March

You are here:
អណ្តាតស្អិត ពេលអធិស្ឋាន

ព្រះវិញ្ញាណ​ទ្រង់​ក៏​ជួយ​សេចក្តី​កំសោយ​របស់​យើង​បែប​ដូច្នោះ​ដែរ ដ្បិត​យើង​មិន​ដឹង​ជា​គួរ​អធិស្ឋាន​សូម​អ្វី​ទេ តែ​ព្រះវិញ្ញាណ​ទ្រង់​ជួយ​អង្វរ​ជំនួស​យើង ដោយ​ដំងូរ​ដែល​រក​ថ្លែង​ពុំ​បាន​វិញ។ រ៉ូម ៩:២៦ ពេល​ដែល​គ្រូពេទ្យ​កំពុង​ធ្វើ​ការ​វះ​កាត់​ប្អូន​ប្រុស​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​អំពី​គាត់។ ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ពន្យល់​ថា “ការ​ជាប់​អណ្តាត” ជា​បញ្ហា ដែល​ប្អូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​មាន​ពី​កំណើត ហើយ​បើ​មិន​ធ្វើ​ការ​វះ​កាត់​ទេ គាត់​នឹង​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​ញាំ និង​ការ​និយាយ​ស្តី។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ក្នុង​ភាសា​អង់គ្លេស គេ​ប្រើ​ពាក្យ ជាប់អណ្តាត ដើម្បី​ពិពណ៌នា អំពី​ការ​រក​ពាក្យ​និយាយ​មិន​បាន ឬ​ការ​អៀន​ខ្លាំង​ពេក និយាយ​មិន​កើត។ ជួនកាល ពេល​យើង​អធិស្ឋាន យើង​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​និយាយ​អំពី​អ្វី។ អណ្តាត​យើង​ជាប់​ស្អិត ក្នុង​ភាព​កម្សោយ​ខាង​វិញ្ញាណ និង​ពាក្យ​ច្រំដែល។ អារម្មណ៍​របស់​យើង​បាន​បាញ់​ទៅ​រក​ស្ថានសួគ៌ ដោយ​ឆ្ងល់​ថា ពាក្យ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង​នឹង​បាន​ឮ​ដល់​ព្រះ​កាណ៌​ព្រះ​ឬ​ទេ។ គំនិត​របស់​យើង​ក៏​​រេរា នៅ​តាម​ផ្លូវ​ដែល​គ្មាន​ការ​ផ្តោត​ចិត្ត។ ពេល​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ នៅ​ទីក្រុង​រ៉ូម នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​១ គាត់​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ​ ឲ្យ​ស្វែង​រក​ជំនួយ​ពី​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ពិបាក​រក​ពាក្យ​អធិស្ឋាន។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “ព្រះវិញ្ញាណ​ទ្រង់​ក៏​ជួយ​សេចក្តី​កំសោយ​របស់​យើង​បែប​ដូច្នោះ​ដែរ ដ្បិត​យើង​មិន​ដឹង​ជា​គួរ​អធិស្ឋាន​សូម​អ្វី​ទេ តែ​ព្រះវិញ្ញាណ​ទ្រង់​ជួយ​អង្វរ​ជំនួស​យើង ដោយ​ដំងូរ​ដែល​រក​ថ្លែង​ពុំ​បាន​វិញ”(រ៉ូម ៨:២៦)។ ពាក្យ “ជួយ” ក្នុង​ខ​នេះ គឺ​មាន​ន័យ​ថា ទទួល​បន្ទុក​ដ៏​ធ្ងន់។ ហើយ​ពាក្យ “ដំងូរ​ដែល​រក​ថ្លែង​ពុំ​បាន”…

Read article
ក្នុងព្រះហស្តដែលមានសុវត្ថិភាព

ទ្រង់​ជា​ទី​ពំនួន​នៃ​ទូលបង្គំ ទ្រង់​នឹង​ការពារ​ទូលបង្គំ ឲ្យ​រួច​ពី​សេចក្តី​ទុក្ខ​លំបាក។ ទំនុកដំកើង ៣២:៧ ជីវិត​របស់​លោក​ដាក មើឃី(Doug Merkey) បាន​ដាច់​ម្តង​បន្តិច​ៗ ប្រៀប​ដូច​ជា​ខ្សែ​ពួរ​ដែល​ដាច់​ម្តង​មួយ​ធ្លុង​ៗ។ លោក​គ្រូ​គង្វាល និង​ជាង​ចម្លាក់​រូប​នេះ​ក៏​បាន​សរសេរ​ថា “ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ចាញ់​ការ​តយុទ្ធ​នឹង​ជំងឺ​មហារីក ដែល​អស់​ពេល​ជា​យូរ ទំនាក់​ទំនង​ស្នេហា ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​កំពុង​តែ​ជួប​ការ​បែក​បាក់ ហិរញ្ញ​វត្ថុ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ថយ​ចុះ ការងារ​របស់​ខ្ញុំ​មាន​ពេញ​ដោយ​ភាព​មិន​ច្បាស់​លាស់…ភាព​ងងឹត​ផ្លូវ​អារម្មណ៍ និង​ខាង​វិញ្ញាណ​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន និង​នៅ​ក្នុង​ខ្ញុំ ក៏​មាន​ជម្រៅ​ជ្រៅ ហើយ​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​អាច​គេច​ចេញ​រួច”។ បញ្ហា​ចម្រុះ​ទាំង​នេះ គួប​ផ្សំ​នឹង​ការ​រស់​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ក្នុង​ដំបូល​ផ្ទះ​ដ៏​ចង្អៀត គឺ​ជា​កត្តា​ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​ឆ្លាក់​រូប​ចម្លាក់​ដ៏​ល្បីល្បាញ​មួយ ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា កន្លែង​ជ្រក​កោន ។ រូប​ចម្លាក់​នោះ​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ព្រះហស្ត​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​មាន​ស្នាម​របួស​ដែល​ដែក​គោល​បាន​ចាក់​ទម្លុះ បាន​ផ្គុំ​ផ្ងារ​ទៅ​លើ​បង្កើត​បាន​ជា​កន្លែង​ជ្រក​កោន​ដែល​មាន​សុវត្ថិភាព។ លោក​ដាក​ក៏​បាន​ពន្យល់ អំពី​ការ​រចនា​ស្នា​ដៃ​សិល្បៈ​របស់​ខ្លួន យ៉ាង​ដូច​នេះ​ថា “រូប​ចម្លាក់​នោះ គឺ​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ការ​ត្រាស់​ហៅ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ ឲ្យ​យើង​ចូល​ជ្រក​កោន​ក្នុង​ព្រះ​អង្គ”។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៣២ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​រៀប​រាប់ អំពី​ការ​ដែល​ទ្រង់​បាន​រក​ឃើញ​កន្លែង​ដែល​មាន​សុវត្ថិភាព​បំផុត គឺ​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​អម្ចាស់។ ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​ការ​អត់​ទោស​បាប​មក​យើង​(ខ.១-៥) ហើយ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​អធិស្ឋាន ក្នុង​ពេល​ដ៏​វឹកវរ(ខ.៦)។ ក្នុង​ខ.៧ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​រូប​នេះ ក៏​បាន​ប្រកាស អំពី​ជំនឿ​របស់​ខ្លួន​ថា “ទ្រង់​ជា​ទី​ពំនួន​នៃ​ទូលបង្គំ ទ្រង់​នឹង​ការពារ​ទូលបង្គំ ឲ្យ​រួច​ពី​សេចក្តី​ទុក្ខ​លំបាក…

Read article
សេចក្តីជំនឿដែលមិនចេះរង្គោះរង្គើរ

ចូរ​ប្រយ័ត្ន ហើយ​ខំ​ចៀស​ពី​សេចក្តី​លោភ​ចេញ ដ្បិត​ជីវិត​នៃ​មនុស្ស​មិន​ស្រេច​នឹង​បាន​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ជា​បរិបូរ​ទេ។ លូកា ១២:១៥ លោក​ខេវិន(Kevin)​បាន​ដើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ថែទាំ​មនុស្ស​ចាស់​ជរា ដើម្បី​ប្រមូល​របស់ប្រើ​ប្រាស់​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ឪពុក​គាត់ បន្ទាប់​ពី​ឪពុក​គាត់​បាន​លាចាក​លោក។ បុគ្គលិក​នៅ​ទីនោះ​ក៏​បាន​ប្រគល់​ប្រអប់​តូច​ៗ​ពីរ​ដល់​គាត់។ គាត់​និយាយ​ថា នៅ​ថ្ងៃ​នោះ គាត់​ដឹង​ថា ការ​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​បរិបូរ មិន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​សប្បាយ​ចិត្ត​នោះ​ឡើយ។ លោក​ឡារី(Larry) ដែល​ជា​ឪពុក​គាត់ មិន​ចេះ​កើត​ទុក្ខ ហើយ​តែង​តែ​អាច​ញញឹម និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ បាន​គ្រប់​ពេល។ មូលហេតុ​ដែល​លោក​ឡារី​មាន​សុភមង្គល គឺ​មិន​មែន​ដោយ​សារ “ទ្រព្យ​សម្បត្តិ” ដែល​មិន​អាច​ដាក់​ចូល​ក្នុង​ប្រអប់​នោះ​ឡើយ តែ​ដោយសារ​សេចក្តី​ជំនឿ​ដ៏​រឹងមាំ ដែល​លោក​ឡារី​មាន​ចំពោះ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​ជា​ព្រះ​ដ៏​ប្រោស​លោះ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ជំរុញ​យើង​ឲ្យ “​ប្រមូល​ទ្រព្យសម្បត្តិ ទុក​សំរាប់​ខ្លួន នៅ​ឯ​ស្ថានសួគ៌​វិញ”(ម៉ាថាយ ៦:២០)។ ព្រះអង្គ​មិន​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា យើង​មិន​អាច​មាន​ផ្ទះ ឬ​ទិញ​ឡាន ឬ​ក៏​សន្សំ​លុយ​សម្រាប់​ពេល​អនាគត ឬ​មួយ​មាន​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ច្រើន​នោះ​ទេ។ តែ​ទ្រង់​ជំរុញ​យើង​ឲ្យ​ពិនិត្យ​មើល​ថា យើង​កំពុង​ផ្តោត​ចិត្ត​ទៅ​លើ​អ្វី​ខ្លាំង​ជាង​គេ។ តើ​លោក​ឡារី​បាន​ផ្តោត​ចិត្ត​ទៅ​លើ​អ្វី? គឺ​ផ្តោត​ចិត្ត​ទៅ​លើ​ការ​ស្រឡាញ់​ព្រះ ដោយ​ស្រឡាញ់​អ្នក​ដទៃ។ គាត់​ចូល​ចិត្ត​ទៅ​កន្លែង​ប្រជុំជន ដោយ​និយាយ​សួស្តី និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដែល​គាត់​បាន​ជួប។ គាត់​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដែល​កំពុង​យំ ឬ​ស្តាប់​គេ​ចែក​ចាយ​ទុក្ខ​លំបាក ឬ​អធិស្ឋាន​​ឲ្យ​ពួក​គេ​អស់​ពី​ចិត្ត។ គំនិត​របស់​គាត់​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ការ​រស់​នៅ ដើម្បី​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ និង​ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍​អ្នក​ដទៃ។ យើង​ប្រហែល​ជា​ចង់​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​យើង​អាច​សប្បាយ​ចិត្ត ដោយសារ​មាន​ទ្រព្យសម្បត្តិ ដែល​រារាំង​យើង​…

Read article
បានទទួលការលើកទឹកចិត្តក្នុងព្រះ

ឯ​យ៉ូណាថាន ជា​បុត្រា​សូល ក៏​ចេញ​ទៅ​ឯ​ដាវីឌ​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ ជួយ​ចំរើន​ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​សង្ឃឹម​ក្នុង​ព្រះ​ឡើង។ ១សាំយ៉ូអែល ២៣:១៦ កាលពីឆ្នាំ១៩២៥ លោក​ឡងស្តុន យូស៍(Langston Hughes) ជា​អ្នក​និពន្ធ​សៀវភៅ​ដែល​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។ គាត់​បាន​ធ្វើ​ការ​ជា​អ្នក​ជូត​សម្អាត​តុ​ក្នុង​ភោជនីយដ្ឋាន នៅ​សណ្ឋាគារ​មួយ។ គាត់​ក៏​បាន​ដឹង​ថា លោក​វ៉ាឆែល លីនស៊ី(Vachel Lindsey)  ​ជា​កវី​កំណាព្យ​ដែល​គាត់​បាន​កោត​សរសើរ កំពុង​ស្នាក់​នៅ​ជា​ភ្ញៀវ​នៅ​ទីនោះ។ លោក​យូស៍​ក៏​យក​កំណាព្យ​របស់​ខ្លួន ទៅ​សៀត​ចូល​តាម​ទ្វារ​បន្ទប់​របស់​លោក​លីនស៊ី ហើយ​ក្រោយ​មក លោក​លីនស៊ី​ក៏​បាន​អាន​កំណាព្យ​នោះ ជា​សាធារណៈ ដោយ​កោត​សរសើរ​គាត់ យ៉ាង​ក្លៀវក្លា។ ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​របស់​លោក​លីនស៊ី ក៏​បាន​នាំ​ឲ្យ​លោក​យូស៍​ទទួល​បាន​អាហារ​រូបករណ៍​នៅ​សកលវិទ្យាល័យ ដែល​ការ​នេះ​ក៏​បាន​ជួយ​ឲ្យ​គាត់​បន្ត​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ភាព​ជោគ​ជ័យ នៅ​ក្នុង​អាជីព​ជា​អ្នក​និពន្ធ។ ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​បន្តិច​បន្តួច អាច​នាំ​មក​នូវ​ភាព​ជោគជ័យ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​ដែល​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​ព្រះ។ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែង​អំពី​រឿង ដែល​ដាវីឌ កំពុង​រត់​គេច​ពី​ស្តេច​សូល ដែល​កំពុង​ព្យាយាម​សម្លាប់​គាត់។ យូណាថាន ដែល​ជា​បុត្រា​របស់​ស្តេច​សូល​ក៏​បាន​ស្វែង​រក​ដាវីឌ ហើយ​ក៏​បាន​ជួយ​ឲ្យ​គាត់​រក​ឃើញ​កម្លាំង​ក្នុង​ព្រះ។ គាត់​បាន​ប្រាប់​ដាវីឌ​ថា “​កុំ​ឲ្យ​ខ្លាច​ឡើយ ដ្បិត​ដៃ​របស់​បិតា​ខ្ញុំ​នឹង​រាវ​រក​អ្នក​មិន​ឃើញ​ទេ អ្នក​នឹង​បាន​ធ្វើ​ជា​ស្តេច​លើ​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល”(១សាំយ៉ូអែល ២៣:១៥-១៧)។ យ៉ូណាថាន​និយាយ​ត្រូវ។ ដាវីឌ​នឹង​ក្លាយ​ជា​ស្តេច។ គន្លឹះ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​របស់​យ៉ូណាថាន មាន​ប្រសិទ្ធភាព គឺ​ដោយសារ​គាត់​បាន​ប្រើ​ពាក្យ “ក្នុង​ព្រះ”(ខ.១៦)។ តាម​រយៈ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​យើង​នូវ…

Read article
ការប្រើអំណោយទានរបស់យើង

គឺ​ដោយ​ខំ​បំរើ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក តាម​អំណោយ​ទាន​ដែល​គ្រប់​គ្នា​បាន​ទទួល​មក។ ១ពេត្រុស ៤:១០ កាល​ពី​ឆ្នាំ២០១៣ តារា​ភាព​យន្ត​អង់គ្លេស ឈ្មោះ ដាវីឌ ស៊ូឈែត(David Suchet) កំពុង​តែ​ជាប់​ថត​ភាគ​ចុង​ក្រោយ នៃ​ខ្សែ​ភាពយន្ត​សម្រាប់​កម្មវិធី​ទូរទស្សន៍ ដោយ​ដើរ​តួរ​ជា​លោក​ហឺឃីលី ភយរ៉ត(Hercule Poirot) ជា​អ្នក​ស៊ើប​អង្កេត​ប៊ែលហ្សិក​ និង​ជា​មនុស្ស​ជា​ទីស្រឡាញ់ របស់​កញ្ញា អាហ្កាថា គ្រីស្ទី(Agatha Christie) ហើយ​ក៏​បាន​សម្តែង​នៅ​លើ​ឆាក​ផង​ដែរ។ ពេល​នោះ ជា​ពេល​ដែល​គាត់​មាន​ការ​សម្តែង​ជា “តួ​អង្គ​សំខាន់​បំផុត ក្នុង​ជីវិត​គាត់”។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដ៏​មមាញឹក​នោះ គាត់​ក៏​បាន​ថត​សម្លេង​អាន​ព្រះគម្ពីរ​ប៊ីប​ទាំង​មូល ពី​កណ្ឌ​លោកុប្បត្តិ ដល់​កណ្ឌ​វិវរណៈ ដែល​ជា​សរុប មាន៧៥២៧០២ពាក្យ និង​ចំណាយ​ពេល​២០០​ម៉ោង។ លោក​ស៊ូឈែត​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះយេស៊ូវ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​អាន​កណ្ឌ​គម្ពីរ​រ៉ូម នៅ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​មួយ​ក្បាល ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​សណ្ឋាគារ។ គាត់​ក៏​បាន​ហៅ​គម្រោង​នោះ​ថា ការ​សម្រេច​ក្តី​បំណង​ធំ​ដែល​គាត់​មាន ២៧​ឆ្នាំ​ហើយ។ គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា គាត់​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត។ គាត់​បាន​ធ្វើ​ការ​សិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​ជា​ច្រើន បាន​ជា​គាត់​មិន​បង្អង់​យូរ ហើយ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​ការ​បម្រើ​ព្រះ​តែ​ម្តង។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​បរិច្ចាគ​ប្រាក់​ខែ​របស់​គាត់។ ការ​ដែល​គាត់​បាន​ថត​សម្លេង​អាន​ព្រះ​គម្ពីរ ក្នុង​ពេល​ដ៏​មមាញឹក គឺ​ជា​គំរូ​ដែល​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ ដោយ​ប្រើ​អំណោយ​ទាន​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​បម្រើ​ព្រះ និង​អ្នក​ដទៃ។…

Read article
ចែកចាយដំណឹងល្អ ដោយមិនខ្លាចចិត្ត

[អធិស្ឋាន]ឲ្យ​ខ្ញុំ​ផង ប្រយោជន៍​ឲ្យ​ព្រះ​បាន​ប្រទាន​ពាក្យ​សំដី​មក​ខ្ញុំ ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​បើក​មាត់​ដោយ​ក្លាហាន នឹង​សំដែង​ពី​សេចក្តី​អាថ៌កំបាំង​នៃ​ដំណឹង​ល្អ។ អេភេសូរ ៦:១៩ ខ្ញុំ និង​ឃែត​ធ័ររីន(Catherine) ជា​មិត្ត​ល្អ​នឹង​គ្នា កាល​រៀន​នៅ​វិទ្យាល័យ។ ពេល​ណា​យើង​មិន​បាន​ជជែក​គ្នា​តាម​ទូរស័ព្ទ យើង​ក៏​បាន​សរសេរ​នៅ​លើ​ក្រដាស​តូច​មួយ ហុច​ឲ្យ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដើម្បី​រៀប​គម្រោង​ទៅ​គេង​នៅ​ផ្ទះ​គាត់ ឬ​នៅ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ។ ជួន​កាល យើង​ជិះ​សេះ​ជា​មួយ​គ្នា ហើយ​ជា​ដៃ​គូ ក្នុង​ការ​ធ្វើ​កិច្ចការ​សាលា។ នៅ​ពេល​រសៀល​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មួយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​គិត​អំពី​ឃែតធ័រីន។ គ្រូ​គង្វាល​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ចែក​ចាយ នៅ​ពេល​ព្រឹក​នោះ អំពី​របៀប​ទទួល​ជីវិត​អស់​កល្ប​ជានិច្ច ហើយ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា មិត្ត​ភក្តិ​ម្នាក់​នេះ​មិន​ទាន់​ជឿ​ការ​បង្រៀន​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ដូច​ខ្ញុំ​ឡើយ។ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ចិត្ត​ចង់​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​នាង ដើម្បី​ពន្យល់​នាង អំពី​របៀប​ដែល​នាង​អាច​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះយេស៊ូវ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​នាង​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ជឿ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​និយាយ​ប្រាប់​នាង ហើយ​លែង​មក​ក្បែរ​ខ្ញុំ​ទៀត។ ខ្ញុំ​គិត​ថា ការ​ភ័យ​ខ្លាច​នេះ បាន​នាំ​ឲ្យ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មិន​ហ៊ាន​និយាយ​ប្រាប់​គេ អំពី​ព្រះ។ សូម្បី​តែ​សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​ត្រូវ​សុំ​ឲ្យ​គេ​អធិស្ឋាន​ “ឲ្យ​គាត់​បាន​បើក​មាត់​ដោយ​ក្លាហាន នឹង​សំដែង​ពី​សេចក្តី​អាថ៌កំបាំង​នៃ​ដំណឹង​ល្អ”(អេភេសូរ ៦:១៩)។ យើង​មិន​អាច​ជៀស​វាង​ហានិភ័យ នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្សាយ​ដំណឹងល្អ​នោះ​ឡើយ តែ​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា គាត់​ជា “ទូត​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ” ជា​អ្នក​នាំ​ព្រះ​រាជសារ​របស់​ព្រះ(ខ.២០)។ យើង​ក៏​អញ្ចឹង​ដែរ។ បើ​គេ​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ជឿ​ព្រះ​រាជសារ​ដែល​យើង​ចែក​ចាយ នោះ​ពួកគេ​ក៏​កំពុង​តែ​បដិសេធ​ព្រះ​ដែល​បាន​ផ្ញើ​ព្រះ​រាជសារ​ផង​ដែរ។ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​ទទួល​រង​ការ​បដិសេធន៍​ជា​មួយ​យើង​ផង​ដែរ។ ដូចនេះ តើ​មាន​អ្វី​បណ្តាល​ចិត្ត​យើង​ឲ្យ​ចង់​និយាយ​ប្រាប់​គេ? គឺ​ដោយសារ​យើង​ខ្វល់​អំពី​ពួក​គេ…

Read article
ម្កុដរបស់ស្តេច

មាន​ពេល​មួយ យើង​បាន​អង្គុយ​នៅ​តុ​មួយ ដោយ​ម្នាក់​ៗ​បាន​យក​ឈើ​ចាក់​ធ្មេញ ដែល​ស្រួចៗ​ដូច​បន្លា​ដោត​ពី​លើ​ចាន​ដែល​ធ្វើ​ពី​ស្នោ ​ដែល​នៅ​មុខ​យើង។ ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​ញាំ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច​ថ្ងៃ​នោះ នៅ​សប្តាហ៍​ដែល​ឈាន​ទៅ​រក​បុណ្យ​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ យើង​ក៏​បាន​បង្កើត​បាន​ភួង​បន្លា​មួយ ដែល​ឈើ​ចាក់​ធ្មេញ​នីមួយ​ៗ​ជា​តំណាង​ឲ្យ​កា​រអ្វីដែល​យើង​បាន​ប្រព្រឹត្ត តែ​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​បង់​ថ្លៃ​លោះ​យើង​រួច​ហើយ។ ការ​អនុវត្តន៍​ដូច​នេះ បាន​នាំ​ឲ្យ​យើង​នឹក​ចាំ​ថា យើង​បាន​ធ្វើ​អំពើ​បាប​ជា​ច្រើន បាន​ជា​យើង​ត្រូវ​ការ​ព្រះ​សង្រ្គោះ​មួយ​អង្គ ហើយ​យើង​ក៏​នឹក​ចាំ​អំពី​របៀប​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​រំដោះ​យើង​ឲ្យ​រួច​ពី​បាប ដោយ​ការ​សុគត​របស់​ទ្រង់ នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង។ ភួង​បន្លា​ដែល​គេ​បាន​ក្រង​ឲ្យ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ពាក់ ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ល្បែង​ដ៏​ព្រៃ​ផ្សៃ ដែល​ពួក​ទាហាន​រ៉ូម៉ាំង​បាន​លេង​ មុនពេល​គេ​យក​ទ្រង់​ទៅ​ឆ្កាង។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឲ្យ​ទ្រង់​ពាក់​រ៉ូប​ដូច​ស្តេច ហើយ​ថ្វាយ​ដំបង​មួយ ធ្វើ​ជា​ដំបង​រាជ​របស់​ស្តេច តែក្រោយ​មក ពួក​គេ​ក៏​បាន​យក​ដំបង​នោះ​វាយ​ទ្រង់។ ពួក​គេ​បាន​ចម្អក​ឲ្យ​ទ្រង់ ដោយ​ហៅ​ទ្រង់​ថា “ស្តេច​នៃ​សាសន៍​យូដា”(ម៉ាថាយ ២៧:២៩) ដោយ​មិន​បាន​ដឹង​ទេ​ថា ទង្វើ​របស់​ពួក​គេ នឹង​ត្រូវ​គេ​ចង​ចាំ​អស់​រាប់​ពាន់​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក​ទៀត​។ ទ្រង់​មិន​មែន​ជា​ក្សត្រ​ធម្មតា​ឡើយ។ ទ្រង់​ជា​ស្តេច​លើ​អស់​ទាំង​ស្តេច ដែល​ការ​សុគត និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​ឡើង​វិញ​របស់​ទ្រង់ បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​នូវ​ជីវិត​អស់​កល្ប។ នៅ​ពេល​ព្រឹក​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ព្រះយេស៊ូវ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ ពួក​ជំនុំ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​អប​អរ​សាទរ ដល់​អំណោយ​នៃ​ការ​អត់​ទោស​បាប និង​ជីវិត​ថ្មី  ដោយ​ប្រើ​ឈើ​ចាក់​ធ្មេញ និង​ផ្កា ធ្វើ​ជា​និមិត្ត​រូប។ យើង​ពិត​ជា​មាន​អំណរ​ណាស់ ដោយ​ដឹង​ថាព្រះ​បាន​លប់​បាប​យើង​ចោល ហើយ​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​មាន​សេរី​ភាព និង​ជីវិត​រស់​នៅ​ជា​រៀង​រហូត​ជា​មួយ​ទ្រង់! —AMY BOUCHER PYE

Read article
ផ្លូវនៃទុក្ខវេទនា

ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​សប្តាហ៍​ដ៏​បរិសុទ្ធ យើង​នឹក​ចាំ​អំពី​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ មុន​ពេល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង។ គេ​បាន​បណ្តើរ​ព្រះ​យេស៊ូវ ទៅ​រក​កន្លែង​ឆ្កាង តាម​ផ្លូវ​នៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ដែល​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ គេ​ហៅ​ផ្លូវ​នោះ​ជា​ភាសា​ឡាតាំង​ថា ​វីអា ដូឡូរ៉ូសា(Via Dolorosa) ដែល​មាន​ន័យ​ថា ផ្លូវ​នៃ​ទុក្ខ​វេទនា។ ប៉ុន្តែ អ្នក​និពន្ធ​ព្រះ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ បាន​ពិពណ៌នា​ថា ផ្លូវ​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​យាង​ទៅ​រក​ឈើ​ឆ្កាង​ មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​ផ្លូវ​នៃទុក្ខ​វេទនា​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ។ ផ្លូវ​នៃ​ទុក្ខ​វេទនា​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ស្ម័គ្រ​ព្រះ​ទ័យ​ យាង​ទៅ​រក​កាល់​វ៉ារី បាន​ក្លាយ​ជា “ផ្លូវ​ថ្មី និង​ផ្លូវ​ដ៏​រស់” ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​នៃ​ព្រះ សម្រាប់​យើង​រាល់​គ្នា(ហេព្រើរ ១០:២០)។ អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​សតវត្សរ៍​មក​ហើយ ដែល​ជន​ជាតិ​យូដា​បាន​ព្យាយាម​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​នៃ​ព្រះ តាម​រយៈ​ការ​យក​សត្វ​ធ្វើ​យញ្ញ​បូជា និង​ដោយ​ព្យាយាម​កាន់​តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ។ ប៉ុន្តែ ក្រឹត្យ​វិន័យ​គ្រាន់​តែ​ជា “​ស្រមោល ពី​សេចក្តី​ល្អ​ដែល​ត្រូវ​មក” ដ្បិត “ឈាម​គោ​ឈ្មោល និង​ពពែ​ឈ្មោល នោះ​ពុំ​អាច​នឹង​ដោះ​បាប​បាន​ឡើយ”(ខ.១,៤)។ ដំណើរ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ តាម​ផ្លូវ​ទៅ​រក​ឈើ​ឆ្កាង បាន​នាំ​ទៅ​រក​ការ​សុគត និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​ឡើង​វិញ​របស់​ទ្រង់។ ដោយ​សារ​ការ​លះ​បង់​របស់​ទ្រង់ នោះ​យើង​អាច​មាន​ភាព​បរិសុទ្ធ​ខាង​វិញ្ញាណ ពេល​ដែល​យើង​ទទួល​ជឿ​ទ្រង់ ដើម្បី​ទទួល​ការ​អត់​ទោស​បាប។​ ទោះ​បី​ជា​យើង​មិន​អាច​កាន់​តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ឲ្យ​បាន​មួយ​រយ​ភាគ​រយ​ក៏​ដោយ ក៏​យើង​នៅ​តែ​អាច​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ ដោយ​គ្មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ដោយ​ទំនុក​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង​ថា យើង​បាន​ទទួល​ការ​ស្វាគមន៍ និង​ក្តី​ស្រឡាញ់(ខ.១០,២២)។ ផ្លូវ​នៃ​ទុក្ខ​វេទនា​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​យើង​មាន​ផ្លូវ​ថ្មី និង​ផ្លូវ​ដ៏​រស់…

Read article
ចានក្លាំនៃសេចក្តីស្រឡាញ់

ថ្ងៃ​មួយ នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​រូប​វិទ្យា​អស់​កាល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ គ្រូ​បង្រៀន បាន​ប្រាប់​យើង​កុំ​ឲ្យ​ងាក​បែរ​ក្រោយ ហើយ​សួរ​យើង​ថា “តើ​ជញ្ជាំង​ខាង​ក្រោយ​របស់​ថ្នាក់​រៀន​យើង មាន​ពណ៌​អ្វី?” បើ​យើង​មិន​ដែល​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​ពណ៌​របស់​ជញ្ជាំង​នោះ​ទេ នោះ​យើង​មិន​អាច​ឆ្លើយ​សំណួរ​នេះ​បាន​ឡើយ។ ជួន​កាល យើង​មិន​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍ ឬ​មើល​រំលង “​អ្វី​មួយ” ដែល​មាន​ក្នុង​ជីវិត​យើង ដោយ​សារ​យើង​មិន​អាច​ចាប់​អារម្មណ៍​ឲ្យ​បាន​គ្រប់​ជ្រុង​ជ្រោយ។ ​ជួន​កាល យើង​មិន​បាន​ដឹង​ទេ​ថា របស់​នោះ​បាន នៅ​ទីនោះ តាំង​ពី​​ពេល​ណា​​មក​ទេ​​។ កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ​ ខ្ញុំ​បាន​អាន​សារ​ឡើង​វិញ នូវ​បទ​គម្ពីរ​ដែល​និយាយ​អំពី​ព្រះយេស៊ូវ​លាង​ជើង​ឲ្យ​ពួក​សាវ័ក ហើយ​ក្នុង​រឿង​នេះ មាន​ចំណុច​មួយ​ចំនួន ដែល​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​កាល​ពី​មុន។ ខ្ញុំ​មាន​ការ​យល់​ដឹង​ច្រើន អំពី​រឿង​នេះ ព្រោះ​គេ​ច្រើន​តែ​យក​រឿង​នេះ​មក​អាន ក្នុង​អំឡុង​ពេល​សប្តាហ៍​នៃ​ការ​រំឭក​អំពី​ការ​រង​ទុក្ខ​របស់​ទ្រង់។ យើង​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​ដែល​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​សង្រ្គោះ និង​ព្រះ​ដ៏​ជា​ព្រះ​មហាក្សត្រ​នៃ​យើង ទ្រង់​បាន​បន្ទន់​ព្រះ​កាយ​ចុះ ដើម្បី​លាង​ជើង​ឲ្យ​ពួក​សាវ័ក​របស់​ទ្រង់។ នៅ​ទឹកដី​អ៊ីស្រាអែល​សម័យ​នោះ សូម្បី​តែ​អ្នក​បម្រើ​ ក៏​គេ​មិន​ឲ្យ​ធ្វើ​កិច្ចការ​នេះ​ដែរ ព្រោះ​គេ​យល់​ថា​ វាជា​កិច្ច​ការ​ថោក​ទាប​ពេក។ ប៉ុន្តែ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​ពី​មុន​មក​នោះ គឺ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​ជា​មនុស្ស​ផង និង​ជា​ព្រះ​ផង ទ្រង់​បាន​លាង​ជើង​ឲ្យ​យូដាស។ ទោះ​ទ្រង់​ជ្រាប​ថា យូដាស​នឹង​ក្បត់​ទ្រង់​ក៏​ដោយ ក៏​ទ្រង់នៅ​តែ​បន្ទាប​ព្រះកាយ​ លាង​ជើង​ឲ្យ​យូដាស គឺ​ដូច​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ យ៉ូហាន ១៣:១១។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់​បាន​បង្ហូរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទឹក…

Read article
ចូរមើល ហើយស្ងាត់ស្ងៀម

ក្នុង​បទ​ចម្រៀង​ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ចូរ​មើល​ទៅ​ទ្រង់” លោក​រូបេន សូតេឡូ(Rubén Sotelo) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​ភ្លេង និង​ជា​ជន​ជាតិ​មិចស៊ិចកូ​បាន​ពិពណ៌​នា អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​ពេល​ទ្រង់​ត្រូវ​គេ​ឆ្កាង។ គាត់​បាន​អញ្ជើញ​យើង ឲ្យ​មើល​ទៅ​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​នៅ​ស្ងាត់​ស្ងៀម ព្រោះ​យើង​ពិត​ជា​គ្មាន​ពាក្យ​អ្វី ដែល​សក្តិ​សម​នឹង​​ពិពណ៌នា​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នៅ​ឈើ​ឆ្កាង​ឡើយ។ យើង​អាច​ស្រមៃ​អំពី​ព្រឹត្តិការណ៍ ដែល​បាន​រៀប​រាប់​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ។ យើង​អាច​នឹក​ស្រមៃ​អំពី​ឈើ​ឆ្កាង ព្រះ​លោហិត ដែក​គោល និង​ការ​ឈឺ​ចាប់​របស់​ទ្រង់​។ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​ផុត​ដង្ហើម អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ឃើញ​ការ​ដែល​កើត​ឡើង​ “ក៏​វិល​ទៅ​វិញ​ទាំង​គក់​ដើម​ទ្រូង​បណ្តើរ”(លូកា ២៣:៤៨)។ ហើយ​ក៏​មាន​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ដែល​បាន “ឈរ​មើល​ពី​ចម្ងាយ”(ខ.៤៩)។ ពួក​គេ​បាន​មើល​ទៅ​ទ្រង់ ហើយ​ក៏​នៅ​ស្ងាត់​ស្ងៀម។ អ្នក​ដែល​និយាយ​ស្តី​នៅ​ពេល​នោះ គឺ​មេ​ទ័ព ដែល​បាន​មាន​ថ្លែង​ថា “មនុស្ស​នេះ​សុចរិត​ពិត​មែន”(ខ.៤៧)។ មាន​បទ​ចម្រៀង និង​បទ​កំណាព្យ​ត្រូវ​បាន​គេ​និពន្ធ​ឡើង ដើម្បី​ពិពណ៌នា​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​អស្ចារ្យ​នេះ។ អស់​កាល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ មុន​ពេល​ទ្រង់​សុគត លោក​យេរេមា​បាន​សរសេរ អំពី​ការ​ឈឺ​ចាប់​របស់​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ក្រោយ​ពី​បាន​ទទួល​រង​ការ​បំផ្លិច​បំផ្លាញ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ឱ​អ្នក​រាល់​គ្នា ដែល​ដើរ​បង្ហួស​អើយ តើ​មិន​អំពល់​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទេ​ឬ”(បរិទេវ ១:១២)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ គាត់​កំពុង​ប្រាប់​គេ​ឲ្យ​មើល​ទៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ហើយ​ពិចារណា ព្រោះ​គាត់​គិត​ថា គ្មាន​ទុក្ខ​វេទនា​ណា ដែល​ខ្លាំង​ដូច​ទុក្ខ​វេទនា​របស់​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ឡើយ។ ទោះ​ជាយ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ តើ​មាន​ទុក្ខ​វេទ​នា​ណា…

Read article