោក​ទូល​ឆ្លើយ​ថា មាន​ដំបង​។ និក្ខមនំ ៤:២ កាល​ពីរបី​ឆ្នាំ​មុន បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​សេចក្តី​សង្គ្រោះ និង​បាន​ថ្វាយ​ជីវិត​ដល់​ព្រះអង្គ ខ្ញុំ​បាន​យល់​ឃើញថា ព្រះអម្ចាស់​កំពុង​ដឹកនាំ​ខ្ញុំ ឲ្យ​លះបង់​អាជីព​របស់​ខ្ញុំ ជា​អ្នក​កាសែត​។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ទម្លាក់​ប៊ិច​ចុះ ហើយ​ទុកចោល​ជំនាញ​តែង​និពន្ធ ខ្ញុំ​មិន​អាច​ជម្នះ​អារម្មណ៍​ដែល​តែងតែ​គិតថា ថ្ងៃ​ណាមួយ ព្រះអម្ចាស់​នឹង​ត្រាស់ហៅ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​តែង​និពន្ធ ដើម្បី​ថ្វាយ​សិរី​ល្អ​ដល់​ព្រះអង្គ​។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​វិលវល់​ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន​ខាង​វិញ្ញាណ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ទទួល​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ពី​រឿង​របស់​លោក​ម៉ូសេ និង​ដំបង​របស់​គាត់ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​និក្ខមនំ​ជំពូក៤​។ លោក​ម៉ូសេ​បាន​ទទួល​ការ​ចិញ្ចឹម​បីបាច់ ក្នុង​រាជ​វាំង​របស់​ស្តេច​ផារ៉ោន ហើយ​រំពឹង​ថា នឹង​មាន​អនាគត​ដ៏​រុងរឿង ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​រត់​គេច​ចេញពី​ទឹកដី​អេស៊ីព្ទ ហើយ​បាន​រស់នៅ​ជា​អ្នក​គង្វាល ក្នុង​តំបន់​ដែល​មិន​សូវ​មាន​គេ​ស្គាល់​។ នៅពេល​ដែល​ព្រះ​អម្ចាស់​ត្រាស់ហៅ​គាត់ គាត់​ប្រាកដ​ជា​គិត​ស្មានថា គាត់​គ្មាន​អ្វី​សម្រាប់​ឲ្យ​ព្រះអង្គ​ប្រើ​គាត់​ឡើយ តែ​ក្រោយមក គាត់​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ព្រះអង្គ​អាច​ប្រើ​នរណា​ក៏បាន និង​ប្រើ​អ្វី​ក៏បាន ដើម្បី​សម្រេច​ផែនការ​របស់​ព្រះអង្គ​។ នោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​តប​ថា “តើមាន​អ្វី​នៅ​ដៃ​ឯង​នោះ? លោក​ទូល​ឆ្លើយ​ថា “មាន​ដំបង”(និក្ខមនំ ៤:២-៣)។ ពេល​នោះ ដំបង​ដ៏​សាមញ្ញ​របស់​លោក​ម៉ូសេ ក៏បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​សត្វ​ពស់​មួយ​ក្បាល​។ នៅពេល​ដែល​គាត់​ចាប់​កាន់​ដំបង​នោះ ព្រះអម្ចាស់​ក៏បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​​ក្លាយ​ជា​ដំបង​វិញ(ខ.៣-៤)។ ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ទី​សំគាល់​នេះ​មក ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ជឿ​ថា ព្រះយេហូវ៉ា​ដ៏​ជា​ព្រះ​នៃ​ពួក​ឰយុកោ…

Read article