Sheridan Voysey

You are here:
រឿងនោះមិនទាន់ចប់នៅឡើយទេ

សូមឲ្យ​រាជ្យ​ទ្រង់​បាន​មកដល់ សូមឲ្យ​ព្រះហឫទ័យ​ទ្រង់​បាន​សំរេច​នៅ​ផែនដី ដូច​នៅ​ស្ថានសួគ៌​ដែរ។ ម៉ាថាយ ៦:១០ ពេល​ដែល​ខ្សែភាពយន្ត​របស់​ជនជាតិ​អង់គ្លេស មាន​ចំណងជើង​ថា កាតព្វកិច្ច​ការពារ​ប្រជាជន បាន​ឈាន​ចូល​ដល់​ភាគ​បញ្ចប់ ទស្សនិកជន​ចង់​ដឹង​ថា ការ​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង​នឹង​ក្រុម​ឧក្រិដ្ឋជន​នឹង​មាន​លទ្ធផល​ដូចម្តេច នៅ​ចុងបញ្ចប់។ តែ​ទស្សនិកជន​ជាច្រើន​មានការ​ខកចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​ភាគ​បញ្ចប់​បាន​បង្ហើប​ឲ្យដឹង​ថា ការ​អាក្រក់​នឹង​ឈ្នះ​ការ​ល្អ នៅទីបញ្ចប់។ អ្នកគាំទ្រ​ម្នាក់​បាន​និយាយ​ថា គាត់​ចង់​ឲ្យ​គេ​ចាប់​តួអង្គ​ដែល​ជា​មនុស្ស​អាក្រក់ យក​ទៅកាត់​ទោស។ គាត់​ចង់​ឲ្យ​រឿង​នេះ​មានការ​បញ្ចប់​ដ៏​ត្រឹមត្រូវ។ លោក​ភី​ធ័រ បឺហ្គ័រ(Peter Berger) ជា​អ្នកជំនាញ​ផ្នែក​សង្គមវិទ្យា បាន​កត់សំគាល់​ឃើញថា យើង​ស្រេកឃ្លាន​ចង់បាន​ក្តី​សង្ឃឹម និង​យុត្តិធម៌ គឺ​សង្ឃឹមថា ការ​អាក្រក់​នឹង​ទទួលបរាជ័យ ហើយ​អ្នក​ធ្វើការ​អាក្រក់​នឹង​ទទួលទោស។ ពិភពលោក​ដែល​មនុស្ស​អាក្រក់​ជា​អ្នកឈ្នះ គឺ​បាន​ប្រាសចាក​ផ្នត់គំនិត​របស់​យើង ដែល​ចូលចិត្ត​គិតថា  ការ​ល្អ​គួរតែ​ឈ្នះ​ការ​អាក្រក់ ក្នុង​ពិភពលោក​នេះ។ អ្នកគាំទ្រ​ដែល​កំពុង​មានការ​ខកចិត្ត​នោះ កំពុងតែ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការស្រេកឃ្លាន​របស់​មនុស្សជាតិ ដោយ​មិនដឹង​ខ្លួន គឺ​ស្រេកឃ្លាន​ចង់​ឲ្យ​ពិភពលោក​មាន​ភាព​ត្រឹមត្រូវ​ឡើងវិញ។ ក្នុង​សេចក្តី​អធិស្ឋាន​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ព្រះយេស៊ូវ​​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី​ភាព​ពិត​នៃ​ការ​អាក្រក់។ ការ​អាក្រក់​មិនគ្រាន់​តែ​កើតមាន​រវាង​មនុស្ស​និង​មនុស្ស ដែល​តម្រូវឲ្យ​មានការ​អត់ទោស​ប៉ុណ្ណោះទេ(ម៉ាថាយ ៦:១២) ប៉ុន្តែ ថែមទាំង​តម្រូវឲ្យ​មានការ​រំដោះ ឲ្យ​រួចពី​ការ​អាក្រក់​ទ្រង់ទ្រាយ​ធំ​ទៀត​ផង(ខ.១៣)។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ ព្រះអង្គ​បាន​បង្ហាញ​ភាព​ពិត​នៃ​ការ​អាក្រក់ គឺ​ដើម្បីឲ្យ​យើង​មាន​សង្ឃឹម​ឡើង។ នគរ​ស្ថានសួគ៌​ជា​កន្លែង​ដែល​គ្មាន​ការ​អាក្រក់ ហើយ​នគរ​ស្ថានសួគ៌​កំពុង​ចុះ​មកដល់​ផែនដី(ខ.១០)។ ថ្ងៃមួយ ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ជំនុំជម្រះ​ដោយ​យុត្តិធម៌ នៅ​គ្រាចុងក្រោយ…

Read article
រកឃើញកន្លែងជ្រកកោន

ដ្បិត​ទ្រង់​បាន​ធ្វើជា​ទី​មាំមួន​ដល់​មនុស្ស​កំសត់​ទុគ៌ត ក្នុង​គ្រាដែល​មានទុក្ខ​លំបាក ជាទី​ជ្រកកោន​ឲ្យ​រួចពី​ព្យុះសង្ឃរា។ អេសាយ ២៥:៤ ខ្ញុំ និង​ភរិយា​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ស្នាក់នៅ​ក្នុង​សណ្ឋាគារ​ចាស់​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​មួយ នៅ​មាត់សមុទ្រ​ដែល​មាន​បង្អួច​កញ្ចក់​ធំៗ និង​ជញ្ជាំង​ថ្ន​ក្រាស់ៗ។ នៅពេល​រសៀល​ថ្ងៃមួយ មាន​ខ្យល់ព្យុះ​មួយ​បាន​វាយប្រហារ​មក​លើ​តំបន់​នោះ ធ្វើឲ្យ​សមុទ្រ​មាន​ទឹក​រលក​ធំៗ ហើយ​ខ្យល់បក់​បោក​មក​ត្រូវ​បង្អួច​បន្ទប់​យើង ដូច​គេ​វាយ​សន្ធាប់​ទ្វារ​ទាំង​កំហឹង។ តែ​យើង​នៅតែ​មាន​សន្តិភាព​ក្នុង​ចិត្ត។ ជញ្ចាំង​ទាំង​នោះ​រឹងប៉ឹង​ណាស់ ហើយ​គ្រឹះ​របស់​សណ្ឋាគារ​ក៏​មាំមួន​ណាស់​ដែរ! ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្យល់ព្យុះ​កំពុងតែ​បញ្ចេញ​កំហឹង​នៅ​ខាងក្រៅ​ បន្ទប់​របស់​យើង​ជា​កន្លែងជ្រក​កោន​ដ៏​សុខសាន្ត។ ការ​និយាយ​អំពី​កន្លែងជ្រក​កោន គឺជា​ប្រធានបទ​ដ៏​សំខាន់ ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ ដោយ​ព្រះ​ទ្រង់​ផ្ទាល់​ជា​កន្លែងជ្រក​កោន​ដែល​សុខ​សាន្ត​បំផុត។ គឺ​ដូចដែល​ហោរា​អេសាយ​បាន​ថ្លែង​ថា “ដ្បិត​ទ្រង់​បាន​ធ្វើជា​ទី​មាំមួន​ដល់​មនុស្ស​កំសត់​ទុគ៌ត ក្នុង​គ្រាដែល​មានទុក្ខ​លំបាក ជាទី​ជ្រកកោន​ឲ្យ​រួចពី​ព្យុះសង្ឃរា ជា​ម្លប់​បាំង​កំ​ដៅ”(អេសាយ ២៥:៤)។ ម្យ៉ាងទៀត រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​ក៏បាន​ផ្តល់​ទីជ្រកកោន ដល់​អ្នក​ដែល​ត្រូវការ​ផង​ដែរ ទោះ​នោះ​ជាទី​ក្រុង​ពំនាក់​នៅ​សម័យ​បុរាណ (ជនគណនា ៣៥:៦) ឬជា​ការ​ស្វាគមន៍​ដល់ “ជនបរទេស” ដែល​ត្រូវការ​ជម្រក​ក្តី(ចោទិយកថា ១០:១៩)។ សព្វថ្ងៃ​នេះ យើង​នៅតែ​អាច​ប្រើ​គោលការណ៍​ដដែល​នេះ ពេលណា​វិបត្តិ​មនុស្សធម៌​បាន​កើតឡើង ក្នុង​ពិភពលោក​នេះ។ ក្នុង​ពេល​បែប​នោះ យើង​អាច​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​នៃ​ទីជ្រកកោន ប្រើ​យើង ជា​រាស្រ្ត​ព្រះអង្គ ឲ្យ​ជួយ​ជន​ងាយ​រងគ្រោះ ឲ្យ​រក​ឃើញ​កន្លែង​សុវត្ថិភាព។ ខ្យល់ព្យុះ​ដែល​បាន​បក​បោក​ប៉ះ​សណ្ឋាគារ​ដែល​ពួក​ខ្ញុំ​បាន​ស្នាក់នៅ ក៏បាន​ស្ងប់​ទៅវិញ​នៅពេល​ព្រឹក​ថ្ងៃបន្ទាប់ ដោយ​បន្សល់ទុក នូវ​ទេសភាព​សមុទ្រ​ដ៏​ស្ងប់ស្ងាត់ និង​ពន្លឺ​ព្រះអាទិត្យ​ដ៏​កក់ក្តៅ ដែល​ធ្វើឲ្យ​សត្វ​រំពេ​ហោះ​ហើរ​លើ​វេ​ហារ…

Read article
ចំណុចខុសគ្នាដែលមានប្រយោជន៍

ព្រមទាំង​មានចិត្ត​សុភាព ហើយ​ស្លូតបូត​គ្រប់ជំពូក​ទាំង​អត់ធ្មត់ ហើយ​ទ្រាំទ្រ​គ្នា​ទៅវិញទៅមក ដោយ​ស្រឡាញ់។ អេភេសូរ ៤:២ បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​បាន​រៀបការ​ជាមួយ​មើ​រីន(Merryn) បាន​២២​ឆ្នាំ ជួនកាល ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា តើ​ជីវិត​អពាហ៍​ពិពាហ៍​របស់​យើង អាច​ដំណើរការ​ទៅ​បាន ដោយ​របៀបណា? ខ្ញុំ​ជា​អ្នកនិពន្ធ មើ​រីន​ជា​អ្នកធ្វើ​ស្ថិតិ។ ខ្ញុំ​ធ្វើការ​ជាមួយ​អក្សរ នាង​ធ្វើការ​ជាមួយ​លេខ។ ខ្ញុំ​ចង់បាន​ភាព​ស្រស់​ស្អាត នាង​ចង់​បាន​ដំណើរការ។ ដូចនេះ យើង​ហាក់ដូចជា​មក​ពី​ពិភព​ពីរ​ផ្សេងគ្នា​អញ្ចឹង។ ពេល​មាន​ការ​ណាត់ជួប មើ​លី​នតែងតែ​ទៅ​ដល់​មុន​ម៉ោង តែ​ជួន​កាល ​ខ្ញុំ​មាន​ភាព​យឺត​យ៉ាវ។ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​សាកល្បង​មុខ​ម្ហូប​ថ្មីៗ ដែល​មាន​ក្នុង​មី​នុយ តែ​នាង​ចូល​ចិ​ត្ត​កុម្មង់​មុខម្ហូប​ដដែល។ បន្ទាប់ពី​យើង​បាន​ទៅដល់​វិចិត្រសាល​ប្រហែល២០នាទី ខ្ញុំ​ទើបតែ​ចាប់ផ្តើម​ដើរមើល​ផ្ទាំងគំនូរ ខណៈ​ពេល​ដែល​មើ​រី​នបា​នដើ​រមើល​ចប់​មុន​ខ្ញុំ ហើយ​បាន​ទៅ​អង្គុយ​រង់ចាំ​ខ្ញុំ​នៅកន្លែង​ញាំ​កាហ្វេ នៅ​ជាន់ក្រោម ដោយ​មិនដឹង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​ចំណាយពេល​យូរប៉ុណ្ណា​ទៀត​ទេ។ យើង​បាន​ផ្តល់​ឱកាស​ជាច្រើន ដល់គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ឲ្យ​រៀន​អត់ធ្មត់។ យើង​ក៏​មាន​ចំណុច​ដែល​ដូចគ្នា​ផង​ដែរ ដូចជា ការ​ចូលចិត្ត​ប្រភេទ​នៃ​ភាព​កំប្លែង​ដូចគ្នា ការ​ចូលចិត្ត​ធ្វើដំណើរ​កម្សាន្ត និង​មាន​ជំនឿ​លើ​ព្រះ​ដូចគ្នា ដែល​បាន​ជួយ​ឲ្យ​យើង​អធិស្ឋាន នៅពេល​ដែល​យើង​មាន​ជម្រើស​ផ្សេង​គ្នា ហើយ​ត្រូវ​ធ្វើការ​លះបង់ តាមដែល​ចាំបាច់។ ដោយសារ​ចំណុច​ដូចគ្នា​ទាំងនេះ ចំណុច​ខុសគ្នា​របស់​យើង​ថែ​មទំាង​មានប្រយោជន៍​ចំពោះ​ទំនាក់ទំនង​របស់​យើង​ទៀតផង។ មើល​រី​នបាន​ជួយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រៀន​បន្ធូរ​អារម្មណ៍ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ជួយ​នាង ឲ្យ​​ចម្រើន​ឡើង ក្នុង​ការ​លត់ដំ ខាង​វិញ្ញាណ។ ការសម្រប​ខ្លួន​នឹង​ចំណុច​ខុសគ្នា​ដែល​យើង​មាន​…

Read article
ព្រះអង្គត្រាស់ហៅឲ្យលូតលាស់

  ដ្បិត​បើ​មាន​សេចក្តី​ទាំង​នោះ​ចំរើន​ឡើង ក្នុង​ចិត្ត​អ្នក​រាល់​គ្នា​ហើយ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​នៅ​ទំនេរ ឬ​ឥត​ផល​ខាង​ឯ​ដំណើរ​ស្គាល់​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​យើង​រាល់​គ្នា​ឡើយ។ ២ពេត្រុស ១:៨ នៅ​ផ្កា​ថ្មបំពង់ ជា​សត្វ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ចម្លែក​ខុស​គេ។ គេ​ប្រទះ​ឃើញ​ពួក​វា​តោង​ជាប់​នឹង​ថ្ម និង​សម្បក​សត្វ​សមុទ្រ ដោយ​មាន​រូបរាង្គ ដូច​បំពង់​ផ្លាស្ទីក​ទន់​ៗ ដែល​រេរាំ​ទៅ​តាម​ចរន្ត​ទឹក​រលក។ វា​រស់​នៅ​ដោយ​ជីវិត​ដែល​ចាំ​តែ​ទទួល​ចំណី ដោយ​ស្រូប​យក​ជីវជាតិ​ពី​ទឹក​សមុទ្រ គឺ​មាន​លក្ខណៈ​ខុស​គ្នា​យ៉ាង​ខ្លាំង​ពី​ជីវិត​ដ៏​សកម្ម កាល​ពួក​វា​ទើប​តែ​ពេញ​វ័យ។ ក្នុង​ដំណាក់​កាល​ដំបូង​នៃ​ជីវិត​របស់​ផ្កា​ថ្ម​បំពង់ ពួក​វា​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​កូន​ក្អុក ដោយ​មាន​ខួរ​ឆ្អឹង​ខ្នង និង​ខួរ​ក្បាល ដែល​ជួយ​ពួក​វា​ស្វែង​រក​អាហារ និង​ជៀស​ចេញ​ពី​គ្រោះ​ថ្នាក់។ ពេល​វា​មិន​ទាន់​ពេញ​វ័យ វា​ធ្វើ​ការ​ផ្លាស់​ទី ក្នុង​ទឹក​សមុទ្រ នៅ​ពេល​ថ្ងៃ ប៉ុន្តែ មាន​រឿង​មួយ​កើត​ឡើង ពេល​ពួក​វា​ពេញ​វ័យ។ វា​ក៏​បាន​តោង​ជាប់​ថ្ម ​ឈប់​ផ្លាស់​ទី និង​លូត​លាស់​ទៀត។ វា​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​រំលាយ​ខួរ​ក្បាល​ខ្លួន​ឯង​ធ្វើ​ជា​ចំណី។ វា​លែង​មាន​ខួរ​ឆ្អឹង​ខ្នង ហើយ​ក៏​បាន​រស់​នៅ​ដូច​រុក្ខ​ជាតិ ដែល​រេរាំ​ចុះ​ឡើង​តាម​ចរន្ត​ទឹក​សមុទ្រ។ រឿង​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​សាវ័ក​ពេត្រុស ដែល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង មិន​ឲ្យ​រស់​នៅ​បែប​នេះ​ឡើយ។ ការ​មាន​ភាព​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ គឺ​មាន​ន័យ​ថា យើង​មាន​ចំណែក​ជា​និស្ស័យ​នៃ​ព្រះ​(២ពេត្រុស ១:៤) ដូច​នេះ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ត្រាស់​ហៅ​អ្នក និង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចម្រើន​ឡើង ក្នុង​ព្រះ​គុណ ក្នុង​ការ​ស្គាល់​ព្រះ​គ្រីស្ទ(៣:១៨) និង​លូត​លាស់​ខាង​វិញ្ញាណ ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​ឧស្សាហ៍…

Read article
ជំនួយដ៏ស្រទន់

លោក​ក្រឡេក​មើល​ទៅ​ឃើញ​នៅ​ក្បាល​ដំណេក មាន​នំ​ដុត​ឆ្អិន​ទៅ​លើ​ធ្យូង​ភ្លើង ហើយ​មាន​ទឹក​១​ក្អម​ផង នោះ​លោក​ក៏​បរិភោគ​នំ និង​ទឹក​នោះ រួច​ដេក​ទៅ​វិញ។ ១ពង្សាវតាក្សត្រ ១៩:៦ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បាន​ស្តាប់​អ្នក​ជំនួញ​ម្នាក់​រៀប​រាប់ អំពី​ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​រៀន​នៅ​មហាវិទ្យាល័យ។ កាល​នោះ គាត់​ច្រើន​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ថា “គ្មាន​ទី​ពំនាក់ និង​អស់​សង្ឃឹម” ដោយសារ​ជំងឺ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត។ គួរ​ឲ្យ​ស្តាយ​ណាស់​ គាត់​មិន​ដែល​បាន​ទៅ​ជួប​គ្រូ​ពេទ្យ​ផ្លូវ​ចិត្ត​ឡើយ តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បាន​ចាប់​ផ្តើម​រៀប​ផែនការ​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់ ដោយ​កុម្ម៉ង់​ទិញ​សៀវភៅ ដែល​និយាយ​អំពី​ការ​សម្លាប់​ខ្លួន ហើយ​ក៏​បាន​ជ្រើស​រើស​ថ្ងៃ​ខែ ដើម្បី​ធ្វើ​អត្តឃាត។ ព្រះ​ទ្រង់​យក​ព្រះទ័យ​ទុក​ដាក់ ចំពោះ​អ្នក​ដែល​គ្មាន​ទីពឹង និង​គ្មាន​សង្ឃឹម។ មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ជួយ​សង្រ្គោះ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដ៏​ខ្មៅ​ងងឹត។ កាល​លោក​យ៉ូណាស​ចង់​ស្លាប់ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​លើក​ទឹកចិត្ត​គាត់ ដោយ​ការ​សន្ទនា​ដ៏​ស្រទន់(យ៉ូណាស ៤:៣-១០)។ កាល​លោក​អេលីយ៉ា​សូម​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​ដក​ជីវិត​គាត់(១ពង្សាវតាក្សត្រ ១៩:៤) ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ប្រទាន​នំប៉័ង និង​ទឹក ដើម្បី​ឲ្យ​គាត់​មាន​ភាព​ស្រស់​ថ្លា​ឡើង(ខ.៥-៩) និង​បាន​មាន​បន្ទូល​យ៉ាង​សុភាព​មក​កាន់​គាត់(ខ.១១-១៣) ហើយ​ក៏​បាន​ជួយ​ឲ្យ​គាត់​មើល​ឃើញ​ថា គាត់​មិន​ឯកោ ដូច​ដែល​គាត់​គិត​នោះ​ឡើយ(ខ.១៨)។​ ដូច​នេះ ព្រះ​ទ្រង់​ចូល​មក​ជិត​មនុស្ស​ដែល​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត ដោយ​ជំនួយ​ដ៏​ស្រទន់។ ងាក​មក​រឿង​របស់​អ្នក​ជំនួញ​នោះ​វិញ។ បណ្ណាគារ​ក៏​បាន​ជួន​ដំណឹង​គាត់​ថា គេ​បាន​ដឹក​សៀវភៅ​នោះ​មក​ឲ្យ​គាត់​ហើយ​។ តែ​គេ​បាន​ច្រឡំ​អាស័យដ្ឋាន ហើយ​ក៏​បាន​ផ្ញើ​សៀវភៅ​នោះ​ទៅ​កាន់​ផ្ទះ​ឪពុក​ម្តាយ​គាត់។ ពេល​ដែល​ម្តាយ​គាត់​ទូរស័ព្ទ​មក​គាត់ ដោយ​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​យ៉ាង​ខ្លាំង គាត់​ក៏​បាន​ភ្ញាក់​រឭក ដោយ​ដឹង​ថា…

Read article
ទំនាក់ទំនងរវាងភាពសប្បុរស និងក្តីអំណរ

នោះ​បណ្តាជន​ទាំងឡាយ​ក៏​រីករាយ​សប្បាយ​ដោយ​បាន​ថ្វាយ​ស្ម័គ្រ​ពី​ចិត្ត ពី​ព្រោះ​គេ​បាន​ថ្វាយ​ស្ម័គ្រ​ពី​ចិត្ត​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា។ ១របាក្សត្រ ២៩:៩ អ្នក​ស្រាវ​ជ្រាវ​បាន​រក​ឃើញ​ថា ភាព​សប្បុរស និង​ក្តី​អំណរ មាន​ទំនាក់​ទំនង​នឹង​គ្នា។ បាន​សេចក្តី​ថា អ្នក​ដែល​ឲ្យ​លុយ និង​ចំណាយ​ពេល​សម្រាប់​អ្នក​ដទៃ មាន​ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ​ជាង​អ្នក​ដែល​មិន​បាន​ឲ្យ ឬ​ចំណាយ។ រឿង​នេះ​បាន​នាំ​ឲ្យ​អ្នក​ចិត្ត​សាស្រ្ត​ម្នាក់​ធ្វើ​ការ​សន្និដ្ឋាន​ថា “ចូរ​យើង​ឈប់​គិត​ថា ការ​ធ្វើ​ទាន គឺ​ជា​កាតព្វកិច្ច​ខាង​ផ្លូវ​សីលធម៌ តែ​ចូរ​យើង​ចាប់​ផ្តើម​គិត​ថា វា​ជា​ប្រភព​នៃ​ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ​វិញ”។ ការ​ឲ្យ​អ្វី​មួយ​ដល់​អ្នក​ដទៃ អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​សប្បាយ​ចិត្ត តែ​ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា តើ​យើង​គួរ​តែ​ចាត់​ទុក​សុភមង្គល​ជា​គោល​ដៅ នៃ​ការ​ឲ្យ​របស់​យើង​ដែរ​ឬ​ទេ? បើ​យើង​មាន​ភាព​សប្បុរស​ចំពោះ​មនុស្ស ឬ​បុព្វហេតុ​ណា​មួយ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ ចុះ​ចំណែក​ឯ​មនុស្ស ឬ​បុព្វហេតុ​ដែល​យើង​ពិបាក​ឧបត្ថម្ភ ឬ​មិន​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍ តែ​ពិត​ជា​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​ពីយើង តើ​យើង​គិត​យ៉ាង​ណា? ព្រះគម្ពីរ​ក៏​បាន​តភ្ជាប់​ភាព​សប្បុរស ជា​មួយ​នឹង​ក្តី​អំណរ​ផង​ដែរ តែ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​មូលដ្ឋាន​ខុស​ពី​នេះ។ បន្ទាប់​ពី​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​បរិច្ចាគ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ផ្ទាល់​ខ្លួន ដើម្បី​សាង​សង់​ព្រះ​វិហារ ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ឲ្យ​ដាក់​ដង្វាយ​ផង​ដែរ​(១របាក្សត្រ ២៩:១-៥)។ ពួក​បណ្តាជន​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ចិត្ត​សប្បុរស ដោយ​ដាក់​ដង្វាយ​ជា​មាស ប្រាក់ និង​ត្បូង​មាន​តម្លៃ ដោយ​ក្តី​អំណរ(ខ.៦-៨)។ ប៉ុន្តែ ចូរ​យើង​កត់​សំគាល់​ថា តើ​ពួក​គេ​មាន​ក្តី​អំណរ ដោយសារ​អ្វី? ជាក់​ស្តែង “នោះ​បណ្តាជន​ទាំង​ឡាយ​ក៏​រីករាយ​សប្បាយ ដោយ​បាន​ថ្វាយ​ស្ម័គ្រ​ពី​ចិត្ត ពីព្រោះ​គេ​បាន​ថ្វាយ​ស្ម័គ្រ​ពីចិត្ត ដល់​ព្រះ​យេហូវ៉ា”(ខ.៩)។…

Read article
ការបញ្ចប់ដ៏ល្អ

ខ្ញុំ​បាន​តយុទ្ធ​យ៉ាង​ល្អ ខ្ញុំ​បាន​រត់​ប្រណាំង​ជា​ស្រេច ខ្ញុំ​បាន​រក្សា​សេចក្តី​ជំនឿ​ទៅ​ហើយ។ ២ធីម៉ូថេ ៤:៧ ជា​ញឹក​ញាប់ ខ្ញុំ​មាន​ឯកសិទ្ធិ ក្នុង​ការ​ដឹកនាំ​កម្មវិធី​ជួប​ជុំ​អធិស្ឋាន។ យើង​ម្នាក់​ៗ​ដែល​ចូល​រួម​ក្នុង​កម្ម​វិធី​នេះ សុទ្ធ​តែ​បាន​ចាក​ចេញពី​ផ្ទះ​ពីរ​បី​ថ្ងៃ ដើម្បី​អធិស្ឋាន និង​ធ្វើ​ការ​ជញ្ជឹង​គិត ដែល​ពិត​ជា​អាច​មាន​ប្រយោជន៍​ខាង​វិញ្ញាណ​ណាស់ បាន​ជា​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នោះ ជួន​កាល ខ្ញុំ​ឲ្យ​អ្នក​ចូល​រួម​ធ្វើ​លំហាត់ ដោយ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា “សូម​ស្រមៃ​ថា ជីវិត​របស់​អ្នក​បាន​បញ្ចប់ ហើយ​កាសែត​បាន​ចុះ​ផ្សាយ​ដំណឹង​មរណៈ​ភាព​របស់​អ្នក។ តើ​អ្នក​ចង់​ឲ្យ​កាសែត​ចុះ​ផ្សាយ​ដូចម្តេច​ខ្លះ អំពី​ខ្លួន​អ្នក?” សំណួរ​នេះ បាន​នាំ​ឲ្យ​អ្នក​ចូល​រួម​ខ្លះ បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​អាទិភាព​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ ដោយ​ដាក់​គោល​ដៅ​ឲ្យ​ជីវិត​របស់​ខ្លួន​មាន​ការ​បញ្ចប់​ដ៏​ល្អ។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​ធីម៉ូថេ​ទី​២ គឺ​ជា​សំណេរ​ចុង​ក្រោយ​របស់​សាវ័ក​ប៉ុល។ កាល​នោះ គាត់​មាន​អាយុ​ជាង​៦០​ឆ្នាំ​ ហើយ​ទោះ​គាត់​បាន​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​សេចក្តី​ស្លាប់​​ក៏​ដោយ ក៏​នៅ​ពេល​នោះ គាត់​បាន​ដឹង​ថា ជីវិត​គាត់​កាន់​តែ​ជិត​ដល់​ទី​បញ្ចប់​ហើយ(២ធីម៉ូថេ ៤:៦)។ គាត់​នឹង​មិន​ធ្វើ​ដំណើរ​បេសកកម្ម ហើយ​ក៏​មិន​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​របស់​គាត់​ទៀត​ឡើយ។ គាត់​បាន​ក្រឡេក​មក​មើល​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង ហើយ​និយាយ​ថា “ខ្ញុំ​បាន​តយុទ្ធ​យ៉ាង​ល្អ ខ្ញុំ​បាន​រត់​ប្រណាំង​ជា​ស្រេច ខ្ញុំ​បាន​រក្សា​សេចក្តី​ជំនឿ​ទៅ​ហើយ”(ខ.៧)។ គាត់​មិន​មាន​ភាព​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​នោះ​ទេ(១ធីម៉ូថេ ១:១៥-១៦) តែ​គាត់​បាន​ពិនិត្យ​មើល​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង ឃើញ​ថា ខ្លួន​គាត់​បាន​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ព្រះ និង​ដំណឹង​ល្អ​យ៉ាង​ត្រឹម​ត្រូវ។ គេ​បាន​និយាយ​ត​ពី​មាត់​មួយ​ទៅ​មាត់​មួយ តាំង​ពី​សម័យ​ដើម​ថា បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ផ្ញើ​សំបុត្រ​នេះ​រួច​ហើយ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន គាត់​ក៏​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ដោយ​សារ​ជំនឿ។ ការ​ជញ្ជឹង​គិត​អំពី​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ជីវិត​របស់​យើង…

Read article
ចេះច្រៀងឡើងវិញ

ឱ​កូន​ស្រី​ស៊ីយ៉ូន​អើយ ចូរ​ច្រៀង​ឡើង ឱ​អ៊ីស្រាអែល​អើយ ចូរ​ស្រែក​ឡើង​ចុះ ឱ​កូន​ស្រី​យេរូសាឡិម​អើយ ចូរ​អរ​សប្បាយ ហើយ​រីករាយ​ឲ្យ​អស់​អំពី​ចិត្ត​ទៅ។ សេផានា ៣:១៤ សត្វ​ចាប​ទឹក​ឃ្មុំ នៅ​ប្រទេស​អូស្រ្តាលី កំពុង​តែ​ជួប​បញ្ហា ដោយសារ​ពួក​វា​កំពុង​តែ​ភ្លេច​បទ​ចម្រៀង​របស់​ពួក​វា។ កាល​ពី​មុន ពួក​វា​ជា​ពូជ​សត្វ​ដែល​មាន​ចំនួន​ច្រើន​ជា​បរិបូរ តែ​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ពួក​វា​នៅ​សល់​តែ​៣​រយ​ក្បាល​ប៉ុណ្ណោះ។ ដោយសារ​ពួក​វា​មាន​ចំនួន​កាន់​តែ​តិច នោះ​សត្វ​ចាប​ឈ្មោល​ដែល​ចេះ​ច្រៀង​ក៏​មាន​ចំនួន​កាន់​តែ​តិច ធ្វើ​ឲ្យ​សត្វ​ចាប​ក្មេង​ៗ ពិបាក​រក​ឱកាស​រៀន​ច្រៀង​តាម។ ដូច​នេះ ពួក​ចាប​ឈ្មោល​ក៏​បាន​ភ្លេច​បទ​ចម្រៀង​ពិសេស​របស់​ពួក​វា ហើយ​មិន​អាច​ទាក់​ទាញ​ពួក​សត្វ​ចាប​ញី ដើម្បី​បន្ត​ពូជ​បាន។​ តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ពួក​អភិរក្ស​សត្វ​ព្រៃ​មាន​គម្រោង​ជួយ​សង្គ្រោះ​សត្វ​ចាប​ទឹកឃ្មុំ ដោយ​ចាក់​ចម្រៀង ឲ្យ​ពួក​វា​ស្តាប់។ ពួកគេ​ក៏​បាន​ថត​សម្លេង​ពួក​វា​ច្រៀង ហើយ​ចាក់​ឲ្យ​ពួក​ចាប​ឈ្មោល​ក្មេង​ៗ​ស្តាប់ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​វា​អាច​រៀន​បទ​ចម្រៀង​របស់​ពួក​វា។ ពួក​ចាប​ឈ្មោល​ក៏​បាន​ចេះ​បទ​ចម្រៀង​នោះ ហើយ​ក៏​បាន​នាំ​គ្នា​ច្រៀង ដើម្បី​ទាក់​ទាញ​ពួក​ចាប​ញី​ឡើង​វិញ។ ដូច​នេះ គេ​សង្ឃឹម​ថា ពូជ​ចាប​នេះ​នឹង​មាន​ចំនួន​ច្រើន​ឡើង​វិញ។ ហោរា​សេផានា បាន​ថ្លែង​ទំនាយ​ទៅ​កាន់​ជាតិ​សាសន៍​មួយ ដែល​កំពុង​មាន​រឿង​ធំ។ សង្គម​របស់​ពួក​គេ​មាន​ពេញ​ដោយ​អំពើ​ពុក​រលួយ បាន​ជា​គាត់​ប្រកាស ឲ្យ​ពួក​គេ​ដឹង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ជំនុំ​ជម្រះ​ពួក​គេ​មិន​ខាន​ទេ(សេផានា ៣:១-៨)។ ក្រោយ​មក បទ​ទំនាយ​នេះ​ក៏​បាន​សម្រេច តាម​រយៈ​ការ​ចូល​កាន់​កាប់​របស់​សាសន៍​ដទៃ និង​ការ​និរទេស​របស់​ពួក​គេ ហើយ​ពួក​បណ្តាជន​ក៏​បាន​ភ្លេច​បទ​ចម្រៀង​នៃ​ដួង​ចិត្ត​របស់​ពួក​គេ​ផង​ដែរ​(ទំនុកដំកើង ១៣៧:៤)។ ប៉ុន្តែ លោក​សេផានា​បាន​ទទួល​ការ​បើក​សម្ដែង ឲ្យ​ឃើញ​លើស​ពី​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​នេះ​ទៀត…

Read article
រូបកាយថ្មី នៅពេលរស់ឡើងវិញ

គេ​បាន​កប់​ទៅ ជា​រូបកាយ ដែល​ពុករលួយ តែ​រស់​ឡើង​វិញ ជា​រូបកាយ​មិន​ចេះ​ពុករលួយ​ឡើយ។ ១កូរិនថូស ១៥:៤២ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ចែក​រំលែក​តគ្នា នូវ​វីដេអូ​មួយ ដែល​និយាយ​អំពី​ស្រ្តី​ចាស់​ទុំ​ដ៏​សមសួន​ម្នាក់ កំពុង​អង្គុយ​នៅ​លើ​រទេះ​រុញ។ កាល​ពី​មុន អ្នក​ស្រី​ម៉ាតា ហ្គុនហ្សាលេស សាលដាណា(Marta González Saldaña) ជា​អ្នក​រាំ​របាំ​បាឡេត​ដ៏​ល្បីល្បាញ តែ​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ គាត់​កំពុង​មាន​ជំងឺ​ខូច​ខួរ​ក្បាល។ ប៉ុន្តែ រឿង​ដ៏​អស្ចារ្យ​បាន​កើត​ឡើង ​ពេល​ដែល​គេ​ចាក់​ភ្លេង​ឲ្យ​គាត់​ស្តាប់ នូវ​បទ​បឹង​សត្វ​ហង្ស ដែល​លោក​ឆៃកូស្គី(Tchaikovsky)បាន​និពន្ធ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ភ្លេង​បាន​បន្លឺ​ឡើង​កាន់​តែ​ពីរោះ ដៃ​របស់​គាត់​ដែល​គ្មាន​កម្លាំង​សោះ ក៏​បាន​លើក​ឡើង​យឺត​ៗ ហើយ​ខណៈ​ពេល​ដែល​សម្លេង​ត្រែ​បាន​លាន់​ឡើង​ជា​លើក​ទីមួយ គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​កាយ​វិការ​រំា​នៅ​លើ​រទេះ​រុញ។ ទោះ​គំនិត និង​រូបកាយ​របស់​គាត់​កំពុង​តែ​ខូច​ក៏​ដោយ ក៏​ទេពកោសល្យ​របស់​គាត់​នៅ​តែ​មាន​ដដែល។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​គិត​អំពី​វីដេអូ​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹកចាំ អំពី​ការ​បង្រៀន​របស់​សាវ័ក​ប៉ុល អំពី​ការ​រស់​ឡើង​វិញ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ១កូរិនថូស ជំពូក​១៥។ គាត់​បាន​ប្រៀប​ប្រដូច​រូបកាយ​យើង​ទៅ​នឹង​គ្រាប់ពូជ ដែល​គេ​បាន​កប់​ក្នុង​ដី មុន​ពេល​វា​ចេញ​ពន្លក ដុះ​ចេញ​ជា​រុក្ខជាតិ ហើយ​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ទោះ​រូប​កាយ​មនុស្ស​នឹង​ខូច​ទៅ ដោយ​សារ​វ័យ ឬ​ជំងឺ ហើយ​អាច​ប្រែ​ជា​ទន់​ខ្សោយ តែ​រូបកាយ​របស់​អ្នក​ជឿ​ព្រះ នឹង​បាន​រស់​ឡើង​វិញ ដោយ​មិន​ចេះ​ពុក​រលួយ តែ​ពេញ​ដោយ​សិរីល្អ និង​អំណាច(ខ.៤២-៤៤)។ ដែល​រុក្ខជាតិ​មាន​ការ​ជាប់​ទាក់​ទង​នឹង​គ្រាប់​ពូជ​ជា​យ៉ាង​ណា…

Read article
ព្រះអង្គអរសប្បាយនឹងយើង ដោយសម្លេងច្រៀង

ទ្រង់​នឹង​មាន​សេចក្តី​រីករាយ​អរ​សប្បាយ​ចំពោះ​ឯង ទ្រង់​នឹង​សំរាក​ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ក៏​នឹង​អរ​សប្បាយ​នឹង​ឯង ដោយ​សំឡេង​ច្រៀង។ សេផានា ៣:១៧ មាន​សួន​ច្បារ​មួយ នៅ​ក្បែរ​មាត់​ទន្លេ មាន​សភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់​នៅ​ពេល​រសៀល​ថ្ងៃ​សៅរ៍។ អ្នក​រត់​ហាត់​ប្រាណ​បាន​ឆ្លង​កាត់​ទីនោះ អ្នក​ស្ទូច​ត្រី​បោះ​ផ្លែ​សន្ទូច​ចុះ​ឡើង សត្វ​រំពេ​កំពុង​ដណ្តើម​ត្រី​គ្នា​ស៊ី ខណៈ​ពេល​ដែល​មនុស្ស​ដែល​អង្គុយ​លេង​នៅ​ក្នុង​សួន​ច្បារ​កំពុង​ហែក​កញ្ចប់​នំ​ដំឡូង​បន្ទះ​បរិភោគ។ ខ្ញុំ​និង​ភរិយា​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អង្គុយ​មើល​ប្តី​ប្រពន្ធ​មួយ​គូរ។ ពួក​គេ​មាន​សម្បុរ​ខ្មៅ ប្រហែល​មាន​អាយុ​ជិត​៥០​ឆ្នាំ​ហើយ​។ ខាង​ស្រី​អង្គុយ​មើល​ភ្នែក​របស់​ខាង​ប្រុស ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​ច្រៀង​ឲ្យ​នាង​ស្តាប់ នូវ​បទ​ចម្រៀង​ស្នេហា ជា​ភាសា​របស់​គាត់ ដែល​ខ្យល់​បាន​បក់​នាំ​សំនៀង​របស់​គាត់​ឲ្យ​យើង​ទាំង​ពីរ​បាន​ឮ​ផង​ដែរ។ សកម្មភាព​ដ៏​រីករាយ​នេះ បាន​នាំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គិត​ដល់​កណ្ឌ​គម្ពីរ​សេផានា។ អ្នក​ប្រហែល​ជា​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី? នៅ​សម័យ​ហោរា​សេផានា រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​បាន​ប្រែ​ជា​ពុករលួយ ដោយ​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ(១:៤-៥) ហើយ​ពួក​ហោរា និង​ពួក​សង្ឃ​របស់​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល មាន​ភាព​ក្រអឺត​ក្រទម និង​បង្អាប់​ដល់​ទី​បរិសុទ្ធ(៣:៤)។ ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​នេះ លោក​សេផានា​ភាគ​ច្រើន ប្រកាស​អំពី​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​ព្រះ ដែល​មិន​គ្រាន់​តែ​ធ្លាក់​មក​លើ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​មក​លើ​ប្រជាជាតិ​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផែនដី​ផង​ដែរ(ខ.៨)។ តែ​លោក​សេផានា​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​បើក​សម្តែង​ឲ្យ​ឃើញថា ​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ ដែល​ស្រឡាញ់​ព្រះ​អស់​ពី​ចិត្ត នឹង​លេច​ឡើង នៅ​ក្នុង​សម័យ​ដ៏​ខ្មៅ​ងងឹត​នោះ(ខ.៩-១៣)។ ចំពោះ​អ្នក​ទាំង​នោះ ព្រះ​ទ្រង់​ប្រៀប​ដូច​ជា​កូន​កំឡោះ ដែល​មាន​ព្រះ​ទ័យ​អរសប្បាយ ចំពោះ​កូន​ក្រមុំ​ជា​ទីស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “ទ្រង់​នឹង​សំរាក​ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ក៏​នឹង​អរ​សប្បាយ​នឹង​ឯង ដោយ​សំឡេង​ច្រៀង”(ខ.១៧)។ ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​អាទិករ ព្រះ​វរបិតា អ្នក​ខ្លាំង​ពូកែ និង​ជា​ចៅក្រម។ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បង្ហាញ​ថា…

Read article