Karen Huang

You are here:
ដើរ​តាម​ផែនការ​របស់​ព្រះ

យ៉ាកុប ៤:១៣-១៧ បើ​យើង​រស់នៅ ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ នោះ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ការ​នេះ ឬ​ការ​នោះ​។ យ៉ាកុប ៤:១៥ ខ្ញុំ​មិន​អាច​ផ្ដោត​ទៅលើ​គម្រោង ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ធ្វើ ដោយសារ​ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​ថប់​បារម្ភ ខ្លាច​ផែនការ​របស់​ខ្ញុំ​មិន​ជោគជ័យ​។ ការ​ថប់​បារម្ភ​របស់​ខ្ញុំ​កើត​ចេញពី​អំនួត​។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ខ្ញុំ​បាន​កំណត់​ពេល​វេលា និង​ធ្វើ​ផែនការ​បាន​ល្អ​បំផុត ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​ពួកវា​មាន​ដំណើរ​ការ​ទៅមុខ ដោយ​គ្មាន​អ្វី​រា​រាំង​ឡើយ​។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ មាន​សំណួរ​មួយ​បាន​លេច​ឡើង​ក្នុង​គំនិត​ខ្ញុំ : តើ​ផែនការ​របស់​ខ្ញុំ ស្រប​តាម​ផែនការ​របស់​ព្រះ​ដែរ​ឬ​ទេ? ផែនការ​របស់​ខ្ញុំ​មិនមែន​ជា​បញ្ហា​ទេ ព្រោះ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ត្រាស់ហៅ​យើង​ឲ្យ​ប្រើ​ប្រាស់​ពេល​វេលា ឱកាស និង​ធនធាន​របស់​យើង ដោយ​ប្រាជ្ញា​។ ភាព​ក្រអឺតក្រទម​របស់​ខ្ញុំ​ទេ​ដែល​ជា​បញ្ហា​។ ខ្ញុំ​បាន​ផ្ដោត​ទៅលើ​ការ​យល់​ដឹង​របស់​ខ្ញុំ អំពី​កម្មវិធី​ដែល​ត្រូវ​អនុវត្ត ហើយ​ចង់​ឲ្យ​វា​មាន​លទ្ធផល​ដូច​​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​បាន ជាជាង​ស្រប​តាម​គោលបំណង​របស់​ព្រះអង្គ​។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ប្រកាស​ថា “បើ​យើង​រស់នៅ ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ នោះ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ការ​នេះ ឬ​ការ​នោះ”(៤:១៥)។ យើង​មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​ផែនការ ដោយ​ចិត្ត​ក្រអឺតក្រទម ដោយ​គិត​ស្មានថា យើង​ដឹង​គ្រប់​រឿង ហើយ​អាច​គ្រប់​គ្រង​មក​លើ​ជីវិត​របស់​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ទេ តែ​ត្រូវ​ធ្វើ​ផែនការ ដោយ​ផ្នត់​គំនិត​ដែល​ចុះ​ចូល​នឹង​អធិបតេយ្យ​ភាព និង​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះ​។ សរុប​មក “យើង​មិន​ដឹង​ថា ថ្ងៃ​ស្អែក​នឹង​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​ទេ”។ ក្នុង​នាម​យើង​ជា​មនុស្ស យើង​ទន់​ខ្សោយ មិន​អាច​កំណត់​ជោគវាសនា​របស់​ខ្លួនឯង​បាន ដ្បិត​ជីវិត​យើង​រាល់​គ្នា​ជា​អ្វី?…

Read article
ព្រះបន្ទូល​ជាទី​ស្រឡាញ់ ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប

យ៉ូហាន ៦:៦០-៦៩ គឺ​ទ្រង់​ហើយ ដែល​មាន​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ជីវិត​ដ៏​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច​។ យ៉ូហាន ៦:៦៨ ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ប្រើ​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​គាត់ ជាង៣០ឆ្នាំ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ថ្នេរ​នៅ​ក្នុង​ទ្រនង់​របស់​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​នោះ​បាន​ដាច់​រហែក​ជា​ពីរ​។ នៅពេល​ដែល​យើង​យក​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​នោះ​ទៅ​កន្លែង​ដេរ​ទ្រនង់​សៀវភៅ ដើម្បី​ជួសជុល​ឲ្យ​ស្អាត​ឡើង​វិញ ដោយ​វិជ្ជា​ជីវៈ ជាង​ក៏បាន​ឆ្ងល់​អំពី​មូល​ហេតុ​ដែល​សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល​នេះ មាន​លក្ខណៈ​ពិសេស​យ៉ាង​នោះ ចំពោះ​យើង​។ ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​មួយ​ក្បាល​នេះ​មិនមែន​ជា​វត្ថុ​បុរាណ​ដែល​មាន​តម្លៃ​ថ្លៃ​នោះ​ទេ ហើយ​ទំព័រ​នីមួយៗ​ក៏​មាន​អក្សរ​សរសេរ​កំណត់​ចំណាំ​ពីលើ​ដោយដៃ​។ ការ​ដែល​គាត់​បាន​សួរ​យើង​អំពី​ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​មួយ​ក្បាល​នោះ បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ឱកាស សម្រាប់​ឲ្យ​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ចែក​ចាយ​ដំណឹង​ល្អ​ដល់​គាត់ ព្រម​ទាំង​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់​ផង​ដែរ​។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​មាន​តម្លៃ​ជាង​​កេរ​ដំណែល​ប្រចាំ​គ្រួសារ ឬ​ការ​លម្អ​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​។ ក្នុង​ទំព័រ​នីមួយៗ ផ្ទុក​ទៅ​ដោយ “ព្រះបន្ទូល​នៃ​ជីវិត​ដ៏​នៅ​អស់​កល្ប”(យ៉ូហាន ៦:៦៨) ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បើក​បង្ហាញ​អង្គ​ទ្រង់ ដល់​យើង តាមរយៈ​ព្រះរាជបុត្រា​ព្រះអង្គ​។ ជំពូក​ដំបូង​នៃ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​យ៉ូហាន​បាន​ចែងថា ព្រះយេស៊ូវ​គឺជា​ព្រះបន្ទូល​ដែល​គង់នៅ​ជាមួយ​ព្រះ ហើយ​ព្រះអង្គ​គឺជា​ព្រះ(១:១)។ ព្រះអង្គ​បាន​ត្រឡប់ជា​សាច់ឈាម ហើយ​បាន​ស្នាក់​នៅ​ជាមួយនឹង​យើង​រាល់​គ្នា(ខ.១៤)។ ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​មិន​គ្រាន់តែ​បាន​ចែង​អំពី​ព្រះ​ជន្ម​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ក៏​បាន​ចែង​អំពី​កិច្ចការ​ទាំង​អស់​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ធ្វើ ចាប់​តាំង​ពីដើម​ដំបូង​នៃ​ការ​បង្កើត​របស់​សព្វ​សារពើ និង​ការ​ប្រោស​លោះ រហូត​ដល់​គ្រា​ចុង​ក្រោយ​។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​គង់​នៅ​លើ​ផែនដី ព្រះអង្គ​មាន​បន្ទូល ដែល “ត្រូវ​ខាង​វិញ្ញាណ​នឹង​ជីវិត​វិញ”(៦:៦៣)។ នៅពេល​ដែល​ទ្រង់​ប្រទាន​ការ​បង្រៀន​ដ៏​ពិបាក​មួយ ហ្វូង​មនុស្ស​ក៏បាន​រអ៊ូរទាំ។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ក៏​បាន​ត្រឡប់​ទៅវិញ ហើយ​ឈប់​ដើរ​តាម​ព្រះអង្គ(ខ.៦៦) តែ​ពួក​សាវ័ក​នៅតែ​សម្រេច​ចិត្ត​បន្ត​ដើរ​តាម​ព្រះអង្គ​។ ពួក​គេ​ដឹង​ថា ក្រៅ​ពី​ព្រះបន្ទូល​ព្រះអង្គ គ្មាន​អ្វី​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួកគេ​ស្កប់​ចិត្ត​ឡើយ​។ ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​យល់​ឃើញ​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ​។ ព្រះអង្គ​បាន​ប្រទាន​ក្តី​សង្ឃឹម…

Read article
រក​ឃើញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ក្នុង​ព្រះអង្គ (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

លោកុប្បត្តិ ២៩:២៨-៣៥ ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ឃើញថា យ៉ាកុប​ស្អប់​លេអា​។ លោកុប្បត្តិ ២៩:៣១ កាលពី​ក្មេង នៅពេល​គេ​សួរប៊ែន(Ben)ថា “តើ​ឯង​ចង់​ធ្វើ​ការងារ​អ្វី នៅ​ពេល​ឯង​ធំឡើង?” គាត់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា គាត់​ចង់​ធ្វើ​ការងារ​ដូច​បង​ដេវ(Dave)។ ដេវ​ជា​បង​ប្រុស​របស់​ប៊ែន​។ ដេវ​ជា​សិស្ស ដែល​ចេះ​លេង​កីឡា ពូកែ​ទំនាក់​ទំនង និង​បាន​ទទួល​បណ្ណ​សរសើរ​ពី​សាលា​ទៀត​ផង​។ ចំណែក​ឯង​ប៊ែន​វិញ គាត់​ចូល​ចិត្ត​និយាយ​ថា “ខ្ញុំ​មិន​ចេះ​លេង​កីឡា អៀន​ច្រើន ហើយ​រៀន​ខ្សោយ​។ ខ្ញុំ​តែងតែ​ចង់​មាន​ភាព​ជិត​ស្និទ្ធ​ជា​មួយ​បង​ដេវ តែ​គាត់​មិន​ចង់​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​ទេ​។ គាត់​បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​ថា “មនុស្ស​រំខាន”។ ប៊ែន​បាន​ព្យាយាម​ធ្វើ​ឲ្យ​បង​ប្រុស​គាត់​ស្រឡាញ់​គាត់​តាំងពី​ក្មេង​មក តែ​គាត់​ទទួល​បានតែ​ការ​ខក​ចិត្ត​។ ទាល់​តែ​ប៊ែន​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះយេស៊ូវ ទើប​គាត់​បាន​រៀន​ទទួល​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ពី​ព្រះ​អង្គ​សង្គ្រោះ​របស់​គាត់​វិញ​។ នាង​ឡេអា ជា​ប្រពន្ធ​ទីមួយ​របស់​លោក​យ៉ាកុប បាន​ចំណាយ​ពេល​ពេញ​មួយ​ជីវិត ក្នុង​ការ​ដេញ​តាម​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​លោក​យ៉ាកុប(លោកុប្បត្តិ ២៩:៣២-៣៥)។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ លោក​យ៉ាកុប​នៅតែ​មាន​ការ​ប្តូរ​ផ្តាច់​ចំពោះ​នាង​រ៉ាជែល​។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ទត​ឃើញ​ទុក្ខ​វេទនា​របស់​នាង​ឡេអា ហើយក៏​បាន​ប្រទាន​នូវ​ការ​ប៉ះ​ប៉ូវ សម្រាប់​ការ​បដិសេធន៍​ដ៏​ជូរចត់​ដែល​នាង​បាន​ជួប​ក្នុង​ជីវិត​នាង​។ ព្រះអង្គ​បាន​ប្រទាន​ពរ​នាង ឲ្យ​មាន​កូន ជា​ការ​ដែល​មាន​តម្លៃ​យ៉ាង​ខ្លាំង ក្នុង​វប្បធម៌​នៅ​សម័យ​នោះ(ខ.៣១)។ លោក​យ៉ាកុប​បាន​មើល​រំលង និង​មិន​អើពើ តែ​ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ទត​ឃើញ ហើយ​ឮ​ទំនួញ​របស់​នាង(ខ.៣២-៣៣)។ នាង​បង្កើត​បាន​កូន​ស្រី​ម្នាក់ និង​កូន​ប្រុស៦នាក់ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​លោក​យូដា ដែល​ជា​បុព្វ​បុរស​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​។ កាល​លោក​យូដា​ចាប់​កំណើត នាង​ក៏​បាន​ពោល​ថា…

Read article
ស្តង់ដារ​នៃ​សេចក្តី​បរិសុទ្ធ (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

លេវី​វិន័យ ២២:១-៩ អញ​នេះ ជា​ព្រះយេហូវ៉ា​ដែល​ញែក​គេ​ចេញ​ជា​បរិសុទ្ធ​។ លេវី​វិន័យ ២២:៩ បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ទស្សនា​រូប​ចម្លាក់​សេរ៉ាមិច លំ​ដាក់​ពិភពលោក នៅ​ក្នុង​សារ​មន្ទីរ​សិល្បៈ គេ​ក៏បាន​អញ្ជើញ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​សូន​ក្អម​តូច​មួយ ពី​ដី​ឥដ្ឋ​ដែល​អាច​រឹង នៅពេល​ត្រូវ​ខ្យល់​។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ចំណាយ​ពេល២ម៉ោង នៅ​ក្នុង​ការ​សូន​ក្អម​តូច​មួយ ដោយ​មាន​ឆ្លាក់​រូប និង​ដាក់​ពណ៌​ពី​លើ​ផង​។ លទ្ធផល​ដែល​ខ្ញុំ​ទទួល​បាន​ពី​ការ​ប្រឹង​ប្រែង​នោះ គឺ​មិន​មាន​អ្វី​គួរ​ឲ្យ​ស្ញប់​ស្ញែង​ទេ ដោយ​ខ្ញុំ​សូន​បាន​ក្អម​តូច​មួយ ខូច​ទ្រង់ទ្រាយ និង​មាន​ពណ៌​មិន​ស្មើ​។ គេ​មិន​យក​ក្អម​នេះ ទៅ​ដាក់​ក្នុង​សារមន្ទីរ​ឡើយ​។ ការ​រស់នៅ ដោយ​ខំ​ប្រឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ដល់​ស្តង់ដារ​ខ្ពស់​ណាមួយ អាច​មាន​ការ​ពិបាក​ខ្លាំង​។ ពួក​សង្ឃ​របស់​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ជួប​រឿង​នេះ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួកគេ​ព្យាយាម ធ្វើ​តាម​បង្គាប់​របស់​ព្រះ ឲ្យ​សម្អាត​ខ្លួន​តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ(លេវី​វិន័យ ២២:១-៨) និង​ធ្វើ​តាម​ការ​បង្គាប់​ជា​បន្ថែម​ទៀត ទាក់ទង​នឹង​ការ​ថ្វាយ​យញ្ញ​បូជា(ខ.១០-៣៣)។ ការងារ​របស់​ពួក​សង្ឃ​ត្រូវតែ​មាន​ភាព​បរិសុទ្ធ ដោយ​ការ​ញែក​ចេញ តែ​ទោះ​ពួកគេ​បាន​ខិតខំ​យ៉ាងណា ក៏​ពួកគេ​នៅតែ​មាន​ចំណុច​ខ្វះខាត​ជា​ញឹក​ញាប់​។ ហេតុ​នេះ​ហើយ ទី​បំផុត ព្រះ​ទ្រង់​ក៏បាន​ដាក់​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ចំពោះ​សេចក្តី​សុ​ចរិត​របស់​ពួកគេ មក​លើ​ស្មា​របស់​ព្រះអង្គ​។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ប្រាប់​លោក​ម៉ូសេ​ថា ព្រះអង្គ​គឺជា​ព្រះយេហូវ៉ា គឺជា​ព្រះ​ដែល​ញែក​ពួកគេ​ចេញ​ជា​បរិសុទ្ធ(២២:៩,១៦,៣២)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​គឺជា​ស​ម្តេច​សង្ឃ​របស់​យើង ហើយ​មានតែ​ព្រះអង្គ​ទេ ដែល​អាច​ថ្វាយ​ដង្វាយ​លោះ​បាប​ដែល​បរិសុទ្ធ និង​អាច​ទទួលយក​បាន ត្រូវ​តាម​ស្តង់ដារ​របស់​ព្រះ​មួយរយ​ភាគរយ តាមរយៈ​ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​អង្គ នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង​។ ព្រះ​អង្គ​បាន​អធិស្ឋាន​ថា “ឯ​ទូល​បង្គំ​ក៏​ញែក​ខ្លួន​ចេញ​ជា​បរិសុទ្ធ​ដោយ​យល់​ដល់​គេ ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​បាន​ញែក​ចេញ​ជា​បរិសុទ្ធ ដោយសារ​សេចក្តី​ពិត​ដែរ”(យ៉ូហាន…

Read article
ព្រះបន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះ (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)

២កូរិនថូស ៤:១៦-១៨ ដ្បិត​របស់​ដែល​មើល​ឃើញ នោះ​ស្ថិត​ស្ថេរ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ទេ តែ​ឯ​របស់​ដែល​មើល​មិន​ឃើញ នោះ​នៅ​ស្ថិត​ស្ថេរ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច​វិញ​។ ២កូរិនថូស ៤:១៨ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ឈឺ​ចាប់ ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ​បាត់បង់​ការ​ចងចាំ​។ ជំងឺ​វង្វេង​របស់​មនុស្ស​ចាស់​ពិត​ជា​កាច​សាហាវ​ណាស់ ព្រោះ​វា​បាន​ឆក់​យក​ការ​ចងចាំ​របស់​គាត់ អំពី​ទំនាក់​ទំនង​ទាំងអស់​ដែល​គាត់​មាន ក្នុង​ជីវិត​គាត់​។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ជំងឺ​របស់​គាត់​កាន់តែ​មាន​សភាព​ធ្ងន់ធ្ងរ គាត់​មិន​ចាំ​ខ្ញុំ​ទៀត​ទេ ហើយ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្ញុំ​បាន​បាត់បង់​គាត់​ម្តង​បន្តិចៗ​។ តែ​ក្នុង​ពេល​ដ៏​ឈឺ​ចាប់​នោះ ខ្ញុំ​បាន​រក​ឃើញ​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត ដោយ​នឹក​ចាំ អំពី​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​សន្យា​ថា ព្រះ​អង្គ​តែងតែ​យក​ព្រះទ័យ​ទុកដាក់​ចំពោះ​យើង​ជានិច្ច​។ ព្រះ​គម្ពីរប៊ីប​បាន​រំឭក​យើង​ថា ព្រះអម្ចាស់​បាន​ដាក់​ជីវិត​របស់​យើង និង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​យើង​ស្រឡាញ់ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះអង្គ​។ ខ្ញុំ​បាន​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​តាម​សេចក្តី​សង្ឃឹមថា ថ្ងៃ​មួយ នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌ ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ទទួល​ការ​ស្អាង​ឡើង​វិញ​ទាំងស្រុង ដោយ​ព្រះអាទិករ​ដែល​មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់​នឹង​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​គំនិត និង​វិញ្ញាណ​របស់​គាត់​ជា​ថ្មី​។ ខ្ញុំ​ក៏​ចាំបាច់​ត្រូវ​ចង​ចាំ​ថា សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​រៀបរាប់​ថា ទុក្ខ​លំបាក​របស់​យើង “នៅតែ​មួយ​ភ្លែត​ទេ”(២កូរិនថូស ៤:១៧)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ គាត់​មិនមែន​ចង់​មានន័យថា ទុក្ខ​លំបាក​របស់​យើង​គឺជា​រឿង​តូចតាច​នោះ​ទេ ព្រោះ​គាត់​ក៏​បាន​រង​ទុក្ខ​ជា​ច្រើន​ហើយ​ដែរ(ខ.៧-១២)។ ក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ ទុក្ខ​លំបាក​របស់​យើង​ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​ស្រាល​ទេ ហើយ​ក៏​មាន​រយៈ​ពេល​ខ្លី​ដែរ​។ ពេលណា​យើង​គិត​អំពី​ព្រះពរ​ដ៏​រុងរឿង​ទាំង​អស់​ដែល​យើង​មាន​ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ ក្នុង​ពេល​សព្វថ្ងៃ ក៏​ដូចជា​នៅពេល​អនាគត​ដ៏​អស់​កល្ប​ជានិច្ច យើង​នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ថា ទុក្ខ​លំបាក​របស់​យើង​ស្រាល​ទេ ហើយ​ក៏​មាន​រយៈ​ពេល​ខ្លី​ផង(ខ.១៧)។ ដោយសារ​ព្រះ និង​ព្រះបន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះអង្គ យើង​អាច​សម្រេច​ចិត្ត​បន្ត​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​ទៀត​។…

Read article
ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ពេល​អនាគត

យ៉ូហាន ១៦:៣១-៣៣ នៅ​លោកីយ៍​នេះ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​សេចក្តី​វេទនាមែន ប៉ុន្តែ ត្រូវ​សង្ឃឹម​ឡើង ដ្បិត​ខ្ញុំ​បាន​ឈ្នះ​លោកីយ៍​ហើយ​។ យ៉ូហាន ១៦:៣៣ ការ​ភ័យ​ខ្លាច​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ពី​ដំណេក នៅ​ម៉ោង៣រំលងអាធ្រាត្រ នៅ​ថ្ងៃ​ទីមួយ​នៃ​ឆ្នាំ​ថ្មី​។ បន្ទុក​ដ៏​ធ្ងន់​ដែល​កំពុង​រង់​ចាំ​ខ្ញុំ នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ថ្មី​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​។ ជំងឺ​នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​តាំង​ពីរ​យូរ​មក​ហើយ ហើយ​ឥឡូវ​នេះ ការ​សញ្ជឹង​គិត​អំពី​ពេល​អនាគត បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្ងល់​ថា តើ​ខ្ញុំ​នឹង​ជួប​ការ​អាក្រក់​កាន់តែ​ច្រើន​ថែម​ទៀត ឬ​យ៉ាងណា? ពួក​សាវ័ក​របស់​ព្រះយេស៊ូវ បាន​យល់​អំពី​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ចំពោះ​ការ​អាក្រក់​ដែល​នឹង​កើត​ឡើង​។ គ្រូ​របស់​ពួកគេ​បាន​ឲ្យ​ពួកគេ​ត្រៀម​ខ្លួន និង​បាន​មាន​បន្ទូល​បញ្ជាក់ មុន​ពេល​ព្រះអង្គ​សុគត ប៉ុន្តែ ពួកគេ​នៅតែ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​។ ពួកគេ​បាន​រត់​គេច​ខ្លួន នៅពេល​ដែល​គេ​ចាប់ចង​ព្រះអង្គ(ម៉ាថាយ ២៦:៥៦) សាវ័ក​ពេត្រុស​បាន​បដិសេធ​ថា​មិន​ស្គាល់​ព្រះអង្គ(យ៉ូហាន ១៨:១៥-១៧,២៥-២៧) ហើយ​ពួកគេ​ក៏បាន​ទៅ​លាក់​ខ្លួន(២០:១៩)។ ការ​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​ពួកគេ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដ៏​វឹកវរ​នៃ​ការ​ចាប់ចង និង​ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ក៏​ដូចជា​នៅពេល​ដែល​មាន​ការ​បៀតបៀន បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​ពួកគេ​ប្រព្រឹត្ត​ផ្ទុយ​នឹង​ព្រះ​រាជ​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ ឲ្យ “មាន​សង្ឃឹម​ឡើង” និង​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​ថា ព្រះអង្គ​បាន​ឈ្នះ​លោកិយ​ហើយ(១៦:៣៣)។ ប៉ុន្តែ ការ​សុគត និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​គេ​ដឹង​ថា ព្រះអង្គ​មាន​អំណាច និង​ព្រះ​ចេស្តា​មក​លើ​ជីវិត និង​សេចក្តី​ស្លាប់​។ ព្រះអង្គ​បាន​មាន​ជ័យ​ជម្នះ​មក​លើ​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​។ ទោះ​លោកិយ​ដែល​មាន​បាប បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​យើង​មិន​អាច​ជៀសវាង​ការ​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ…

Read article
បោះ​ជំហាន​ទៅមុខ​ដោយ​ជំនឿ

និក្ខមនំ ២:១-១០ ដោយសារ​សេចក្តី​ជំនឿ កាល​ម៉ូសេ​បាន​កើតមក នោះ​ឪពុក​ម្តាយ​បាន​លាក់​លោក​ទុក៣ខែ ឥតមាន​នឹក​ខ្លាច​ដល់​បញ្ញត្ត​របស់​ស្តេច​ឡើយ​។ ហេព្រើរ ១១:២៣ លោក​ចន(John) មាន​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង នៅពេល​ដែល​គាត់​បាត់បង់​ការងារ​។ គាត់​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក ចុង​បញ្ចប់​នៃ​អាជីព​របស់​គាត់ ហើយ​គាត់​ដឹង​ថា គាត់​នឹង​មាន​ការ​ពិបាក ក្នុង​ការ​ចាប់​ផ្តើម​ការងារ​ថ្មី​។ គាត់​ក៏បាន​ចាប់​ផ្តើម​អធិស្ឋាន​សូម​ឲ្យ​គាត់​មាន​ការងារ​ល្អ​។ បន្ទាប់មក លោក​ចន​ក៏បាន​ធ្វើ​ប្រវត្តិ​រូប​សារ​ជា​ថ្មី និង​អាន​អត្ថបទ​ណែនាំ​អំពី​គន្លឹះ​ក្នុង​ការ​សម្ភាស និង​បាន​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​កាន់​ក្រុម​ហ៊ុន​ជា​ច្រើន​។ បន្ទាប់ពី​គាត់​បាន​ដាក់​ពាក្យ​ធ្វើ​ការ​បាន​ប៉ុន្មាន​សប្តាហ៍ គាត់​ក៏បាន​ទទួល​យក​មុខ​នាទី​ថ្មី​មួយ ដែល​មាន​កាល​វិភាគ​ល្អ​យ៉ាង​ខ្លាំង និង​មាន​ភាព​ងាយ​ស្រួល​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​។ ការ​ស្តាប់​បង្គាប់​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​គាត់ និង​ការ​ផ្គត់ផ្គង់​របស់​ព្រះ​បាន​ដើរ​ទន្ទឹម​គ្នា​យ៉ាង​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​។ មាន​រឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ជាង​នេះ​ទៀត បាន​កើត​ឡើង​ចំពោះ​អ្នក​ស្រី​យ៉ុកិបិត(និក្ខមនំ ៦:២០) និង​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​កំពុង​រស់​ជា​នៅ​ជា​ទាសករ ក្នុង​ទឹកដី​អេស៊ីព្ទ​។ នៅពេល​ដែល​ស្តេច​ផារ៉ោន​បាន​ចេញ​ច្បាប់ ដែល​តម្រូវ​ឲ្យ​ជនជាតិ​ហេព្រើរ​បោះ​កូន​ប្រុស​ដែល​ទើប​នឹង​កើត ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទឹក​ទន្លេ(១:២២) អ្នក​ស្រី​យ៉ុកិបិត​មុខជា​មាន​ការ​ភិតភ័យ​យ៉ាង​ខ្លាំង​។ គាត់​មិន​អាច​កែ​ប្រែ​ច្បាប់​នោះ​បានទេ តែ​មាន​កិច្ចការ​ខ្លះ​ដែល​គាត់​ត្រូវ​ធ្វើ​ជា​ជំហានៗ ដើម្បី​ស្តាប់​បង្គាប់​តាម​ព្រះ និង​សង្គ្រោះ​កូន​ប្រុស​គាត់​។ ដោយ​សេចក្តី​ជំនឿ គាត់​ក៏បាន​លាក់​កូន​ប្រុស​គាត់ មិន​ឲ្យ​ពួក​សាសន៍​អេស៊ីព្ទ​ដឹង​។ គាត់​ក៏បាន​ធ្វើ​កូន​ទូក​ពីដើម​បបុស ដាក់​កូន​គាត់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​កូន​ទូក​នោះ ហើយ​បណ្តែត​វា​នៅ​គុម្ព​ត្រែង​នៅ​មាត់​ទន្លេ(២:៣)។ ព្រះអម្ចាស់​ក៏បាន​ថែរក្សា​ជីវិត​ទារក​នោះ ដោយ​ការ​អស្ចារ្យ(ខ.៥-១០) ហើយ​ក្រោយមក ព្រះអង្គ​ក៏បាន​ប្រើ​គាត់ ឲ្យ​រំដោះ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់​ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​របប​ទាសភាព(៣:១០)។ រឿង​របស់​លោក​ចន និង​រឿង​របស់​អ្នក​ស្រី​យ៉ុកិបិត បាន​និយាយ​អំពី​ការ​បោះ​ជំហាន​ទៅមុខ…

Read article
ព្រះ​ស្គាល់​ខ្ញុំ​ច្បាស់

ទំនុក​ដំកើង ១៣៩:១-១០ ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ ទ្រង់​បាន​ពិនិត្យ​មើល ហើយ​បាន​ស្គាល់​ទូល​បង្គំ​ផង​។ ទំនុក​ដំកើង ១៣៩:១ កាល​ប្អូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​រក​ឃើញ​សៀវភៅ​រឿង​មួយ​ក្បាល ដែល​យើង​ធ្លាប់​អាន​កាល​ពី​ក្មេង ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​រីករាយ​ណាស់​។ សព្វថ្ងៃ​នេះ គាត់​ស្ថិត​ក្នុងវ័យ៧០ឆ្នាំ​ហើយ​។ គាត់​នៅចាំ​ជា​លម្អិត អំពី​រឿង​សត្វ​ខ្លាឃ្មុំ ដែល​បាន​លួច​សំណុំ​ទឹកឃ្មុំ ហើយ​ត្រូវ​សត្វ​ឃ្មុំ​ទាំង​ហ្វូង​ដេញ​ទិច​វា ទាំង​កំហឹង​។ គាត់​ក៏​បាន​ចាំ​ថា ខ្ញុំ​និង​ប្អូន​ស្រី​ខ្ញុំ​បាន​អស់​សំណើច នៅ​ពេល​ដែល​យើង​រំពឹង​ថា សត្វ​ខ្លា​ឃ្មុំ​នោះ​នឹង​រត់​គេច​។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ប្រាប់​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ថា “កូន​អរគុណ​ម៉ាក់ ដែល​បាន​និទាន​រឿង​ឲ្យ​កូនៗ​ស្តាប់ កាលពី​ក្មេង”។ គាត់​បាន​ដឹង​អំពី​រឿង​របស់​ខ្ញុំ​ទាំងស្រុង ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​របស់​ខ្ញុំ កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង​។ សព្វថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ពេញវ័យ​ហើយ តែ​គាត់​នៅតែ​ដឹង ហើយ​យល់​ចិត្ត​ខ្ញុំ​។ ព្រះអម្ចាស់​ក៏​ស្គាល់​យើង​ដែរ ហើយ​គ្មាន​មនុស្ស​ណា​ម្នាក់​ស្គាល់​យើង​ច្បាស់​ជាង​ព្រះអង្គ​ឡើយ សូម្បីតែ​យើង​ក៏​មិន​ស្គាល់​ខ្លួនឯង​ច្បាស់​ជាង​ព្រះអង្គ​ដែរ​។ ស្តេច​ដាវីឌ​មាន​បន្ទូល​ថា “ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ ទ្រង់​បាន​ពិនិត្យ​មើល ហើយ​បាន​ស្គាល់​ទូល​បង្គំ​ផង” (ទំនុក​ដំកើង ១៣៩:១)។ ព្រះអង្គ​បាន​ពិនិត្យ​មើល និង​យល់​អំពី​យើង​គ្មាន​កន្លែង​ចន្លោះ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​។ ព្រះអង្គ​ជ្រាប​អំពី​គំនិត​យើង ដោយ​យល់​អំពី​ហេតុផល នៅ​ពី​ក្រោយ​ពាក្យ​សម្តី និង​អត្ថន័យ​នៃ​ពាក្យ​សម្តី​ដែល​យើង​បាន​និយាយ(ខ.២,៤)។ ព្រះអង្គ​ជ្រាប​ជា​លម្អិត​ថា យើង​ជា​នរណា ហេតុ​នេះ​ហើយ​ព្រះ​អង្គ​អាច​ជួយ​យើង​បាន(ខ.២-៥)។ គ្មាន​នរណា​ស្គាល់​យើង​ច្បាស់​ជាង​ព្រះអង្គ​ស្គាល់​យើង​ឡើយ តែ​ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​បណ្តេញ​យើង​ដោយ​សេចក្តី​សម្អប់ តែ​បាន​ឈោង​មក​រក​យើង ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់…

Read article
ការ​ជ្រើស​រើស​យក​ជីវិត

ចោទិយកថា ៣០:១១-២០ ដូច្នេះ​ចូរ​រើស​យក​ជីវិត​ចុះ ដើម្បី​ឲ្យ​ឯង​បាន​រស់នៅ ព្រម​ទាំង​ពូជ​ឯង​ត​រៀង​ទៅ​ផង​។ ចោទិយកថា ៣០:១៩ នេធិន(Nathan) បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំឡើង ក្នុង​គ្រួសារ​ដែល​ស្រឡាញ់​ព្រះគ្រីស្ទ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​ចាប់​ផ្តើម​វង្វេង​ចេញពី​ជំនឿ​ដែល​គាត់​មាន​កាលពី​ក្មេង នៅពេល​ដែល​គាត់​ទៅ​រៀន​នៅ​មហាវិទ្យាល័យ ដោយសារ​គាត់​ចូល​ចិត្ត​ស៊ីផឹក និង​ជប់លៀង​ជា​ញឹក​ញាប់​។ ក្រោយមក​គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “ព្រះអម្ចាស់​បាន​នាំ​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​មក​រក​ព្រះអង្គ​វិញ នៅពេល​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​សក្តិ​សមនឹង​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​ហៅ​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​មកវិញ”។ នៅពេល​ខ្លះ នេធិន​ក៏បាន​ចំណាយ​ពេល​វិស្សម​កាល ក្នុង​រដូវ​ក្តៅ ដើម្បី​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ ដល់​មនុស្ស​ដែល​គាត់​មិន​ស្គាល់ នៅ​តាម​ផ្លូវ ក្នុង​ទីក្រុង​ធំៗ នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក ហើយ​សព្វថ្ងៃ​នេះ គាត់​កំពុង​ធ្វើ​កម្ម​សិក្សា នៅ​ក្នុង​ការងារ​យុវជន ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​គាត់​។ គោលដៅ​របស់​នេធិន គឺ​ដើម្បី​ជួយ​យុវជន ឲ្យ​ជៀស​វាង​ការ​ខ្ជះខ្ជាយ​ពេល​វេលា ហើយ​ឲ្យ​រស់នៅ​ថ្វាយ​ព្រះគ្រីស្ទ​វិញ​។ លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​ដឹកនាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ដែល​មាន​ទឹក​ចិត្ត សម្រាប់​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ ដូច​ នេធិន​ផង​ដែរ​។ នៅពេល​ដែល​គាត់​ដឹង​ថា គាត់​នឹង​ត្រូវ​ផ្ទេរ​ដំណែង​អ្នក​ដឹកនាំ​ឲ្យ​ទៅ​លោក​យ៉ូស្វេ​ក្នុង​ពេល​ដ៏​ខ្លី​ខាង​មុខ គាត់​ក៏​បាន​ថ្លែង​សេចក្តី​បង្គាប់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ទៅ​កាន់​ពួក​បណ្តាជន ហើយក៏​បាន​លើក​ឡើង​អំពី​លទ្ធផល​នៃ​ការ​ស្តាប់​បង្គាប់ ដែល​ជា​ជីវិត និង​ព្រះពរ ហើយ​លទ្ធផល​នៃ​ការ​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់​គឺជា​បណ្តាសា និង​សេចក្តី​ស្លាប់​។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ចូរ​រើស​យក​ជីវិត​ចុះ ដើម្បី​ឲ្យ​ឯង​បាន​រស់នៅ ព្រម​ទាំង​ពូជ​ឯង​ត​រៀង​ទៅ​ផង … ដ្បិត​គឺ​ទ្រង់​ហើយ…

Read article
តស៊ូ​ក្នុង​ការ​អធិស្ឋាន

លូកា ១៨:១-៨ នោះ​ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ជា​ពាក្យ​ប្រៀប​ប្រដូច​ទៅ​គេ ដើម្បី​នឹង​បង្ហាញថា ត្រូវតែ​អធិស្ឋាន​ជានិច្ច ឥត​រសាយ​ចិត្ត​ឡើយ​។ លូកា ១៨:១ មីឡា(Mila) ជា​ជំនួយ​ការ​ផ្នែក​ដុតនំ មាន​អារម្មណ៍​ទន់​ខ្សោយ​យ៉ាង​ខ្លាំង មិន​អាច​ការពារ​ខ្លួនឯង​បាន នៅពេល​ដែល​មេការ​របស់​គាត់​បាន​ចោទ​ប្រកាន់​ថា គាត់​បាន​លួច​នំប៉័ង​មួយ​ចំនួន ដែល​មាន​ដាក់​ផ្លែ​ទំពាំង​បាយ​ជូរ​ក្រៀម​។ ការ​ចោទ​ប្រកាន់​ដោយ​គ្មាន​ភស្តុតាង និង​ការ​កាត់​ប្រាក់ខែ ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ទង្វើ​ខុស​ឆ្គង​ជា​ច្រើន ដែល​មេការ​របស់​គាត់ បាន​ធ្វើ​មក​លើ​គាត់​។ មីឡា​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ថា “ព្រះ​អង្គ​អើយ សូម​ព្រះ​អង្គ​ជួយ​ទូល​បង្គំ​ផង​។ ទូល​បង្គំ​ពិបាក​ធ្វើ​ការ នៅ​ក្រោម​ការ​ត្រួតត្រា​របស់​គាត់​ណាស់ តែ​ទូល​បង្គំ​ត្រូវ​ការ​ការងារ​នេះ”។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ធ្លាប់​មាន​បន្ទូល អំពី​ស្រ្តី​មេម៉ាយ​ម្នាក់ ដែល​មាន​អារម្មណ៍​ទន់​ខ្សោយ ហើយ​បាន​ស្វែងរក​យុទ្ធ​ធម៌​ទាស់​ប្រឆាំង​នឹង​សត្រូវ​របស់​គាត់(លូកា ១៨:៣)។ គាត់​បាន​ទៅ​រក​ចៅ​ក្រម ដែល​មាន​អំណាច​ដោះ​ស្រាយ​រឿង​ក្តី​របស់​គាត់​។ ទោះ​គាត់​ដឹង​ថា ចៅ​ក្រម​ជា​មនុស្ស​ទុច្ចរិត ក៏​គាត់​នៅតែ​ទៅ​រក​ចៅ​ក្រម​នោះ​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត​។ ការ​ឆ្លើយតប​របស់​ចៅ​ក្រម​នោះ(ខ.៤-៥) មាន​ការ​ខុស​ប្លែក​ពី​ព្រះវរបិតា​នៃ​យើង​ដែល​គង់នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ ដែល​តែងតែ​ឆ្លើយតប ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ព្រះ​ទ័យ​អត់​ធ្មត់(ខ.៧)។ បើ​ការ​ព្យាយាម​អាច​បណ្តាល​ឲ្យ​ចៅ​ក្រម​ទុច្ចរិត សម្រេច​ចិត្ត​ដោះ​ស្រាយ​រឿង​ក្តី​ឲ្យ​ស្រ្តី​មេម៉ាយ​នោះ តើ​ព្រះ​ជា​ចៅ​ក្រម​ដ៏​យុត្តិ​ធម៌​អាច​នឹង​ឆ្លើយតប​ចំពោះ​យើង ជាង​អម្បាលម៉ាន​ទៅ​ទៀត(ខ.៧-៨)? យើង​អាច​ទុក​ចិត្ត​ថា ព្រះអង្គ​នឹង​ប្រទាន​សេចក្តី​យុត្តិ​ធម៌ ដល់​រាស្រ្ត​ជ្រើស​តាំង​របស់​ព្រះអង្គ(ខ.៧) ហើយ​ការ​ព្យាយាម​ក្នុង​ការ​អធិស្ឋាន គឺ​បាន​បង្ហាញថា យើង​ទុកចិត្ត​ព្រះអង្គ​។ យើង​ព្យាយាម ដោយសារ​យើង​មាន​ជំនឿ​ថា ព្រះអង្គ​នឹង​ឆ្លើយតប ចំពោះ​ស្ថានភាព​របស់​យើង…

Read article