March

You are here:
ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​យើង

អេភេសូរ ៣:១៤-២០ ឲ្យ​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​សណ្ឋិត​ក្នុង​ចិត្ត​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយសារ​សេចក្តី​ជំនឿ​។ អេភេសូរ ៣:១៧ ខណៈ​ពេល​ដែល​អាកាស​ធាតុ​ត្រជាក់​ខ្លាំង​បាន​វាយ​ប្រហារ​មក​លើ​រដ្ឋ​របស់​ខ្ញុំ នៅ​ភាគ​ខាងលិច​នៃ​សហរដ្ឋអាមេរិក ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​ជា​ស្រ្តី​មេម៉ាយ បាន​ព្រម​មក​ស្នាក់​នៅ​ជាមួយ​គ្រួសារ​ខ្ញុំ ទំរាំ​ខ្យល់​ព្យុះ​ទឹកកក​កន្លង​ផុត​ទៅ​។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ បន្ទាប់ពី​គ្រោះ​ធម្មជាតិ​នេះ​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ គាត់​មិន​ដែល​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​គាត់​វិញ​ទេ​។ គាត់​បាន​ផ្លាស់មក​រស់នៅ​ជាមួយ​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​អស់​មួយ​ជីវិត​។ វត្ត​មាន​របស់​គាត់​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ តាម​របៀប​វិជ្ជមាន​ជា​ច្រើន​។ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ គាត់​តែងតែ​មាន​ពេល​ចែក​ចាយ​ប្រាជ្ញា ផ្តល់​យោបល់​ល្អៗ​ដល់​សមាជិក​គ្រួសារ និង​ចែក​ចាយ​អំពី​រឿង​របស់​បុព្វ​បុរស​របស់​យើង​។ គាត់​និង​ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ក្លាយ​ជា​មិត្ត​ល្អ​បំផុត ដោយ​ពួកគេ​ចូល​ចិត្ត​រឿង​កំប្លែង និង​មើល​កីឡា​ដូច​គ្នា​។ គាត់​មិនមែន​ជា​ភ្ញៀវ​របស់​គ្រួសារ​យើង​ទេ តែ​ជា​សមាជិក​គ្រួសារ​អចិន្ត្រៃយ៍​ដ៏​សំខាន់ ដែល​នាំមក​នូវ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ ក្នុង​ចិត្ត​គំនិត​យើង តាំង​ពីមុន​ពេល​ព្រះ​ទ្រង់​យក​គាត់​ទៅជា​មួយ​ព្រះអង្គ​។ អនុស្សាវរីយ៍​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ពិពណ៌នា​របស់​សាវ័ក​យ៉ូហាន អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​ថា ព្រះអង្គ“ស្នាក់​នៅ​ជាមួយនឹង​យើង​រាល់​គ្នា”(យ៉ូហាន ១:‌១៤)។ នេះ​ជា​ការ​ពិពណ៌នា​ដែល​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង ព្រោះ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ដើម​ភាសាក្រិក ពាក្យ ស្នាក់​នៅ​ជាមួយ គឺ​មានន័យថា “តាំង​ទី​លំនៅ​ជាមួយ”។ យើង​ទទួល​ព្រះយេស៊ូវ​ដោយ​ជំនឿ ជា​ព្រះ​ដែល​គង់នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​យើង​។ គឺ​ដូច​ដែល​សាវ័ក​ប៉ូល​បាន​បង្រៀន​ថា “ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​បាន​ប្រោស​ប្រទាន ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ព្រះ​ចេស្តា ចំរើន​កំឡាំង​នៃ​មនុស្ស​ខាង​ក្នុង ដោយសារ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ទ្រង់ តាម​សិរី​ល្អ​នៃ​ទ្រង់​ដ៏​ប្រសើរ​ក្រៃ​លែង ឲ្យ​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​សណ្ឋិត​ក្នុង​ចិត្ត​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយសារ​សេចក្តី​ជំនឿ ប្រយោជន៍​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ចាក់ឫស ហើយ​តាំង​មាំមួន​ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់”(អេភេសូរ ៣:១៦-១៧)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​យាង​មក​គង់នៅ​ជាមួយ​យើង គឺ​មិនមែន​ជា​ភ្ញៀវ​របស់​យើង​នោះ​ទេ​។…

Read article
ចិត្ត​ដែល​ស្រឡាញ់​ព្រះគ្រីស្ទ

ម៉ាថាយ ១៥:៧-២០ ដ្បិត​គឺពី​ក្នុង​ចិត្ត​នោះ​ឯង​ដែល​ចេញ​អស់​ទាំង​គំនិត​អាក្រក់ … សេចក្តី​ទាំង​នោះ​ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​ស្មោក​គ្រោកមែន​។ ម៉ាថាយ ១៥:១៩-២០ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​និយាយ​ប្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ថា ដរាបណា​ខ្ញុំ​បិទ​មាត់​មិន​និយាយ​អ្វី​សោះ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ធ្វើ​អ្វី​ខុស​ឡើយ​។ កាល​នោះ ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ទប់​កំហឹង ចំពោះ​មិត្ត​រួម​ការងារ​ម្នាក់ បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​មាន​ការ​យល់​ច្រឡំ​ចំពោះ​ពាក្យ​សម្តី​របស់​គាត់​។ ដោយសារ​យើង​ត្រូវ​ជួប​គ្នា​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ នៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ ខ្ញុំ​ក៏បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ថា ខ្ញុំ​នឹង​កាត់​បន្ថយ​ការ​និយាយ​ស្តី ដោយ​និយាយ​តែ​ពេល​ដែល​ចាំបាច់​ប៉ុណ្ណោះ( ដើម្បី​សងសឹក ដោយ​ការ​មិន​និយាយរក​គាត់)។ តើ​ការ​បង្ហាញ​ចេញ​អាកប្ប​កិរិយា​ដ៏​ស្ងាត់​ស្ងៀម​ដូច​នេះ ជា​ទង្វើ​ត្រឹម​ត្រូវ​ដែរ​ឬ​ទេ? ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា អំពើ​បាប​កើត​ចេញពី​ចិត្ត​របស់​យើង(ម៉ាថាយ ១៥:១៩-២០)។ ការ​ស្ងាត់​ស្ងៀម​របស់​ខ្ញុំ​អាច​កុហក​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​គិតថា ខ្ញុំ​មិន​មាន​បញ្ហា​អ្វី​ទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​មិន​អាច​កុហក​ព្រះ​បាន​ឡើយ​។ ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​ថា ខ្ញុំ​កំពុង​លាក់​កំហឹង​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ពួក​ផារិ​ស៊ី ដែល​ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិនាម​ដល់​ព្រះអម្ចាស់ តែ​បបូរ​មាត់ តែ​មិន​បាន​គោរព​ប្រតិបត្តិ​ព្រះអង្គ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​ទេ(ខ.៨)។ ទោះ​សប្ប​ក​ក្រៅ​របស់​ខ្ញុំ​មិន​បាន​បង្ហាញ​អារម្មណ៍​ពិត​របស់​ខ្ញុំ​ក៏ដោយ ក៏​ភាព​ជូរ​ល្វីង​កំពុង​តែ​រីក​ធំ​ឡើង ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ​។ ក្តី​អំណរ និង​ភាព​ជិត​ស្និទ្ធ​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ជាមួយ​ព្រះវរបិតា​ដែល​គង់នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ ក៏បាន​រលាយ​បាត់​អស់​។ នេះ​ជា​ផល​វិបាក​នៃ​ការ​ចិញ្ចឹម​ចិត្ត និង​ការ​លាក់​បាំង​អំពើបាប​នៃ​ការ​មិន​អត់​ទោស​ឲ្យ​គេ​។ ដោយសារ​ព្រះគុណ​ព្រះ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ប្រាប់​មិត្ត​រួម​ការងារ​ខ្ញុំ អំពី​អារម្មណ៍​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ក៏​បាន​សុំ​ទោស​គាត់​។ គាត់​ក៏​បាន​អត់​ទោស​ឲ្យ​ខ្ញុំ ហើយ​ទី​បំផុត​យើង​ក៏បាន​ក្លាយ​ជា​មិត្ត​ល្អ​។ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “ដ្បិត​គឺពី​ក្នុង​ចិត្ត​នោះ​ឯង​ដែល​ចេញ​អស់​ទាំង​គំនិត​អាក្រក់”(ខ.១៩)។ ភាព​ជ្រះ​ស្រឡះ​ក្នុង​ចិត្ត​យើង​ពិតជា​សំខាន់ ព្រោះ​ការ​អាក្រក់​ដែល​លាក់​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​យើង…

Read article
ចែកចាយ​ព្រះបន្ទូល​ព្រះអង្គ

អេសេគាល ១:២២-២៨ កាលណា​បាន​ឈប់​សំរប​ស្លាប​ចុះ​មកវិញ​ហើយ នោះ​មាន​ឮ​សំឡេង​ពី​ផ្ទៃ​មេឃ ដែល​នៅ​ពីលើ​ក្បាល​តួ​ទាំង​នោះ​។ អេសេគាល ១:២៥ តាម​ធម្មតា គេ​មិន​គិត​ឃើញថា សត្វ​មេអំបៅ​ជា​សត្វ​ដែល​បញ្ចេញ​សម្លេង​ឮ​ខ្លាំង​នោះ​ទេ​។ ជាក់​ស្តែង សម្លេង​ទទះ​ស្លាប​របស់​សត្វ​មេអំបៅ​ស្តេច គឺ​ពិតជា​ស្ងាត់​ខ្លាំង​ណាស់ បានជា​គេ​មិន​អាច​ឮ​សម្លេង​បាន​។ ប៉ុន្តែ ក្នុង​ព្រៃ​ទឹក​ភ្លៀង​នៅ​ប្រទេស​មិច​ស៊ីកូ ជា​កន្លែង​ដែល​ពួកវា​ចាប់​ផ្តើម​ជីវិត​ដ៏​ខ្លី​របស់​ពួកវា ពេលណា​ពួកវា​ទទះ​ស្លាប​ហើរ​ទាំង​ហ្វូង​ក្នុង​ពេល​តែមួយ សម្លេង​ទទះ​ស្លាប​ព្រម​គ្នា​បាន​លាន់ឮ​ខ្លាំង ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង​។ ពេល​ដែល​សត្វ​មេអំបៅ​ស្តេច​រាប់​លាន​ក្បាល​ទទះ​ស្លាប​ហើរ ក្នុង​ពេល​តែមួយ ពួកវា​បង្កើត​បាន​សម្លេង ដែល​លាន់ឮ​ខ្លាំង​ដូច​សម្លេង​ទឹកធ្លាក់​យ៉ាង​គំហុក​។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ពិពណ៌នា អំពី​តួ​មាន​ជីវិត​ដែល​មាន​ស្លាប៤ ក្នុង​ការ​បើក​សម្ដែង​ដែល​ហោរា​អេសេគាល​​បាន​ទទួល។ ទោះ​តួ​មាន​ជីវិត​ទាំង​នោះ​មាន​ចំនួន​តិច​ជាង​សត្វ​មេអំបៅ​ស្តេច ហោរា​អេសេគាល​បាន​ប្រៀប​ប្រដូច​សម្លេង​ទទះ​ស្លាប​របស់​ពួកគេ ទៅ​នឹង “សូរ​នៃ​ទឹកធំ” (អេសេគាល ១:២៤)។ ពេល​ដែល​តួ​មាន​ជីវិត​នោះ​ឈរ​នៅ​ត្រឹង​មួយ​កន្លែង ហើយ​សម្រប​ស្លាប​ចុះ ហោរា​អេសេគាល​ក៏​បានឮ​សម្លេង​ព្រះអម្ចាស់ ត្រាស់​បង្គាប់​គាត់ ឲ្យ​ថ្លែង​ព្រះបន្ទូល​ព្រះអង្គ ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល(២:៧)។ ហោរា​អេសេគាល មិន​ខុសពី​ហោរា​ដទៃ​ទៀត ដែល​មាន​តួនាទី​ប្រកាស​សេចក្តី​ពិត​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដល់​រាស្រ្ត​ព្រះអង្គ​។ សព្វថ្ងៃ​នេះ ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្គាប់​យើង ឲ្យ​ចែក​ចាយ​សេចក្តី​ពិត​នៃ​ការ​ល្អ​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ធ្វើ​ក្នុង​ជីវិត​យើង ទៅដល់​មនុស្ស​នៅ​ជុំ​វិញ​យើង​ផង​ដែរ​(១ពេត្រុស ៣:១៥)។ ជួនកាល ព្រះអង្គ​ឲ្យ​យើង​ប្រកា​ស​ព្រះបន្ទូល​ព្រះអង្គ ដោយ​សម្លេង​ឮ​ៗ ដូច​សន្ធឹក​ទឹកធ្លាក់​។ ជួនកាល ព្រះអង្គ​ឲ្យ​យើង​ចែក​ចាយ​ព្រះបន្ទូល…

Read article
តើ​យើង​ជា​ម្ចាស់ ឬ​ជា​អ្នក​ទទួល​បញ្ញើ?

ទំនុក​ដំកើង ៥០:៧-១៥ ដ្បិត​អស់​ទាំង​សត្វ​នៅ​ព្រៃ​សុទ្ធតែ​របស់​អញ​។ ទំនុក​ដំកើង ៥០:១០ មាន​ពេល​មួយ នាយក​ប្រតិបត្តិ​ម្នាក់​របស់​ក្រុម​ហ៊ុន ដែល​មាន​ប្រាក់​ពាន់​លាន បាន​ថ្លឹង​ថ្លែង​អំពី​អ្វីៗ​ដែល​ល្អ​បំផុត​សម្រាប់​គ្រួសារ​គាត់ ហើយក៏​បាន​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា “តើ​ខ្ញុំ​ជា​ម្ចាស់​របស់​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទាំង​នេះ ឬ​ព្រះ​ទ្រង់​គ្រាន់តែ​បាន​ផ្ញើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទាំង​នេះ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ថែរក្សា?” គាត់​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ អំពី​ការ​ល្បួង​ដែល​អាច​កើត​មាន ដោយសារ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​មហា​សាល​នោះ ដូច​នេះ គាត់​មិន​ចង់​ឲ្យ​កូនៗ​របស់​គាត់​មាន​បន្ទុក ដោយសារ​បញ្ហា​ប្រឈម​នេះ​ទេ​។ គាត់​ក៏បាន​លះបង់​ភាព​ជា​ម្ចាស់​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ក្រុម​ហ៊ុន​គាត់ ហើយក៏​បាន​ប្រគល់​ភាគ​ហ៊ុន​របស់​គាត់ ឲ្យ​ទៅ​អង្គការ​មនុស្ស​ធម៌១រយ​ភាគរយ​។ គាត់​ទទួល​ស្គាល់​ថា អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​គាត់​មាន សុទ្ធតែ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះ បានជា​គាត់​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ឲ្យ​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ ធ្វើ​ការ​រកស៊ី​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ដោយ​ខ្លួនឯង ហើយ​បរិច្ចាគ​ប្រាក់​ចំណេញ​នៅពេល​អនាគត ឲ្យ​ទៅ​អង្គការ​គ្រីស្ទបរិស័ទ​។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ទំនុក​ដំកើង ៥០:១០ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រាប់​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ​ថា ដ្បិត​អស់​ទាំង​សត្វ​នៅ​ព្រៃ​សុទ្ធតែ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះអង្គ ព្រម​ទាំង​ហ្វូង​សត្វ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​ភ្នំ​ទាំង​ពាន់​ផង​។ ក្នុង​នាម​ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះអាទិករ ដែល​បាន​បង្កើត​របស់​សព្វ​សារពើ​មក ព្រះអង្គ​មិន​បាន​ជំពាក់​អ្វី​នឹង​យើង​ទេ ហើយក៏​មិន​ត្រូវ​ការ​អ្វី​មួយ​ពី​យើង​ដែរ​។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះអង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “អញ​មិន​យក​គោ​ឈ្មោល​ពី​ផ្ទះ​ឯង ឬ​ពពែ​ឈ្មោល​ពី​ក្រោល​ឯង​ឡើយ”(ខ.៩)។ ដោយ​ព្រះទ័យ​សប្បុរស ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ ដែល​យើង​មាន និង​ប្រើ​ប្រាស់ ក៏​ដូចជា​កម្លាំង និង​សមត្ថភាព​ក្នុង​ការ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​។ ដោយសារ​ព្រះអង្គ​បាន​ប្រទាន ដូច​ដែល​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​បង្ហាញ​យើង​ស្រាប់ នោះ​ព្រះអង្គ​ក៏​សក្តិ​សមនឹង​ឲ្យ​យើង​ថ្វាយបង្គំ​អស់ពី​ចិត្ត​។ ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ម្ចាស់​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​។ ប៉ុន្តែ ដោយសារ​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ព្រះអង្គ ព្រះ​អង្គ​ថែម​ទាំង​បាន​បន្ទាប​ព្រះ​កាយ ដើម្បី​មាន​ការ​ប្រកប​ទាក់ទង…

Read article
សម្រាកដោយការទុកចិត្ត

ឯ​អ្នកណា​ដែល​មានគំនិត​ជាប់​តាម​ទ្រង់ នោះ​ទ្រង់​នឹង​ថែរក្សា​អ្នកនោះ ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​សុខ​ពេញខ្នាត ដោយ​ព្រោះ​គេ​ទុកចិត្ត​នឹង​ទ្រង់។ អេសាយ ២៦:៣ អ្នកស្រាវជ្រាវ នៅ​ខេ​ត្ត​ហ្វ៊ូ​ជាន ប្រទេស​ចិន ចង់​ជួយ​អ្នកជំងឺ​សង្គ្រោះ​បន្ទាន់ គេង​ឲ្យបាន​ស្កប់ស្កល់។ ពួក​គេ​ក៏បាន​ធ្វើការ​វាស់​ស្ទង់​ផលប្រយោជន៍​របស់​ឧបករណ៍​ជំនួយការ​ដេក ដោយ​ឲ្យ​អ្នក​ស្ម័គ្រចិត្ត​ប្រើ​ឧបករណ៍​ជំនួយ​ទាំង​នោះ ក្នុង​បរិយាកាស​សប្ប​និមិត្ត ដែល​មាន​ពន្លឺ​ភ្លឺ តាម​កំរិត​របស់​មន្ទីរពេទ្យ និង​មានសម្លេង​ម៉ាស៊ីន​ស្ទង់​អ្នកជំងឺ និង​សម្លេង​ពេទ្យ​ជជែកគ្នា ដូច​ក្នុង​បន្ទប់​សង្គ្រោះ​បន្ទាន់​ពិត​ៗ។ ការស្រាវជ្រាវ​របស់​ពួក​គេ​បាន​រក​ឃើញថា ឧបករណ៍​គ្រប​ភ្នែក​មិន​ឲ្យ​ចាំង​ពន្លឺ និង​ជ័រ​ញាត់​ត្រចៀក បាន​ជួយ​ឲ្យ​អ្នក​ស្ម័គ្រចិត្ត​សម្រាក​បាន​ល្អ​ជាង​មុន។ តែ​ពួក​គេ​បាន​ទទួលស្គាល់​ថា សម្រាប់​អ្នកជំងឺ​សង្គ្រោះ​បន្ទាន់​ពិតប្រាកដ ការ​គេង​ឲ្យ​ស្ងប់​សុខ នៅតែ​ពិបាក​កើតមាន​សម្រាប់​ពួក​គេ។ ពេលណា​ជីវិត​យើង​មាន​ភាព​វឹកវរ តើ​យើង​អាច​រក​ឃើញ​ការសម្រាក ដោយ​របៀបណា? ព្រះគម្ពីរ​បាន​ចែង​ច្បាស់​ថា សន្តិភាព​អាច​កើតមាន ក្នុងចិត្ត​របស់​អ្នក​ដែល​ទុកចិត្ត​ព្រះ ទោះ​ពួក​គេ​ស្ថិត​ក្នុង​កាលៈទេសៈ​ណាក៏ដោយ។ ហោរា​អេសាយ​បាន​ថ្លែង​ទំនាយ អំពី​ពេល​អនាគត ដែល​ជនជាតិ​អ៊ីស្រាអែល នឹង​បាន​ទទួលការ​ស្អាង​ឡើងវិញ បន្ទាប់ពី​ពួក​គេ​បាន​ឆ្លងកាត់​ទុក្ខ​លំបាក។ ពួក​គេ​នឹង​បាន​រស់នៅ​ដោយ​សុខសាន្ត ក្នុង​ទីក្រុង​របស់​ពួក​គេ ព្រោះ​ពួក​គេ​ដឹង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើឲ្យ​ទីនោះ​មាន​ភាព​សុខសាន្ត(អេសាយ ២៦:១)។ ពួក​គេ​នឹង​ទុកចិត្ត​ថា ព្រះអង្គ​កំពុងធ្វើការ​យ៉ាងសកម្ម ក្នុង​លោកិយ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ពួក​គេ ដើម្បី​នាំមក​នូវ​សេចក្តីល្អ ដោយ “ទ្រង់​ទំលាក់​ពួក​អ្នក​ដែល​នៅ​ទី​ខ្ពស់” លើក​អ្នក​ដែលគេ​ជិះជាន់​ឡើង ហើយ​ប្រទាន​យុត្តិធម៌(ខ.៥-៦)។ ពួក​គេ​នឹង​បានដឹង​ថា “ព្រះ​ដ៏​ជា​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ជា​ថ្មដា​ដ៏​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច” ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​ទុកចិត្ត​ព្រះអង្គ​ជា​រៀង​រហូត(ខ.៤)។…

Read article
តើត្រូវធ្វើ ឬមិនត្រូវធ្វើ

ខ្ញុំ​មិន​ប្រព្រឹត្ត​ការ​ល្អ ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​ធ្វើ​នោះ​ទេ តែ​ការ​អាក្រក់​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ធ្វើ នោះ​បែរជា​ខ្ញុំ​ធ្វើវិញ។ រ៉ូម ៧:១៩ កាលពីក្មេង គេ​បាន​យក​រថក្រោះ​មួយ​គ្រឿង សល់​ពី​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី២ មក​ដាក់​តាំង ក្នុង​សួនច្បារ ក្បែរ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ។ គេ​បាន​ដាក់​ផ្លាក​សញ្ញា​ដាស់តឿន​ជាច្រើន អំពី​គ្រោះថ្នាក់​ដែល​អាច​កើតឡើង ដោយសារ​ការ​ឡើង​លេង​លើ​រថ​ក្រោះ​នោះ តែ​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​មួយ​ក្រុម បាន​នាំគ្នា​ឡើង​លេង ដោយ​មិន​បង្អង់​យូរ។ ក្នុងចំណោម​យើង មាន​អ្នកខ្លះ​មានការ​ស្ទាក់ស្ទើរ​បន្តិច តែ​ទីបំផុត យើង​ក៏បាន​ឡើង​លេង​ទាំងអស់គ្នា។ មាន​ក្មេងប្រុស​ម្នាក់ បាន​បដិសេធ​មិនព្រម​ឡើងលើ​រថក្រោះ ដោយ​ចង្អុល​ទៅ​រក​ផ្លាក​សញ្ញា​ហាមឃាត់។ ក្មេងប្រុស​ម្នាក់ទៀត​ប្រញាប់​លោត​ចុះ​ភ្លាមៗ ពេល​ដែល​មនុស្ស​ធំ​បាន​ដើរមក​រក​ពួក​គេ។ ដូចនេះ ការ​ល្បួង​ឲ្យ​លេងសើច​សប្បាយ បាន​ឈ្នះ​បំណង​ចិត្ត​របស់​យើង ដែល​ចង់​ធ្វើតាម​ច្បាប់​ហើយ។ យើង​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធតែ​បង្កប់​ទៅ​ដោយចិត្ត ដែល​ចូលចិត្ត​បះបោរ​ដូច​កូន​ក្មេង។ យើង​មិន​ចូលចិត្ត​ឲ្យ​គេ​ប្រាប់​យើង ឲ្យ​ធ្វើ​នេះ ឬ​ធ្វើ​នោះ​ឡើយ។ តែ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប ពេលណា​យើង​ដឹង​ថា អ្នកណា​ដែល​ចេះ​ធ្វើល្អ តែ​មិន​ធ្វើ​សោះ នោះ​រាប់​ជា​បាប​ដល់​អ្នកនោះ​វិញ(៤:១៧)។ ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​សំបុត្រ​រ៉ូម សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​ថា “ខ្ញុំ​មិន​ប្រព្រឹត្ត​ការ​ល្អ ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​ធ្វើ​នោះ​ទេ តែ​ការ​អាក្រក់​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ធ្វើ នោះ​បែរជា​ខ្ញុំ​ធ្វើវិញ។ ដូច្នេះ បើ​ខ្ញុំ​ប្រព្រឹត្ត​ការដែល​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ធ្វើ នោះ​មិនមែន​ខ្ញុំ​ដែល​ធ្វើការ​នោះ​ទៀត​ទេ គឺជា​បាប​ទេតើ ដែល​នៅក្នុង​ខ្លួនខ្ញុំ​វិញ” (៧:១៩-២០)។ ក្នុងនាម​យើង​ជា​អ្នកជឿ​ព្រះយេស៊ូវ​ យើង​អាច​មានការ​ពិបាក…

Read article
ព្រះទ្រង់មានផែនការ

បុត្រី​ផារ៉ោន … ក៏​ឲ្យ​ឈ្មោះថា ម៉ូសេ ដោយ​ថា “អញ​បាន​ស្រង់​វា​ពី​ទឹក​មក”។ និក្ខមនំ ២:១០ កាល​គេ​រក​ឃើញ​ក្មេងស្រី​ពីរ​នាក់ គេ​មិនបាន​ដឹង​ច្បាស់​ថា ពួក​គេ​មាន​អាយុ​ប៉ុន្មាន​ទេ។ ម្នាក់​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រទះឃើញ​នៅ​លើ​ជណ្តើរ​ព្រះវិហារ​មួយ ហើយ​ម្នាក់ទៀត​គ្រាន់តែ​បានដឹង​ថា ដូនជី​នៅ​ព្រះវិហារ​កាតូលិក​បាន​យក​នាង​ទៅ​ចិញ្ចឹម។ អ្នក​ទាំងពីរ​បាន​កើត​នៅ​ប្រទេស​ប៉ូឡូញ ក្នុង​អំឡុង​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី២។ អស់​រយៈពេល​ជិត ៨០ឆ្នាំ អ្នកស្រី​ហា​លី​ណា(Halina) និង​អ្នក​ស្រី​គ្រីស្ទី​ណា(Krystyna) មិនដែល​បាន​ស្គាល់គ្នា​សោះ។ តែ​ការ​ធ្វើ​តេស្ត​ឌី​អិន​អេ ក៏បាន​រក​ឃើញថា អ្នក​ទាំងពីរ​គឺជា​បងប្អូន​បង្កើត ហើយ​បាន​នាំឲ្យមាន​ការ​ជួបជុំ​ឡើងវិញ​ដ៏​មាន​អំណរ។ លទ្ធផល​តេស្ត​ឌី​អិន​អេ​នោះ​ក៏បាន​បើក​បង្ហាញថា ពួក​គេ​មាន​ជាប់​កេរដំណែល​ជនជាតិ​យូដា ឬ​ជ្វីប ហើយ​គេ​ក៏​អាច​បកស្រាយ អំពី​មូលហេតុ​ដែល​អ្នក​ទាំងពីរ​ត្រូវ​គេ​បោះបង់ចោល កាលនៅតូច។ ពួក​មនុស្ស​អាក្រក់​បាន​តាម​សម្លាប់​អ្នក​ទាំងពីរ ដោយសារ​អត្តសញ្ញាណ​របស់​ពួក​គេ​ជា​ជនជាតិ​យូដា។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​នឹកស្រមៃ​អំពី​ម្តាយ​របស់​ក្មេងស្រី​ទាំងពីរ ដែល​បាន​ខ្លាច​គេ​សម្លាប់​ ហើយក៏​បាន​ទុក​ពួក​គេ​ចោល​នៅកន្លែង ដែល​អ្នកដទៃ​អាច​ប្រទះឃើញ ហើយ​ជួយ​សង្រ្គោះ​ពួក​គេ។ រឿង​នេះ បាន​ធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​រឿង​របស់​លោក​ម៉ូសេ។ គាត់​បាន​ចាប់កំណើត​ក្នុង​សម័យ​ដែល​ជនជាតិ​អេស៊ីព្ទ​កំពុងតែ​សម្លាប់រង្គាល​ក្មេងប្រុស​ជនជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ក្នុងទឹក​ដី​អេស៊ីព្ទ(និក្ខមនំ ១:២២)។ ម្តាយ​គាត់​ក៏បាន​បណ្តែត​គាត់ ក្នុងទឹក​ទន្លេ(២:៣) ដើម្បីឲ្យ​គាត់​មានឱកាស​រួចផុត​សេចក្តី​ស្លាប់។ តាមពិត ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ផែនការ​ជួយ​សង្រ្គោះ​រាស្រ្ត​ព្រះអង្គ តាមរយៈ​លោក​ម៉ូសេ។ រឿង​របស់​លោក​ម៉ូសេ​ក៏បាន​ចង្អុលបង្ហាញ​យើង ឲ្យ​ងាក​ទៅ​រករឿង​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​ផង​ដែរ។ ស្តេច​ផារ៉ោន​ព្យាយាម​សម្លាប់រង្គាល​ក្មេងប្រុស​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ចំណែក​ឯ​ស្តេច​ហេរ៉ូឌ​វិញ ទ្រង់​បាន​បញ្ជា​គេ​ឲ្យ​សម្លាប់​រង្គាល​ក្មេងប្រុស​ទាំងអស់…

Read article
ងាកចេញពីភាពតប់ប្រមល់ទៅរកសេចក្តីសុខសាន្ត

កុំ​ឲ្យ​ខ្វល់ខ្វាយ​អ្វី​ឡើយ ចូរ​ទូល​ដល់​ព្រះ ឲ្យ​ជ្រាប​ពី​សេចក្តី​សំណូម​របស់​អ្នករាល់គ្នា​ក្នុង​គ្រប់ការ​ទាំងអស់ ដោយ​សេចក្តី​អធិស្ឋាន និង​ពាក្យ​ទូល​អង្វរ ទាំង​ពោល​ពាក្យ​អរព្រះគុណ​ផង។ ភីលីព ៤:៦ ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ផ្ទះ ស្ថិត​ក្នុងចំណោម​កត្តា​ដែល​ធ្វើឲ្យ​មាន​ភាព​តប់​ប្រមល់​បំផុត ក្នុង​ជីវិត។ ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់មក​រស់នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ ដែល​យើង​កំពុង​រស់នៅ​ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន បន្ទាប់ពី​យើង​បាន​រស់នៅ ក្នុង​ផ្ទះ​ចាស់​ជិត២០ឆ្នាំ។ ខ្ញុំ​បាន​រស់នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ចាស់​នោះ​តែម្នាក់ឯង អស់​រយៈពេល៨ឆ្នាំ មុន​ពេល​ខ្ញុំ​រៀបការ។ បន្ទាប់មក ស្វាមី​ខ្ញុំ​ក៏បាន​ផ្លាស់មក​រស់នៅ​ជាមួយ​ខ្ញុំ ដោយ​នាំ​របស់​ប្រើប្រាស់​របស់​គាត់​មក​ជាមួយ។ ក្រោយ​មក ពេល​យើង​មាន​កូន គឺ​មានន័យថា យើង​មាន​របស់​របរ​ប្រើប្រាស់​កាន់តែ​ច្រើន ក្នុង​ផ្ទះ។ នៅ​ថ្ងៃ​រើ ទៅ​នៅផ្ទះ​ថ្មី អ្វីៗ​មិន​ទាន់​មាន​ភាព​រលូន​ឡើយ។ នៅ​សល់​តែ៥នាទី​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ អ្នក​ដឹកជញ្ជូន​នឹង​មកដល់​ហើយ តែ​ខ្ញុំ​នៅ​មិនទាន់​សរសេរ​សៀវភៅ​ចប់ ឲ្យ​ទាន់ពេល​កំណត់។ ហើយ​ផ្ទះ​ថ្មី​មាន​ជណ្តើរ​ច្រើន ដូចនេះ ខ្ញុំ​ត្រូវការ​កម្លាំង​ដឹកជញ្ជូន​ច្រើនជាង​នោះ​ពីរ​ដង លើស​ផែន​ការ។ តែ​ខ្ញុំ​មិន​មាន​អារម្មណ៍​តប់ប្រមល់​ខ្លាំង នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ទេ។ តែ​ការ​ថប់បារម្ភ​បាន​កើតមាន ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ចំណាយពេល​ច្រើន​ម៉ោង ដើម្បី​សរសេរ​សៀវភៅ​ឲ្យ​ចប់។ ដោយសារ​ព្រះគុណ​ព្រះ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ចំណាយពេល​អាន​ព្រះគម្ពីរ អធិស្ឋាន និង​សរសេរ​សៀវភៅ ឲ្យ​ទាន់ពេល​កំណត់។ ដូចនេះ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ការសិក្សា ព្រះគម្ពីរ និង​ការអធិស្ឋាន គឺជា​គន្លឹះ​ដែល​នាំឲ្យ​ខ្ញុំ​ឈ្នះ​ការ​ថប់បារម្ភ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​ថា “កុំ​ឲ្យ​ខ្វល់ខ្វាយ​អ្វី​ឡើយ…

Read article
ព្រះទ្រង់តែងតែស្តាប់យើងអធិស្ឋាន

សេចក្តី​ទូល​អង្វរ​ដ៏​អស់ពី​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​សុចរិត នោះ​ពូកែ​ណាស់។ យ៉ាកុប ៥:១៦ លោក​ឆាក់(Chuck) ជា​តួ​សម្តែង និង​ជា​អ្នក​ហាត់​ក្បាច់​គុណ បាន​ផ្តល់​កិត្តិយស​ដល់​ម្តាយ​គាត់ នៅ​ថ្ងៃបុណ្យ​ខួបកំណើត​គំរប់១០០ឆ្នាំ​របស់​ម្តាយ​គាត់ ដោយ​ចែកចាយ អំពី​ការ​រួមចំណែក​ដ៏​សំខាន់​របស់​ម្តាយ​គាត់ នៅក្នុង​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​ខាងវិញ្ញាណ​របស់​គាត់។ គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “ម៉ាក់​បាន​ធ្វើជា​គំរូ​នៃ​ការអត់ធន់ និង​សេចក្តី​ជំនឿ”។ ម្តាយ​គាត់​បាន​ចិញ្ចឹម​កូនប្រុស​ទាំង​បី​តែម្នាក់ឯង ក្នុងអំឡុងពេល​មហា​វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច​ពិភពលោក ហើយ​បាន​បាត់បង់​ស្វាមី​ម្នាក់​ហើយ​ម្នាក់​ទៀត កូនប្រុស​ម្នាក់ កូនចុង​ម្នាក់ និង​ចៅ ដែល​បាន​ស្លាប់​ចោល​ម្តាយ​គាត់ ព្រមទាំង​បាន​ឆ្លងកាត់​ការវះកាត់​ជាច្រើន​ដង។ គាត់​បន្ត​ទៀត​ថា ម្តាយ​គាត់​តែងតែ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់ ពេញ​មួយ​ជីវិត​គាត់ ទោះ​គាត់​កំពុង​រស់នៅ​សុខ​ស្រួល ឬ​ជួប​ការ​លំបាក​ក៏ដោយ ហើយ​ពេល​ដែល​គាត់​ស្ទើរតែ​ដាច់​ចេញពី​ព្រះ​នៅ​ហូលីវូដ ម្តាយ​គាត់​ដែល​នៅផ្ទះ បាន​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់​ទទួលជោគជ័យ និង​សេចក្តី​សង្គ្រោះ។ គាត់​សន្និដ្ឋាន​ថា គាត់​សូម​អរព្រះគុណ​ព្រះអង្គ ដែល​បាន​ប្រើ​ម្តាយ​គាត់ ដើម្បីឲ្យ​គាត់​បាន​ផ្លាស់​ប្រែ តាមបំណង​ព្រះទ័យ​ព្រះអង្គ។ ការអធិស្ឋាន​របស់​ម្តាយ​លោក​ឆាក់ បាន​ជួយ​ឲ្យ​គាត់​ទទួល​សេចក្តី​សង្រ្គោះ និង​រកបាន​ភរិយា​ដែល​កោតខ្លាច​ព្រះ។ គាត់​បាន​អធិស្ឋាន​យ៉ាង​ខ្ជាប់ខ្ជួន​ឲ្យ​កូនប្រុស​គាត់ ហើយ​ព្រះ​ទ្រង់​ក៏បាន​ឮ​គាត់​អធិស្ឋាន។ យើង​មិន​តែងតែ​ទទួល​បានការ​ឆ្លើយតប​របស់​ព្រះអង្គ ចំពោះ​ការអធិស្ឋាន​របស់​យើង តាមបំណង​ចិត្ត​យើង ដូចនេះ យើង​មិន​អាច​ប្រើការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង ដូច​ចង្កឹះ​វេទមន្ត​នោះ​ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា​ក៏ដោយ បទ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប​បាន​ធានា​យើង​ថា “សេចក្តី​ទូល​អង្វរ​ដ៏​អស់ពី​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​សុចរិត នោះ​ពូកែ​ណាស់”(យ៉ាកុប ៥:១៦)។ យើង​ក៏​ត្រូវ​បន្ត​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​អ្នកមាន​ជំងឺ និង​អ្នក​ដែល​កំពុង​ជួប​បញ្ហា​ផង​ដែរ(ខ.១៣-១៥)។…

Read article
បន្ទប់ចែកចាយ

យ៉ូណាថាន​បាន​តាំង​សញ្ញា​នឹង​ដាវីឌ ពីព្រោះ​លោក​ស្រឡាញ់​ដាវីឌ​ដូចជា​ខ្លួន​របស់​លោក។ ១សាំ​យ៉ូអែល ១៨:៣ នៅ​ភាគ​ខាងជើង​នៃ​ប្រទេស​អេស្ប៉ាញ ប្រជាជន​មានទម្លាប់​បង្ហាញ​អារម្មណ៍ និង​មិត្តភាព តាមរបៀប​ដែល​គួរឲ្យ​ចាប់អារម្មណ៍ ក្នុង​តំបន់ជនបទ​ដែល​មាន​រូងភ្នំ​ជាច្រើន​ដែលគេ​បាន​ជីក។ បន្ទាប់ពី​ការច្រូតកាត់​បាន​បញ្ចប់ កសិករ​មួយចំនួន​តែងតែ​ទៅ​អង្គុយ​នៅក្នុង​បន្ទប់​មួយ នៅ​ខាងលើ​រូងភ្នំ​មួយ ហើយ​បាន​ត្រៀម​ទុក​ម្ហូប​អា​ហារ​ផ្សេងៗ​នៅ​ទីនោះ។ ក្រោយមក គេ​ក៏បាន​ហៅ​បន្ទប់​នោះ​ថា “បន្ទប់​ចែកចាយ” ជា​កន្លែង​ដែល​មិត្តភក្តិ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​តែងតែ​ជួបជុំគ្នា ដើម្បី​ចែកចាយ​រឿង ការ​អាថ៌កំបាំង និង​ក្តី​ស្រមៃ​របស់​ខ្លួន។ បើ​គេ​ត្រូវការ​ការ​ជួបជុំ​ដ៏​ជិតស្និទ្ធ ជាមួយ​មិត្តភក្តិ​ដែល​អាច​ទុកចិត្ត​បាន គេ​តែងតែ​ទៅ​រក​បន្ទប់​នោះ​ឯង។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​មិត្តភាព​ស៊ីជម្រៅ រវាង​យ៉ូណាថាន និង​ដាវីឌ។ ពេល​ដែល​ស្តេច​សូល​មានការ​ច្រណែន​យ៉ាង​ខ្លាំង​នឹង​ដាវីឌ ហើយ​ចង់​សម្លាប់​គាត់ យ៉ូណាថាន ដែល​ជា​បុត្រ​ច្បង​របស់​ស្តេច​សូល ក៏បាន​ការពារ និង​ធ្វើជា​មិត្តភក្ដិ​របស់​គាត់។ អ្នក​ទាំងពីរ​ក៏បាន​ក្លាយជា​មិត្ត​ចិត្ត​មួយ​ថ្លើម​មួយ(១សាំ​យ៉ូអែល ១៨:១)។ ហើយ​យ៉ូណាថាន ក៏បាន​ស្រឡាញ់​ដាវីឌ​ដូច​ខ្លួនឯង(ខ.១,៣) ហើយ​ទោះ​ទ្រង់​ជា​បុត្រ​ដែល​ត្រូវ​ស្នង​រាជ​បន្ត​ពី​ស្តេច​សូល​ក៏ដោយ ក៏​ទ្រង់​នៅតែ​ទទួលស្គាល់​ការ​ជ្រើសរើស​របស់​ព្រះ ឲ្យ​ដាវីឌ​ឡើង​ធ្វើ​ស្តេច។ ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​អាវ​ឲ្យ​ដាវីឌ ព្រមទាំង​សំលៀកបំពាក់ ​ដាវ ធ្នូ ហើយនិង​ខ្សែក្រវាត់​ផង(ខ.៤)។ ក្រោយមក ដាវីឌ​ក៏បាន​ប្រកាស​ថា សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ជ្រាលជ្រៅ​ដែល​យ៉ូណាថាន មាន​ចំពោះ​គាត់ ក្នុងនាម​ជា​មិត្តសំឡាញ់ គឺ​ពិតជា​អស្ចារ្យ​ណាស់(២សាំ​យ៉ូអែល ១:២៦)។ ក្នុងនាម​ជា​អ្នកជឿ​ព្រះយេស៊ូវ​ សូម​ព្រះអង្គ​ជួយ​យើង​ឲ្យ​មាន​មិត្តភាព…

Read article